Huiswerk, a story of genius

[Jnusch]

hoezo eng?

Nou, gewoon, duidelijk. (SPAMSPAMSPAM )

Waar is dat van jou voor Amil?

[Amilmarith]

Nederlands Parodie op Karel ende Edelgast 

[jakarw]

maar hij is nog niet af!

[Amilmarith]

Hij is wel af moest van 500 woorden zijn, dat mocht het hele verhaal of een stukje uitgeschreven.
Dat laatste heb ik gedaan
Dus hij is af, maar toch weer niet.. juist..

[jakarw]

aha hij is af maar niet uit

[Lianne]

Voor Nederlands, een nieuw slot voor De Tweeling:

Anna keek haar zus aan, ze wist dat ze altijd aan het woord was. Dat was vroeger al zo geweest en dat zou altijd zo blijven, ze praatte gewoon veel. Nog steeds zag ze de trekjes van haar vader in Lotte terug, het had haar toen pijn gedaan. Nu stelde het haar gerust, maar waarom leek haar hervonden zus het nou niet te begrijpen? Haar leven was ook niet makkelijk geweest, toen. Ze was wees, haar man jong gestorven, geen eten, geen onderdak, geen familie om naar toe te gaan. De oorlog had ook haar gebroken, ze had niet meegekregen wat er aan de hand was. Zij had in een even grote angst geleefd als alle andere mensen, ook zij was bang geweest voor de dood van dierbaren. En nu, het was alsof alle Duitsers fout waren, nog steeds achtervolgde het haar en ze kon er niks aan doen. Zelfs haar eigen zus leek haar niet te willen begrijpen.
Ze stapte in het warme water en ging er eens goed voor zitten. Haar lichaam was nog helemaal overstuur van de wandeling van de dag ervoor. Haar gedachten dreven even een andere kant op, heerlijk.

Lotte was alleen in de zaal, ze lag rustig op het bed en liet haar gedachten gaan over Anna. Het was een wonder dat ze haar tweelingzus nu weer terug had gevonden, maar of het een goed wonder was... Ze irriteerde zich steeds weer aan haar, het was alsof ze haar met alle macht wilde uitleggen dat zij niet schuldig was aan de oorlog. Het was voor haar moeilijk te begrijpen, haar zus was een vreemde voor haar geworden. Maar toch was er in haar nog een klein vlammetje dat de woorden: Ik houd van haar zoals vroeger, nog levend hield. Een heel klein vlammetje, dat soms pieken bereikte en soms bijna uit ging. Het leek wel alsof ze voor een moeilijke keuze stond: wel of niet haar accepteren, wel of niet haar als zus zien.
Vermoeid liet ze haar hoofd op het kussen rusten, in haar hoofd klonken nog de woorden van Anna na: 'Ik zal morgen mijn rustige kant laten zien, dat beloof ik.'
Alle dagen dat ze nu bij elkaar waren was het dat Anna aan het woord was, zelf had ze nog maar een klein deel van haar verhaal verteld. Een verhaal van moeilijkheden, angst en honger. Dat van Anna kwam op hetzelfde neer. En toch, toch was dat van Anna niet te accepteren. Zij was aan de Duitse kant geweest, had Duitse soldaten verzorgd en had de Duitsers geholpen. Het was of haar verhaal daardoor minder erg werd, haar honger kleiner en haar moeilijkheden minder.
Anna leek zo begripvol voor haar te willen zijn, en misschien maakte dat haar nog wel bozer dat Anna haar wilde begrijpen. Ze wilde geen begrip van haar, ze wilde haar ook geen begrip geven. Het was Anna's schuld, voor haar gevoel, dat haar vriend dood was. Ze was Duits en daarmee de schuld van alles.
Een zacht stemmetje in haar zei: 'Maar jij bent ook Duits, jij komt uit dezelfde moeder als Anna. De moeder op wiens doodskist jullie gezamenlijk zaten.' Ze duwde het stemmetje weg, zij was Nederlands, sinds haar zesde was ze Nederlands. In de oorlog was ze Nederlands. Ze was Nederlands. Ze wilde het wel schreeuwen, om haar eigen gevoel weg te werken. Maar ze hield haar mond, wetend dat ze diep in haar hart nog steeds Duits was, net als haar vader, net als haar moeder, net als haar voorgeslacht.
Zo lag ze daar, met zichzelf in gevecht. Het duurde lang, heel lang. Toen besloot ze naar Anna toe te gaan.

Anna trok aan het touwtje en liet zich uit het bad helpen. Ze droogde zich af en trok een badjas aan. Op de gang kwam ze Lotte tegen, vrolijk ging ze naast haar lopen. Het gezicht van haar zus stond nadenkend. Ze besloot niks te zeggen en liep naast haar richting de hal. Daar gingen ze zitten, Anna wachtte met praten op Lotte, haar belofte van gisteren in haar achterhoofd.
'Anna,' kwam het zachtjes uit de mond van de andere helft van de tweeling, 'Anna, ik heb nagedacht.' Haar stem werd iets harder, de twijfel was erin te horen. Zwijgend wachtte ze af, 'Ik zag jou als verantwoordelijke voor de dood van...' Lotte's stem stierf weg, ze kreeg zijn naam niet over haar lippen zonder te huilen. 'De dood van mijn vriend.'
De twee zussen keken elkaar aan, Anna zag in de ogen van de ander iets van begrip ontstaan, een klein vonkje begrip. Klein, maar o zo belangrijk voor haar. Hier was ze al zo lang op aan het hopen. Dit kleine vonkje begrip.
Lotte keek nog wat onhandig en met een beetje berouw naar Anna op. De woorden, Ik begrijp je, waren niet over haar lippen gekomen. Maar dit zei genoeg, voor hen beiden.
Anna sloeg haar beide armen om haar heen, en terwijl Lotte plat gedrukt werd door het lichaam van Anna, hoorde ze haar zus zeggen: 'Oh, Lottchen, meine Liebe.'

[Jnusch]

Cool
Ik heb alleen de film gezien, en daar gaat de ene dood geloof ik . Maar goed.

Oh wacht, dit is een nieuw slot. Maar het is wel cool dus

[Hephaistion]

dat is cool
ik wil ook dat soort opdrachten krijgen
wij krijgen stomme theorie vragen over films enzo

[Floris]

[Erwipro]

Tsja, je moet er maar verstand van hebben

[Dixie]

Wow, ik wist niet dat Nijntje zó koel was

Coming soon: mijn betoog met als stelling "Solliciteren moet anoniem gebeuren"!
Reageert allen, liefst met goede argumenten.

[Jnusch]

Is dat trouwens met David David, als in, uit mijn klas?

[jakarw]

Ik vind het aandeel van Puck wel het coolst

[Jnusch]

Ooooh! Dat had ik nog niet eens gezien, maar ze heeft er inderdaad echt haar ziel in gelegd!

David heeft niet eens een aandeel Wat zielig

[Floris]

Is dat trouwens met David David, als in, uit mijn klas?

Jup Maar die had dus ook geen hol gedaan.