[Spel] Bordspellenreünie over tien jaar!

[Zuna]

Fals

[Wesp in Glas]

Orange King

[Beertje]

Orange King

[Dragonfly]

Falsi

[loetjef]

Thelight288

[Waterwork]

Thelight288

[Ingrid1234]

Thelight

[Aintgotrhythm]

Thelight

[RoodHapje]

Carnagerazor

[Wurn]

[color=red]Thelight288[/color]

[Aintgotrhythm]

Er klonk een oorverdovend lawaai langs het anders zo rustig afgelegen bospad. Het zou geweten worden dat Carnage & Chaos volgde.
Op een veel te luide motor reedt het echtpaar richting het vakantiehuisje voor de reünie. Carnage die nog steeds zijn eigen gestoorde zelf was.

Met een brullend kabaal arriveerde ze op hun bestemming,  echt waar, gouden handgreepjes? mompelde Carnage. Decadent gedoe, ik hoop maar dat er pils is hé!
Doe voor een keer toch eens een beetje normaal vent, zuchtte Chaos bij het afzetten van haar motorhelm. haar lange weelderige lokken glansde in het zachte zonlicht, met een elegante zwaai viel haar haardos prachtig over haar schouder heen.

Ik ben niet heel die weg naar hier gereden om jou weer als een bot mes alles en iedereen tegen z'n schenen te zien stampen, je gaat je gedragen, toch?

Carnage rolde met z'n oogbol, hij was er namelijk eentje verloren tijdens een ijsjes-eet incident 7 jaar eerder. Dat in het oer-Vlaamse dorp waar de twee woonde nog steeds te boek stond als het meest bloederige ijsjesincident van 2029.
Je gaat niet heel dit tripje zuchten en kluchten op elke scheet die ik laat, toch?
Want ik beloof je! Er zit veel gas in dit buikje, en dat gaat z'n uitweg vinden ook!

Carnage liet z'n blik rondgaan over het domein en zag in de verte Lustige wolf die naar Roodhapje riep, ah daar heb je rustige wolf en rooskapje dacht hij bij zichzelf.
ALAMAZ riep Carnage uit volle borst. Waarop het tweetal & Chaos duidelijk geschrokken opkeken...



Word vervolgd

Ik kom aan bij een krakkemikkig vakantiehuisje. Het is van hout, her en der missen wat dakpannen. De wind waait daar doorheen en maakt een onheilspellend, fluitend geluid. Een rilling trekt door mijn lijf. Nu niet bang worden Mandy, komop, verman je en ga plezier hebben!. Ik hoor een bekende begroeting "Alamaz!" sowieso is dat Carnage. Ik zie al een groepje staan. Jeetje wat is iedereen oud geworden. "ALAMAZZZZ!!", roep ik enthousiast terug. Ik denk weemoedig terug aan de periode dat we Age of Empires met elkaar speelde. Ik begroet de rest ook met een vaag handgebaar. Ik ben nooit echt knuffelig geweest en dat is niet veranderd de afgelopen 10 jaar. Ik kijk de groep sip aan: "Ik heb Murphy nog gevraagd mee te komen maar ze wilde niet. Ze zei dat ze jullie eng vindt en zeker weet dat er doden gaan vallen. Wat als ze gelijk heeft?". Mijn stem slaat over terwijl ik dat zeg. Ik probeer de gedachte van me af te schudden maar merk dat dat niet goed lukt. Wie heeft dit huisje eigenlijk uitgezocht?

[Falsifica]

Femsel arriveert ook bij het VakantiEhuisje, met Falsifica aan haar zijde. Falsifica heeft zo'n postit plakkertje op zijn voorhoofd. Op het plakkertje staan twee letters met een dikke marker erop geschreven.

Toen Waterwork ernaar vroeg, zei Fals dat het anders niet subtiel genoeg was volgens Femsel waar hij naar aan het hintten was.

Thelight288

[Beertje]

De weg naar het vakantiehuisje was volgens de routeplanner nog geen twintig minuten, maar Wesp in Glas had er inmiddels bijna drie kwartier over gedaan. Niet omdat hij verdwaald was natuurlijk. Hij had slechts enkele alternatieve handelsroutes verkend.

Zijn oude Bentley stond uiteindelijk schuin over drie parkeerplaatsen heen, met de neus half op een grasveld en de achterkant gevaarlijk dicht bij een houten paaltje. Het was een indrukwekkende auto, al was niet helemaal duidelijk of hij vooral bedoeld was om in te rijden of om parkeren voor anderen onmogelijk te maken.

Beertje keek vanaf de ingang naar de auto en merkte op dat het voertuig wel erg veel ruimte innam. Volgens Wesp was ruimte echter een kwestie van perspectief en bezit. Wie het eerst parkeert, bepaald. Dat hij op drie plekken stond, zag hij vooral als een verlengstuk van zijn mannelijkheid.

Daarna liep hij naar de achterbak en klopte er tweemaal op. Vanuit de auto klonk gedempt gemopper.

"Kom er maar uit, Noicrec."

Even gebeurde er niets. Daarna ging de achterklep voorzichtig omhoog en kroop Noicrec naar buiten. Hij had een dekentje om zijn schouders, een verdwaasde blik in zijn ogen en een papieren bordje om zijn nek waarop stond: onderworpen arbeidskracht was en niet zelfstandig verhandelbaar.

Noicrec maakte duidelijk dat dit niet de afspraak was en dat hij terug wilde. Wesp vond dat onzin. Hij was veilig aangekomen en had onderweg geen douaneproblemen veroorzaakt, wat volgens hem toch duidelijk als een geslaagde overtocht moest worden beschouwd. De terugreis viel bovendien buiten het arrangement.

EliasTheBest kwam dichterbij en bekeek Noicrec met de geconcentreerde blik van iemand die een ingewikkelde puzzel probeerde op te lossen.

"Wat vraag je voor hem?"

Noicrec draaide zich verbaasd om. Elias verduidelijkte dat hij de overnameprijs bedoelde. Wesp legde uit dat er geen overnameprijs was en dat Noicrec onderdeel van de lading vormde.

"Alles heeft een prijs," zei Elias. "Zeker op een reünie waar de helft van de aanwezigen elkaar al tien jaar niet heeft gesproken en de andere helft elkaar waarschijnlijk nog steeds niet vertrouwt."

Lustige Wolf, die met zijn armen over elkaar stond toe te kijken, stelde voor om eerst gewoon naar binnen te gaan voordat iemand daadwerkelijk verhandeld werd. Elias besloot toch een bod te doen. Hij bood drie koekjes, een halflege fles cola en een stem bij de volgende verkiezing. Roodhapje trok zijn mandje meteen dichter tegen zich aan en maakte duidelijk dat koekjes niet beschikbaar waren voor dit soort praktijken.

"Vier koekjes," probeerde Elias.

Noicrec deed een stap achteruit. "Ik ben geen ruilmiddel."

"Dat zei hij ook over de specerijen," merkte Beertje op.

Elias verhoogde zijn bod naar vijf koekjes en bood bovendien aan om de parkeerboete van de Bentley over te nemen. Wesp moest daar zichtbaar over nadenken. Beertje zag precies het moment waarop de onderhandeling voor hem interessanter werd dan het oorspronkelijke plan.

Uiteindelijk verklaarde Wesp dat Elias Noicrec niet kreeg, maar hem wel tijdelijk mocht lenen voor lichte administratieve werkzaamheden. Noicrec wilde weten wat daar precies onder viel, waarop Wesp antwoordde dat dit achteraf bepaald zou worden. Elias vond dat niet erg legaal klinken, maar Wesp zag daar juist een uitstekende reden in om het voorstel door te zetten.

Noicrec wees erop dat Wesp hem in zijn achterbak had vervoerd, onderweg meerdere keren had verteld dat hij dankbaar moest zijn dat hij niet per zeilschip kwam en hem bovendien een contract had proberen te laten tekenen waarop het woord eeuwigdurend stond. Wesp bleef erbij dat het om een afgesloten handelscompartiment, een historisch voorbeeld en een eenvoudige arbeidsovereenkomst ging.

Vanuit het huisje klonk opnieuw een harde knal. CarnageRazor riep ergens op de achtergrond Alamaz, waarna Chaos hem luid zuchtend tot stilte probeerde te manen.

Lustige Wolf wees naar de deur en stelde dat ze nu echt naar binnen moesten voordat iemand anders ook nog uit een voertuig kwam kruipen. Wesp sloot de achterbak van de Bentley, nadat Noicrec voor de zekerheid naast hem was blijven staan.

De bemanning was compleet. Noicrec vroeg nog waar zijn vrijheid gebleven was. Wesp antwoordde dat die op de inventarislijst stond. Toen Noicrec wilde weten onder welke categorie, keek Wesp naar de veel te groot geparkeerde Bentley, naar Elias die nog steeds over zijn bod nadacht en naar Beertje, die zichtbaar probeerde niet te lachen.

"Overige handelswaar," zei Wesp.

[Wesp in Glas]

Elias vond het een prachtige afsluiting van de onderhandeling. Niet omdat hij Noicrec niet had gekregen, maar omdat hij respect had voor de manier waarop Wesp erin was geslaagd om een mens op dezelfde administratieve lijst te zetten als waarschijnlijk de handdoeken en het koffiezetapparaat.

"Overige handelswaar," herhaalde Elias zachtjes. "Dat is een mooie categorie."

Noicrec keek hem vernietigend aan.

"Ik vind het niet grappig."

"Dat hoeft ook niet," zei Elias. "Ik vind het grappig genoeg voor ons allebei."

Beertje draaide zich om en liep richting het huisje. "Als we hier nog langer blijven staan, wordt er straks iemand verkocht die daadwerkelijk niet verkocht wilde worden."

"Te laat," zei Wesp.

Beertje bleef staan.

"Wat?"

Wesp wees naar de Bentley.

"Ik heb hem net verkocht."

"Wat?"

"De Bentley."

Er viel een korte stilte.

"Waarom?" vroeg Lustige Wolf.

Wesp haalde zijn schouders op. "Kreeg een goed bod."

"Maar je hebt hem nog maar net."

"Dat maakt het bod niet minder goed."

Elias keek naar de Bentley. "Wie heeft hem gekocht?"

Wesp wees naar de overkant van het parkeerterrein.

Daar stond een man met een fluorescerend hesje. Hij keek naar de Bentley, daarna naar Wesp en vervolgens naar het briefje dat hij in zijn hand had.

"Volgens mij is dat de parkeerbeheerder," zei Lustige Wolf.

Wesp knikte tevreden. "Prima zakenman."

Beertje keek naar de parkeerbeheerder, die inmiddels met een walkietalkie stond te bellen.

"Hij heeft volgens mij helemaal geen Bentley gekocht."

"Dat zien we straks wel."

Elias besloot dat dit voorlopig genoeg informatie was en liep het vakantiehuisje binnen.

Het eerste wat hem opviel was de geur.

Het rook naar schoonmaakmiddel, natte vloerbedekking en iets wat hij niet helemaal kon plaatsen. Hij vermoedde dat het de geur was van een koelkast die te lang dicht had gezeten, maar hij besloot daar verder geen onderzoek naar te doen. Sommige dingen kon je beter gewoon laten bestaan.

In de woonkamer stonden meerdere mensen verspreid door de ruimte. Een vrouw zat op de bank met haar benen onder zich opgetrokken en keek op toen Elias binnenkwam.

Zuna.

Elias herkende haar vrijwel direct. Niet omdat hij haar in tien jaar tijd regelmatig had gezien, maar omdat hij zich haar gezicht nog herinnerde. Ze had weinig veranderd.

Dat vond Elias verdacht.

"Jij bent Zuna," zei hij.

Zuna keek hem even aan.

"Dat klopt."

"Mooi."

"Ken jij mij dan niet meer?"

"Jawel."

"Je keek alsof je me niet herkende."

"Ik wilde controleren of jij mij nog herkende."

Zuna fronste.

Elias liep verder.

Op tafel stond een schaal met chips. Elias pakte er een handje uit en keek om zich heen.

"Is dit alles?"

"Er komt nog boodschappen," zei Zuna.

"Door wie?"

"Dat weet ik niet."

Elias keek naar Lustige Wolf.

"Wie haalt de boodschappen?"

"Waarschijnlijk degene die dat zou doen."

Elias knikte langzaam. Dat was inderdaad een mogelijkheid.

Beertje was inmiddels bij het raam gaan staan. Ze keek naar buiten, waar Wesp nog steeds met de parkeerbeheerder in gesprek was. Het leek erop dat de situatie alleen maar erger werd.

"Volgens mij is Wesp zijn auto kwijt," zei ze.

"Onmogelijk," zei Elias.

"Waarom?"

"Omdat hij hem net verkocht heeft."

Beertje keek hem aan.

"Je meent dit serieus?"

"Nee."

"Mooi."

"Ik denk dat hij hem geruild heeft."

Beertje zuchtte.

Lustige Wolf ging op de bank zitten en pakte een afstandsbediening.

"Waar is eigenlijk de rest?"

"Welke rest?" vroeg Elias.

"Van de groep."

Elias keek de kamer rond.

"Dit is de groep."

"Nee."

"Jawel."

"Volgens mij missen we er nog een paar."

Elias telde de aanwezigen op zijn vingers.

"Dat kan."

Hij keek nogmaals rond.

"Maar dat is een probleem voor de mensen die ontbreken."

Noicrec kwam voorzichtig naar binnen. Hij hield het dekentje nog steeds om zich heen.

Zuna keek naar hem.

"Waarom zit hij in een dekentje?"

"Handelswaar," antwoordde Elias.

Noicrec keek hem aan.

"Ik ga je echt slaan."

Elias glimlachte.

"Kijk, hij begint zich al thuis te voelen."

Op dat moment ging de voordeur open.

Wesp kwam naar binnen.

Hij had geen sleutelbos meer in zijn hand.

"Waar is je auto?" vroeg Beertje.

Wesp keek haar aan alsof ze een bijzonder domme vraag had gesteld.

"Welke auto?"

"Je Bentley."

"Die heb ik ingeruild."

"Waarvoor?"

Wesp dacht even na.

"Een betere parkeerplek."

Iedereen keek hem aan.

Buiten klonk een harde klap.

Wesp keek richting het raam.

"Dat zal hem zijn."

Elias liep naar het raam en keek naar buiten.

De Bentley stond inmiddels niet meer op de parkeerplaats. In plaats daarvan stond hij dwars over de ingang van het vakantiepark.

Er stond een slagboom op zijn dak.

Elias keek een paar seconden zwijgend toe.

"Volgens mij heb je een goede deal gemaakt."

Wesp knikte.

"Dat zeg ik."

Beertje draaide zich om.

"Ik heb nu al spijt dat ik gekomen ben."

Elias keek haar aan.

"Dat gevoel wordt wederzijds."

Beertje keek hem vernietigend aan.

"Waarom wederzijds?"

"Omdat ik nog niet weet waarom jij gekomen bent."

Zuna begon te lachen.

Lustige Wolf schudde zijn hoofd.

Noicrec ging voorzichtig op een stoel zitten.

En ergens buiten begon een achteruitrijsignaal te piepen.

Elias pakte nog een handje chips.

De reünie was officieel begonnen.

[LustigeWolf]

Lustige Wolf keek de kamer nog eens rond. Tien jaar. Tien jaar geleden had hij waarschijnlijk gezegd dat ze tegen die tijd allemaal volwassen zouden zijn. Dat bleek achteraf een vrij optimistische inschatting.

Elias zat inmiddels aan zijn derde hand chips, Beertje had in minder dan een uur al spijt gekregen van haar aanwezigheid en Wesp had zojuist een auto verkocht die hij nog geen uur in bezit had gehad. Eigenlijk was er bijzonder weinig veranderd.

Lustige Wolf stond op van de bank en trok zijn rode piratenjas recht. Het ding zat iets strakker dan tien jaar geleden, maar dat kwam volgens hem uitsluitend doordat kleding tegenwoordig kleiner werd gemaakt.
"Schip ahoy, maatjes!" riep hij.
Beertje keek hem aan. "Je bent al de hele tijd hier."
"Dat weet ik."
"Waarom begroet je ons dan nu pas?"
"Omdat dit het eerste moment is dat ik vond dat de sfeer een officiële piratenbegroeting verdiende."
Elias knikte alsof dat een volkomen logische uitleg was. "Fair."

Wesp liep naar de tafel en begon zonder duidelijke aanleiding de inhoud ervan te inventariseren. "Chips. Cola. Koekjes zijn blijkbaar schaars. Er zouden nog boodschappen komen."
Lustige Wolf keek hem een paar tellen aan. Er was iets aan die manier van praten. Dat achteloze inventariseren. Die merkwaardige behoefte om alles wat zich in dezelfde ruimte bevond onmiddellijk onder te verdelen in bezit, handelswaar en potentiële winst. Hij kende dat ergens van. Heel ergens. Waarschijnlijk.
Lustige Wolf kneep zijn ogen even samen.
Wesp merkte het op. "Wat?"
"Niks."
"Waarom kijk je dan zo?"
"Ik dacht even dat ik je ergens van kende."
"Van het forum?"
"Nee." Lustige Wolf dacht na. "Volgens mij was er meer water."
Er viel een korte stilte.
"Wat?" vroeg Beertje.
"Niks."
Wesp bleef hem nog even aankijken. Lustige Wolf glimlachte vriendelijk terug. Om de een of andere reden leek Wesp daar niet geruster van te worden.

"Maar hoe is het eigenlijk met jou gegaan de afgelopen tien jaar?" vroeg Elias.
"Uitstekend!" zei Lustige Wolf. "De zeeën bevaren, avonturen beleefd, hier en daar wat buit binnengehaald. Een piraat moet bezig blijven."
"Ben je nog steeds piraat?" vroeg Beertje.
Lustige Wolf keek naar zijn jas, laarzen en piratenhoed. "Nee."
Beertje knikte. "Domme vraag."
"En thuis?" vroeg Elias. "Nog wat gebeurd?"
Lustige Wolf begon op zijn vingers te tellen. "Nou..."
Hij kwam tot tien en keek toen naar zijn handen. "Verdorie."
"Wat?"
"Ik kom een vinger tekort."
"Waarvoor?" vroeg Beertje wantrouwend.
"De kinderen."
Het bleef stil. Wesp stopte zelfs tijdelijk met handelen.
"Hoeveel kinderen heb jij?" vroeg Beertje.
"Elf."
"ELF?"
"Elf," bevestigde Lustige Wolf trots.
Elias legde langzaam zijn chips terug in de schaal. "Je hebt in tien jaar tijd elf kinderen gekregen?"
"Nee, ik had er natuurlijk al een paar."
"Dat maakt het niet beter."
Lustige Wolf haalde zijn schouders op. "Ik ben gewoon ongeveer in hetzelfde tempo doorgegaan."
"Waarom?"
"Wat moet je anders?"
"Geen elf kinderen maken?"
"Kijk, dat klinkt vanaf het land allemaal heel logisch," zei Lustige Wolf. "Maar als je maandenlang op zee zit en eindelijk eens een haven binnenvaart, dan moet je die tijd een beetje efficiënt gebruiken."
Elias knikte langzaam. "Ik vind het vooral indrukwekkend dat je blijkbaar efficiënter bent in voortplanting dan in navigatie."
"Ik ben nog nooit verdwaald."
"Je vroeg tien minuten geleden waar de rest van de groep was."
"Op land. Daar gelden andere regels."

Beertje begroef haar gezicht even in haar handen.
"Elf kinderen..." mompelde Wesp. "Dat moet duur zijn."
Lustige Wolf keek hem aan. Daar was die blik weer. Alsof ergens achter die ogen al een tabel ontstond met kosten, opbrengsten en afschrijvingen.
"Dat is ook duur," zei Lustige Wolf. "Denk jij soms dat ik voor mijn plezier schepen beroof?"
Beertje keek op. "Ja?"
Lustige Wolf dacht even na. "Goed, óók voor mijn plezier. Maar elf monden vullen zichzelf niet."
"Je bent dus piraat geworden om je kinderen te onderhouden?" vroeg Elias.
"Precies! Eindelijk iemand die begrijpt dat ik gewoon een hardwerkende familieman ben."
"Je steelt van andere mensen."
"Ondernemen op zee."
"Met kanonnen."
"Stevige onderhandelingstechniek."

Wesp trok één wenkbrauw op. "En van wie steel je dan?"
Lustige Wolf glimlachte. "Vooral van mensen die meer lading meenemen dan ze goed kunnen verdedigen."
Heel even keken de twee elkaar aan. Er trok iets van herkenning over het gezicht van Lustige Wolf.
Wesp zag het ook. "Wat?"
"Nog steeds niks."
"Je doet weer die blik."
"Welke blik?"
"Alsof je mij kent."
Lustige Wolf sloeg hem kameraadschappelijk op de schouder. "Ach Wesp. Als wij elkaar eerder op zee waren tegengekomen, dan weet ik zeker dat ik dat nog wel had geweten."

Hij liep richting de keuken, maar bleef na twee stappen staan. "Oh, en Wesp?"
"Ja?"
"Als er straks nog goederen bezorgd worden, zou ik ze deze keer maar goed in de gaten houden."
Wesp fronste. "Waarom?"
Lustige Wolf grijnsde. "D'r zitten piraten in de buurt."
"Jij bent de enige piraat hier."
"Precies."

Beertje keek naar Wesp. Wesp keek naar Elias. Elias pakte opnieuw een hand chips.
"Ik weet niet wat hier speelt," zei hij, "maar ik hoop dat het escaleert."

Lustige Wolf draaide zich bij de keukendeur weer om. "Maar voordat we elkaar gaan beroven, beledigen of oude vetes oprakelen: zullen we anders eerst een spelletje doen?"
Beertje keek hem aan. "Een bordspel?"
"Ja natuurlijk. We zijn hier toch op bordspellenweek?"
Elias keek naar de stapel dozen.
Wesp keek naar Lustige Wolf.
Lustige Wolf keek naar Wesp.
"Prima," zei Wesp uiteindelijk. "Maar jij beheert de bank niet."
Lustige Wolf deed zichtbaar beledigd een hand tegen zijn borst.
"Wat een wantrouwen. Ik ben een familieman."