Haviksoog en Vergelding

[Daeron]

Hoofdstuk 30


'Sam!' riep Robert terwijl hij naar binnen rende. Het huis brandde steeds harder en de trap stond als in brand. Opeens hoorde hij gehoest.
Snel rende Robert naar het vertrek waar het geluid vandaan kwam. Middenin het vertrek stond een tafel met vier stoelen, alles van hout, de vloer brandde en de wanden ook. Tegen een van de wanden stond een grote eikenhouten kast. Daar kwam het geluid uit.
'Sam!' riep Robert en hij probeerde de deur open te maken. De deur gaf niet mee.
'Zit de deur op slot?'
'Ja, twee mannen, ze stopten me in de kast.' Was het antwoord.
Robert kon niets met het antwoord, maar opeens bedacht hij dat er uit de zak van Black Jack iets was gevallen toen hij hem optilde. Snel rende Robert naar de trap, die al heel erg in brand stond. Ook de vloer was gaan branden en er was niet veel tijd meer. Met een paar sprongen was Robert boven en keek hij of hij de sleutel zag. Die was nergens te bekennen.
Ik moet hem vinden, dacht hij. En toen: daar ligt iets!
Robert pakte het op en het bleek een sleutel te zijn. hij wilde naar beneden, maar toen hij zijn voet op de trap zette, stortte de trap naar beneden. Robert wist dat hij weinig tijd had en sprong daarom. Door het brandende huis rende hij naar de kast. Daar stopte hij de sleutel in het slot. De deur kon open en Sam kwam er hoestend uit.
'Kom mee!' beet Robert de man toe. Hij duwde de man richting de deur. Robert wilde net naar buiten stappen toen een balk naar beneden viel. Terug! Schoot door hem heen.
Hij stapte weer naar de keuken, maar daar was geen uitgang. Opeens stortte een balk naar beneden. Hij bleef met een kant tegen een muur staan, maar had ondertussen Sam al geraakt.
Robert tilde de bewusteloze Sam op en liep naar de andere kamers. Nergens kon hij er uit, of er was teveel brand. Opeens schoot door hem heen dat er op de bovenverdieping een bijl had gelegen. Snel schoof hij een tafel op de plaats waar de trap had gezeten en zette er een stoel op. Daarna legde hij Sam onder de tafel zodat er geen balk op Sam kon vallen. Daarna klom hij via de tafel en stoel omhoog. Hij wist gelukkig nog waar de bijl lag en kon hem dus gelijk pakken.
Toen hij weer beneden was ging hij gelijk naar de deur en begon de brandende balk door te hakken. Hij hakte zo hard als hij kon omdat zijn en Sams levens er van af hingen.
Na enkele minuten had hij de balk doorgehakt en was de weg naar buiten vrij. Hij pakte Sam en tilde hem op zijn rug. Daarna liep hij zo snel mogelijk naar buiten. Daar stond de bevolking de andere huizen nat te houden of te blussen.
Snel legde hij Sam neer en ging hij helpen met blussen.

'Stanley en Haviksoog, wisten jullie al waarom die groep daar zat?' vroeg Jake een paar dagen later in het hotel.
'Geen idee, van die overvallen zullen ze niet rijk geworden zijn.' zei Stanley.
'Daar bij jullie in de omgeving, Cattle Valley, woonde een goudzoeker. Die kwam af en toe naar Desert Watch toe. Al snel raakte een rijke burger geïnteresseerd in de man. Hij liet de man schaduwen, en toen bleek dat er goud zat in die omgeving. Hij wilde dat graag hebben, maar er waren wat hindernissen. Ten eerste, als hij daar goud ging zoeken zou de omgeving al snel vol zitten met avonturiers, hij moest dus al het land hebben. Dat was een probleem want het was vruchtbaar land, en veel kolonisten gingen er heen. Daarom is die bende daar geplaatst: om de kolonisten weg te houden. Het lukte ze niet helemaal, daarom werden er dreigbrieven geschreven naar de bewoners. Ook de winkel moest berooft worden, maar dat hebben twee burgers voorkomen. Ten tweede moest die goudzoeker uit de weg geruimd worden. Tijdens een aanval op zijn hut kreeg hij hulp van een paar buren. Ze hebben hem aangeraden handelaar te worden, wat hij ook werd. Het ging pas fout bij hun toen die verdwijningen gemeld werden. Als snel werden er mensen op de zaak gezet, waaronder ik. We werden gevangen genomen, en degene die na ons zou komen zou gewoon uit de weg geruimd worden. Toen kwamen jullie, jullie hebben alles in de war geschopt.
Je kan de grond waar hun kamp was nog kopen, het kost nauwelijks iets en er ligt een klein fortuin aan wapens en geld.' Vertelde Jake.
'En die andere groep dan, die PD-en?'vroeg Robert.
'Ik weet even niet waar je het over hebt. Er was maar één groep!' op dat moment kwamen er ruiters de stad in rijden. Ze reden op volle snelheid en waren de stad zo weer uit. Vlug gingen ze met z'n drieën beneden in het hotel kijken. Toen kwam er nog een ruiter in volle vaart de stad binnen. Die stopte bij de saloon en liep met grote stappen naar binnen. Robert, Stanley en Jake liepen ook naar de saloon om te kijken wie die haastige vreemdeling was die uit de richting van de woestijn kwam. Toen ze binnenkwamen herkenden Stanley en Robert hem meteen.
'Jim!' riepen ze tegelijk. De persoon draaide zich om.
'Baas?' vroeg hij verbaasd.
'Waar ging je achterna Jim?' vroeg Robert.
'Die Ross en zijn vrienden. En Barmin en zijn zoon. Ze zijn met z'n zessen en zijn de gevreesde Prairie Desperado's.'
'Ik ga Firefeet halen, we achtervolgen ze!'riep Robert.
'Mijn paard is niet helemaal fit meer, ik heb hem daarnet geruild bij een rancher, maar ik heb op volle snelheid gereden.'
'Kom mee, je krijgt wel een ander paard.' Zei Stanley en hij liep achter Robert en Jake aan.
Snel zadelde Robert zijn paard en leidde hem uit de stal. Ik vraag een paar soldaten om hulp vragen.' Hij reed naar het einde van de straat en ging naar de majoor, waar hij onmiddellijk werd toegelaten.
'Er zijn zes misdadigers voortvluchtig, zouden uw mannen kunnen helpen met de achtervolging?' vroeg Robert
'Goed.' En dan: 'Wessels! Met vijf mannen opzadelen en Haviksoog volgen!'
Robert liep weer naar buiten en steeg op. Enkele seconden later hadden de soldaten al opgezadeld en reden ze mee. Stanley, Jake en Jim waren al vertrokken, Robert kon ze zien gaan. Hij spoorde Firefeet nog eens aan en de soldaten deden dat ook.
'Daar gaan ze!' schreeuwde Robert naar Wessels. Die zag niets. Al snel reden ze bij de andere drie. Opeens splitsten de sporen van de Desperado's zich op. Iedereen hield zijn paard in.
'Ik ga met Haviksoog en drie soldaten hierlangs, jullie dat spoor.' Zei Wessels.
Ze splitsten zich op. Na een uur lang achtervolgen zag Robert een stofwolkje. Hij zei niets maar reed stug door. Toen kwamen ze bij een ranch waar een man met een geweer stond.
'En jullie blijven ook van mijn paarden af stelletje schurken!' schreeuwde hij.
'mogen we even paarden wisselen? Vroeg Wessels aan de man.
'Nee dat mag niet. En nu wegwezen.'
'Hun hebben ook geen verse paarden denk ik. En wij hebben ervaren paarden' zei Wessels.
Ze reden weer door. Zes mijl verder konden ze de drie schurken duidelijk zien rijden.
Wessels pakte zijn geweer tijdens het rijden. Hij richtte en schoot.
'Te grote afstand.' merkte hij spijtig op. De Desperado's merkten dat de achtervolgers dichterbij waren dan ze dachten. Ze spoorden hun paarden nog meer aan. In de verte zag Robert een rotsplateau waar je makkelijk op kon rijden. Hij besloot daar op te gaan rijden en zo een stuk af te snijden omdat de anderen er om heen zouden moeten. Toen hij het vertelde knikte Wessels instemmend.
Robert wende zijn paard en reed het plateau op. Toen hij aan het einde kwam was hij al op zelfde hoogte als de drie mannen, en hij pakte zijn geweer uit zijn zadelholster. Hij richtte op het rennende paard en hij raakte, het paard sloeg over de kop en de ruiter bleef liggen.
Één van de ruiters stopte en keerde om, de ander reed verder. Robert ging verder. Toen hij vlakbij was schoot hij met zijn geweer. Ook deze keer schoot hij het paard onder degene weg. Hij stopte Firefeet en sprong er af.
'Handen omhoog Ross, je hebt verloren.' Zei Robert.
'Nog niet!' was het antwoord en Ross richtte zijn revolver.
'Laat dat wapen vallen!' donderde de stem van Wessels opeens achter hem. Ross keek om en zag twee soldaten met een geweer op hem gericht. Toen hij weer naar Robert keek had die ook een revolver in zijn hand. Met tegenzin stak hij zijn handen op en wist dat hij verloren had.

[Daeron]

Hoofdstuk 31


'Met al die goudzoekers die zullen komen heb ik geen zin om te blijven, wat jij?' vroeg Stanley aan Robert.
'Ik ga waar jij heen gaat Stanley.' Zei Robert.
'En ik ga waar meneer Robert heen gaat.' Zei Sam, die trouw aan Robert was sinds die hem gered had.
'Ik heb anders wel zin om te blijven en de Gold-Creek ranch voort te zetten.' Liet Jim zich horen.
'Ik ben van plan om naar het noorden te gaan, maar wat voor werk we moeten gaan doen weet ik nog niet. We kunnen het voorstel van Heally aannemen, we kunnen ook een rustig bestaan leiden. Wat vind jij Robert?' sprak Stanley weer.
'Werken bij de geheime dienst, waarom niet? Er stond dat wij gevraagd werden als infiltranten of spionnen, omdat wij niet opvallen door onze leeftijden. We moeten dan volgens de brief een gewoon bestaan inrichten, maar alleen de aandacht van de misdadigers op ons richten.' Vond Robert.
'Ikzelf vind het ook wel goed, maar Jim moet dan heel de ranch overnemen. En dat kost nogal wat.' Zei Stanley.
'Ik heb genoeg geld voor het land en de gebouwen, maar die paarden kan ik niet allemaal kopen, zelfs niet als Archie meebetaald.'
Stanley dacht even na.
'Wij nemen de huifkar, Browny en David, al mijn en Roberts spullen, Firefeet, een merrie en tweejonge paarden mee, jullie geven ons geld en jullie krijgen de ranch met al het vee en de paarden.' Besloot hij.
'Doen we, wanneer gaan we naar huis?' vroeg Jim.
'over drie dagen vertrekken we, goed? We kunnen gelijk een nieuwe kar erbij kopen, want jij moet er ook een hebben.' Besliste Stanley.

Na het Gesprek ging Jim naar de saloon om wat te drinken. Hij ging aan de bar zitten en luisterde mee met de mannen die naast hem zaten.
'...En daarom heet hij dus Black Jack.' Zei de ene.
'Maar hoe komen die andere dan aan die namen, die Haviksoog en die andere?' vroeg een ander aan de eerste.
'Haviksoog komt omdat hij een scherp oog heeft voor fouten, het heeft dus niets te maken met zijn echte ogen,' zei de man. 'Het plan van de schurken was bijna perfect, maar er zaten wat foutjes in. Haviksoog heeft die ontdekt, en daarom noemde de majoor hem Haviksoog. En die andere heeft de bijnaam, Old Rusty. Dat komt van het gebruik om voor de naam van een ervaren prairieman Old te zetten, en Rusty komt eigenlijk van Trusty, de betrouwbare. Snappen jullie het nu?' vroeg de man voldaan dat hij meer wist dan anderen. Jim moest lachen, die man kon goed verhalen verzinnen. Dus bijnamen krijgen in de loop van de geschiedenis een andere oorsprong, bedacht hij.

In de dagen daarna had Robert voorbereid op de tocht naar huis en weer naar Desert Watch. Hij en Stanley hadden afgesproken om met twee karren uit Desert Watch te vertrekken, Stanley had het huis van de schurken opgekocht en ze zouden daar wat spullen weghalen.
Robert vond het slim bedacht, en op die manier konden ze wat geld overhouden. Want van de beloning had hij niet veel verwacht, wat terecht was. Hijzelf kreeg dan wel $20.000 voor Black Jack en de leider, maar Stanley kreeg $350 voor de moeite van het helpen.
Samen met de zes soldaten hadden ze het geld voor de Prairie Desperado's verdeeld. In totaal was dat $4000, maar omdat ze met z'n negenen waren kreeg ieder maar net iets meer als $440. Robert had het geld op de bank gezet en Stanley had er het huis van de schurken mee gekocht.
Toen ze weer in Cattle Valley waren gekomen werden ze begroet als helden. In één klap waren de burgers verlost van alle schurken. Robert moest het verhaal meer als tien keer vertellen toen hij in de saloon zat. Stanley en Jim waren al de papieren voor de verkoop al aan het regelen en dus zaten Robert en Zwarte Sam in de saloon.
Toen Robert het voor de zoveelste keer verteld had liep hij naar buiten. Hij overdacht hoe snel het allemaal gegaan was. Zijn vader had besloten naar het westen te trekken en het leven als arbeider dus opgegeven, zijn vader was vermoord, hij was hier terechtgekomen en geholpen en enkele maanden later vertrekt hij weer.
'Edwards! Het is geregeld hoor, we gaan nu naar huis om onze spullen ook op karren te laden.' Riep Stanley hem uit de verte toe. Robert liep naar de saloon en maakte Firefeet los. Jim was al op de ene kar gesprongen, terwijl Stanley en Zwarte Sam samen op de andere kar gingen. Ze reden naar de Ranch en begonnen alle kisten met Stanley's wapens op de kar te laden. Robert pakte zijn bezittingen. Dat waren er niet veel: een bizonvacht, een stapeltje kleren, zijn zakmessen, zijn bijl en een horloge. Binnen een uurtje hadden ze alles op de kar geladen. Op de karren stonden ook de spullen uit het huis van de schurken. De verzameling wapens die er had gelegen, het geld uit de kluis, de sieraden en de drankvoorraad van de schurken. Robert en Stanley waren nu rijk, maar ze voelden zich niet zo. Stanley, die altijd al een aardig kapitaaltje had gehad, wist dat hij zich beter voelde als hij kon werken voor zijn geld in plaats van te leven in een stad van het geld dat hij had. Robert besloot het geld niet zomaar te gebruiken, maar tegen de misdaad. Het geld dat hij zelf verdiende zou hij ook gebruiken voor zichzelf, meer niet.
Voor de laatste keer ging hij naar binnen om er het avondeten te nuttigen en te slapen.

Stanley en Robert hadden van de meeste mensen al afscheid genomen. Jim zei: 'Jullie waren goede bazen, ik hoop dat het jullie goed gaat.' En tegen Robert: 'Zo meteen afscheid nemen van je meisje hè? Trek het je niet aan, er zijn nog genoeg meisjes op de wereld en je bent nog jong.' Robert begreep niet hoe Jim kon weten wat hij dacht.
Opeens kwam een man met een wagen de stad in rijden.
'Parker!' riep een stem. Robert herkende de man gelijk als Digging Sam, de goudzoeker die handelaar was geworden.
'Vertrekken jullie nu al? Ik hoorde het vanochtend bij een klant dat jullie gingen vertrekken.'
'Ja, Ik ga met Robert en Zwarte Sam naar het noorden. Je had gelijk met je goudzoeken hè, er zit genoeg goud en binnen korte tijd is het dus hier vergeven van gelukszoekers.'
'Ja, maar ik blijf handelaar. Ik heb ontdekt dat plezier in je werk belangrijker is dan wat je er mee verdient.'
'Goed idee, jammer genoeg denken veel mensen er anders over.' Vond Stanley.
Even later hadden ze van iedereen in de stad afscheid genomen. Tenminste... Robert had Ann nog niet op zien dagen. Haar ouders wel, maar Ann zelf had hij nog niet gezien.
'Kom Robert, we gaan.' Zei Stanley. Stanley was op de voorste wagen gaan zitten, Zwarte Sam bestuurde de andere. Robert steeg op en spoorde Firefeet iets aan.
Toen ze ongeveer een mijl buiten de stad waren zag Robert opeens een ruiter aankomen. Hij draaide Firefeet en reed er naar toe. Het bleek Ann te zijn.
'Ik wilde toch nog even afscheid nemen.' Zei ze.
'Je bent het aardigste meisje dat ik ooit gekend heb.' Zei Robert.
'Je moet gaan Robert, ik zal je missen.' Zei ze. Het kwam Robert voor alsof ze niet hield van afscheid nemen.
Robert draaide Firefeet en gaf het de sporen.
Hij verdween in volle galop over de prairie, een nieuwe toekomst tegemoet.

[Daeron]

The End!

Dat was dan het verhaal, graag jullie mening.


Het heeft me best veel tijd gekost, hoop dus dat jullie het leuk vinden.

[Blondie]

ERg goed verhaal ook dat stukje met supersnelle ninjutsu, het Kuroi ninjutsu heb ik beoefend bij sensei Arie van den Akker in Groningen. Hij zei vaak in de lessen:Als ninja moet je een oog van een Havik hebben scherp zien maar kijk uit voor wraak (vergelding). Erg wijze man die sensei Arie van den Akker.

Goed verhaal is dit inhoudelijk sterk en erg spannend! Knap gemaakt!

[Vakonov]

Een ninja die Arie van den Akker heet is als een shoarmaboer die Henk de Vries heet...