[Spel] Bordspellenreünie over tien jaar!

[BloodWolf14]

Elias

[Waterwork]

Elias

[Angelique]

Elias

[Orange-King]

EliasTheBest

[Lan]

EliasTheBest

[EliasTheBest]

Thelight288

[Beertje]

De kamer was stiller dan een begrafenis in een bibliotheek. Niet omdat er niets te zeggen viel, maar omdat de helft van de mensen die normaal iets te zeggen hadden er niet meer was. De stoelen van de overledenen stonden er nog. Sommigen hadden er hun jassen overheen gehangen, alsof dat hielp. Alsof een jas iemand warm kon houden die allang koud was.

TheLight zat midden in de kamer. Hij bewoog af en toe, maar het was niet duidelijk of dat uit eigen wil gebeurde of omdat iemand hem per ongeluk aanstootte. Hij keek naar de muur, naar de vloer, naar zijn lege glas. Af en toe mompelde hij iets over suikeroplossing en verdampingspercentages, maar niemand reageerde. Hij was er fysiek, dat wel. Maar mentaal leek hij ergens anders te zijn. Misschien in een wereld waarin mensen niet oplossen als je ze nat maakt. Misschien in een wereld waarin dat juist wel de norm was en hij de enige was die het niet begreep.

Buiten stond Falsifica tegen een boom te praten. Niet naast een boom. Tegen een boom.

"Ik snap het ook niet," zei hij tegen de stam. "Eerst zeggen ze dat ik burgemeester ben, vervolgens zeggen ze dat ik een weerhamster ben en nu zegt niemand meer iets."

De boom gaf geen antwoord. "Je hebt gelijk," zei Falsifica. "Misschien is stilte inderdaad de meest verstandige reactie." Hij knikte naar de boom, schreef iets op een post-it en plakte het op de stam. De boom knikte niet terug.

Lustige Wolf zat aan de tafel en bestudeerde een mes alsof het een kompas was. Hij had zijn piratenhoed op, maar verder leek hij niet bijzonder veel op een piraat. Meer op iemand die zich realiseerde dat hij in een kamer zat met een lijk, een man die tegen bomen praatte en een groep mensen die nog steeds niet wist wie Team Slecht eigenlijk was.

Wesp in Glas stond op. Hij keek naar de tafel, naar de lege stoelen en naar de restanten van Yasu die nog steeds subtiel aan de vloer plakten. Hij ademde één keer diep in. Toen sprong hij op tafel. De tafel kraakte vervaarlijk. Iemand begon over authenticiteit en gebruikssporen, maar Wesp negeerde het volledig.

"IK BEN DE VOC MENTALITEIT!"

Het bleef even stil. Alleen Lustige Wolf keek op. "Dat ben je inderdaad."
"Bedankt," zei Wesp. "Ik wilde dat even gezegd hebben."

Hij sprong weer van de tafel. De enige nog aanwezige poot gaf een zorgwekkend geluid.
EliasTheBest liep ondertussen al een tijd rond met een wolvenmasker op. Het paste hem opvallend goed, alsof hij het al jaren droeg. Hij keek naar Wesp, naar Lustige Wolf en toen naar TheLight, die nog steeds met een lege blik naar een suikerplek op de vloer staarde.

"We moeten iets doen," zei Elias.
"Met wie?" vroeg Beertje.
Elias wees naar Lustige Wolf. "Met hem."
"Waarom?"
"Omdat hij de enige is die nog een beetje leeft."
"Dat is een rare reden."
"Dat is de enige reden die we hebben."

Die nacht, toen iedereen sliep of in elk geval heel overtuigend deed alsof, sloop het drietal naar de kamer van Lustige Wolf. Hij lag op een stapel kussens met zijn piratenhoed naast zich. Hij ademde rustig en zag eruit alsof hij eindelijk eens een normale nacht tegemoet ging.

Wesp knikte naar Elias. Elias knikte naar noicreC. noicreC stapte naar voren met een emmer in zijn hand en een uitdrukking alsof hij zojuist een contract met de duivel had getekend en nu pas de kleine lettertjes las.

"Ik snap nog steeds niet waarom dit nodig is," fluisterde hij.

"Omdat we priester zijn geworden," zei Wesp. "En omdat heiligwater niet altijd uit de hemel hoeft te komen."
"Dat is geen theologisch correcte uitleg."
"Het is een praktische."

Elias pakte het mes. Wesp keek toe met de geconcentreerde blik van iemand die een bijzonder lucratieve overeenkomst sloot. noicreC hield de emmer vast en probeerde vooral niet na te denken over de herkomst van de inhoud.

Elias sneed. noicreC goot. Lustige Wolf schreeuwde.

Het was geen mooie scène. Het was geen schone scène. Het was een scène die later in geen enkel reisverslag zou worden opgenomen, omdat niemand zou geloven dat het echt was gebeurd. De organen werden geoogst. De wond werd ontsmet. noicreC's bijdrage werd door Wesp later omschreven als een gouden oplossing voor een gouden probleem.

Lustige Wolf kreunde zacht. Elias zette zijn piratenhoed weer recht. Wesp maakte een aantekening op zijn inventarislijst.

De volgende ochtend werd Lustige Wolf wakker met een zwaar hoofd, een droge mond en een bijzonder onaangenaam gevoel in zijn buikstreek. Hij bleef even liggen, roerloos onder zijn deken, terwijl hij probeerde te reconstrueren wat er precies gebeurd was.

Het laatste wat hij zich herinnerde was dat hij met zijn piratenhoed op een stapel kussens lag. Daarna waren er stemmen geweest. Wesp die iets zei over handel en noodzaak. Elias die ergens veel te enthousiast om een mes vroeg. noicreC die heel duidelijk had gezegd dat hij hier niet achter stond, terwijl hij ondertussen wel een emmer vasthield.

Lustige Wolf deed één oog open.

Zijn piratenhoed stond op zijn nachtkastje. Zijn shirt lag op de grond. Zijn buik deed pijn. En de kamer rook alsof iemand een kerk, een openbaar toilet en een oude scheepswerf in één ruimte had proberen te combineren.

Hij ging rechtop zitten en trok voorzichtig zijn shirt omhoog. Er zat een groot verband om zijn buik.
Lustige Wolf bleef een tijdje stil.

"Dat is nieuw," mompelde hij.

Hij liep langzaam naar de woonkamer. Iedere stap voelde alsof zijn lichaam afzonderlijk bezwaar maakte tegen de hele dag. Bij de tafel zaten Beertje en Elias al koffie te drinken. Elias droeg nog steeds zijn wolvenmasker. Wesp in Glas stond bij het raam en bekeek een groot vel papier met daarop vermoedelijk een inventarislijst.

"Goedemorgen," zei Lustige Wolf voorzichtig.
Beertje keek op. "Goedemorgen. Hoe voel je je?"
"Alsof ik vannacht een zeer ingewikkelde belastingaangifte heb ingevuld met mijn organen."
Elias keek hem tevreden aan. "Dan gaat het dus goed."
"Waarom zou dat betekenen dat het goed gaat?"
"Je kunt nog klagen."
Lustige Wolf keek naar Wesp. "Wat hebben jullie gedaan?"
Wesp keek niet op van zijn lijst. "Noodzakelijk onderhoud."
"Aan wat?"
"Dat hangt af van wat je mist."

Lustige Wolf keek naar zijn verband. Daarna naar Elias. Daarna naar noicreC, die op de bank zat met zijn dekentje om zich heen en bijzonder nadrukkelijk naar zijn schoenen staarde.

"Ik had een droom," zei Lustige Wolf langzaam.
Niemand reageerde.
"Een hele vieze droom."

Beertje zette haar koffie neer. "O nee."

"Ik lag ergens. Elias had een mes. Wesp riep iets over een gouden oplossing. En noicreC..." Hij keek naar noicreC. "NoicreC stond erbij met een emmer."

noicreC trok zijn deken hoger op. Lustige Wolf kneep zijn ogen dicht. "Daarna kreeg ik een golden shower."

Elias verslikte zich bijna in zijn koffie.

Wesp keek eindelijk op. "Dat is een nogal platte omschrijving van een religieus ritueel."

"WAT?"

"Je moet niet alles zo letterlijk nemen," zei Wesp. "Wij zijn priester geworden. Sommige vormen van heiligwater zijn gewoon lokaal geproduceerd en jij hebt dat over je heen gekregen."

Beertje sloot haar ogen. "Ik wilde hier echt niets van weten."
"Ik ook niet," zei Lustige Wolf. "Maar waarom voelt mijn buik alsof er een piratenopstand heeft plaatsgevonden?"

Wesp vouwde zijn inventarislijst op. "Omdat je lichaam soms offers vraagt voor een hoger doel."
"Welke offers?"
Wesp glimlachte. "Dat staat op de inventarislijst."
Lustige Wolf deed instinctief een stap achteruit. "Laat me die lijst zien."
"Dat kan helaas niet."
"Waarom niet?"
"Handelsgeheim."
noicreC kuchte zacht. "Er staan wel minder dingen op dan gisteravond."

Iedereen keek naar hem.

noicreC keek weer naar zijn schoenen. "Zeg maar."

Lustige Wolf staarde naar Wesp. "Wat is er van mij weg?" Wesp trok een ernstig gezicht. "Laten we het erop houden dat je niet langer alles met je mee hoeft te dragen."

Elias knikte. "Je voelt je al lichter."
"Dat zei ik zelf ook al!"
"Dan werkt het."

Lustige Wolf pakte zijn piratenhoed van tafel, zette hem voorzichtig op en keek de kamer rond.
"Goed," zei hij. "Niemand verlaat dit huis voordat ik weet waarom ik over een golden shower heb gedroomd."

Wesp en Elias wisselden een blik. noicreC zuchtte diep. Beertje pakte haar koffie weer op. "Dit wordt een lange dag."



Ik ben priester en ik water Lustige Wolf

[123berber]

Het water heeft geen effect.

De deadline is nog steeds maandag 21:00 uur.

[himan]

Eliasthebest

[Dragonfly]

Elias

[LustigeWolf]

Skunki zat nog steeds aan tafel. Dat was op zichzelf opmerkelijk, want vrijwel iedereen had hem eerder aangewezen en normaal gesproken was dat in dit vakantiehuis reden genoeg om ergens tussen de avond en de volgende ochtend spoorloos te verdwijnen. Skunki niet. Die zat er gewoon. Rustig. Alsof er niets gebeurd was.

Lustige Wolf keek hem aan. "Dus even voor mijn administratie: iedereen wilde van je af."
"Ja."
"En toen heb jij gegokt dat dat niet zou gebeuren."
"Zoiets."
"En je had gelijk."
"Ja."
Lustige Wolf knikte langzaam. "Gokverslaafd dus."
"Dat is wel heel kort door de bocht."
"Je hebt letterlijk je leven ingezet op een gok."
Skunki dacht daar even over na. "Als je het zo zegt..."
"Hoe moet ik het anders zeggen?"
Beertje keek van de een naar de ander. "Ik denk dat we blij mogen zijn dat er hier geen casino in de buurt zit."
"Ik kan stoppen wanneer ik wil," zei Skunki.
Niemand reageerde.

Lustige Wolf stond op. "Goed. Ik ga naar bed voordat iemand besluit dat we ook nog om organen kunnen dobbelen."
Achter hem viel een stilte.
Hij draaide zich om. Wesp keek naar zijn inventarislijst. Elias keek naar zijn koffie. noicreC keek naar zijn schoenen.
"Waarom reageert niemand op die grap?"
"Welterusten," zei Elias.
Lustige Wolf keek hem nog even aan en liep toen naar boven.

Die nacht droomde hij. Tenminste, daar hield hij het later op. Hij lag op zijn rug. Zijn armen voelden zwaar en hij kon zich niet bewegen. Boven hem hing Elias, met een mes in zijn hand. Niet een enorm slagersmes, niet iets dramatisch. Gewoon een opvallend praktisch mes. Dat maakte het eigenlijk erger.

Aan de zijkant stond Wesp gebogen over iets dat Lustige Wolf niet goed kon zien. Hij mompelde over waarde, vraag en aanbod en dat sommige onderdelen na gebruik verrassend goed verhandelbaar bleven.
"Wat zijn jullie aan het doen?" probeerde Lustige Wolf te vragen.
Er kwam geen geluid uit zijn mond.
noicreC verscheen met een emmer. Zelfs in zijn droom zag noicreC eruit alsof hij hier absoluut niet vrijwillig aan deelnam.
"Moet dit echt?" vroeg hij.
"Ja," zei Elias.
"Contractueel?" vroeg Wesp.
"Nee."
"Jammer."

Daarna voelde Lustige Wolf het mes. Hij probeerde te bewegen. Het lukte niet. Elias werkte geconcentreerd verder terwijl Wesp af en toe iets noteerde.
"Deze kan nog wel mee," zei Wesp.
"Welke?" vroeg noicreC.
"Dat hoef jij niet te weten."
Toen kwam de emmer.

Daarna werd alles wazig. Water. Een vreemde geur. Wesp die iets zei over een gouden oplossing. Elias die zei dat het noodzakelijk was. noicreC die heel nadrukkelijk niet keek. En ergens, heel ver weg, hoorde Lustige Wolf zichzelf denken dat dit waarschijnlijk nog steeds niet de vreemdste vakantie was waar hij ooit aan had meegedaan.

Toen werd hij wakker. Zijn hoofd bonsde. Zijn buik deed pijn. Langzaam trok hij zijn shirt omhoog.
Een groot verband.
Lustige Wolf staarde ernaar.
"Dat is nieuw."

Hij kwam overeind en liep voorzichtig naar beneden. Iedere stap trok door zijn buik. In de woonkamer zat Elias al aan tafel. Voor hem lag een mes. Naast zijn stoel stond een emmer. Op tafel lag een rol verband, een paar bebloede doeken en iets wat verdacht veel leek op dezelfde fles waar Wesp in zijn droom zo enthousiast over had staan praten.

Lustige Wolf bleef midden in de deuropening staan. Elias keek op.
"Goedemorgen."
Lustige Wolf zei niets. Hij keek naar het mes. Toen naar de emmer. Toen naar de doeken. Toen naar Elias.
"Wat?"
Lustige Wolf wees naar het mes. "Die."
Elias keek naar het mes. "Ja?"
Lustige Wolf wees naar de emmer. "Die."
Elias keek naar de emmer. "Ook ja."
Lustige Wolf wees naar zijn buik. "En deze."
Elias keek naar het verband. "Ah."
"Ah?"
"Ik vroeg me al af wanneer je dat zou zien."

Lustige Wolf bleef hem aankijken. Beertje kwam binnenlopen met koffie en bleef staan zodra ze de sfeer voelde.
"Wat heb ik gemist?"
"Ik heb vannacht gedroomd dat Elias mijn organen eruit sneed."
Beertje keek naar Elias. Toen naar het mes. Toen naar de emmer. Toen naar het verband rond Lustige Wolfs buik.
"Dat is wel een vrij goed gedocumenteerde droom."
"DANK JE."

Elias zuchtte. "Het is niet wat het lijkt."
Lustige Wolf keek naar de bebloede doeken. "Dat is een gewaagde openingszin."
"Er was een reden voor."
"Dat zei je in mijn droom ook."
"Zie je wel?" zei Elias. "Dan weet je het dus eigenlijk al."
Lustige Wolf zweeg een paar seconden.
"Even controleren. Ik droom dat jij met een mes boven me hangt. Ik word wakker met een verband rond mijn buik. Ik loop naar beneden en jij zit naast het mes, de emmer en de bebloede doeken."
"Correct."
"En jouw verdediging is dat ik in mijn droom blijkbaar de uitleg al heb gekregen?"
Elias dacht na. "Als je het zo samenvat klinkt het minder sterk."
"Dat vond ik ook."

Lustige Wolf trok een stoel naar achteren en ging voorzichtig zitten.
"Ik stem op Elias."
Elias keek hem aan. "Serieus?"
"Ja."
"Vanwege een droom?"
"Nee."
Lustige Wolf wees naar het mes. "Vanwege het bewijsmateriaal."
Beertje nam een slok koffie. "Dat is een vooruitgang ten opzichte van hoe we normaal stemmen."
Lustige Wolf knikte. "Ik probeer mezelf te ontwikkelen."
Elias keek naar het mes, naar de emmer en daarna naar Lustige Wolf.
"Je gaat hier spijt van krijgen."
Lustige Wolf keek naar zijn buik.
"Ik heb het vermoeden dat ik vannacht al genoeg spijt heb gekregen."

[Skunki]

Elias

[Beertje]

Elias