Ronde 2 extra stukjes

[Beertyah]

hier mogen de 5 verliezers hun stukjes posten

[paithan]

F.B.I. hoofdkwartier Washington D.C.

Ondanks het late uur zat Dana nog te werken aan haar rapporten.
Ze nam haar leesbril van haar hoofd en wreef in haar ogen. Het was een lange dag geweest.
Ze had al dagen amper iets van haar partner Fox gehoord. Alleen maar een paar vage berichtjes dat hij iets heftigs op het spoor was. Ze maakte zich daar niet al te veel zorgen over. Het was niets voor hem om haar niet te betrekken in een onderzoek maar hij kon goed genoeg voor zichzelf zorgen en hij zou heus wel spoedig iets van zich laten horen.
Ze zette de bril op en concentreerde zich weer op het rapport dat morgen vroeg op het bureau van Skinner moest liggen.
Plotseling ging de telefoon. Ze stond op en pakte hem op.
"Met Dana"
"Dana, met mij! Ik zit in de problemen." Klonk de gespannen stem aan de andere kant.
"Fox? Waar ben je? Waarom heb je vrijwel niks van je laten horen de laatste dagen?"
"Ik kan nu niet praten. Je moet wat voor me doen!"
"Wat is er aan de hand Fox? Waar ben je?"
"Niet nu Dana! Ze zitten me op de hielen. Je moet wat voor me doen."
"Ja natuurlijk, wat je maar wilt. Wat moet ik doen?"
"Stel een team van collega's samen van een man of 25. Je móet ze kunnen vertrouwen dus geen nieuwelingen of onbekenden. Vraag ze of ze omwille van jou en mij alles voor zich willen houden naar buitenstaanders. Ze mogen niemand vertrouwen."
"Die 25 man zijn geen probleem Fox maar waar gaat dit allemaal om en wat moeten we doen?"
"Sorry, ik heb echt de tijd niet om alles uit te leggen nu, vertrouw me! Ga eerst naar mijn kantoor en plak met tape een kruis op het raam. Je zal dan na een paar uur bezoek krijgen van iemand die je alles zal vertellen. Ik moet onderduiken en kan je niet veel hulp bieden ben ik bang maar ik zal via via berichten sturen. Alsjeblieft Dana, doe dit voor me en neem het  serieus. Het gaat niet alleen om mijn hachje maar als ik het bij het juiste eind heb loopt de hele mensheid gevaar"
"Ik zal doen wat je vraagt, maar het is allemaal erg vreemd!"
"Ik weet het, dank je Dana. Ik neem weer contact met je op. Vergeet dat kruis niet! En Succes!"
"Doe voorzichtig Fox!"

Ze bleef nog een minuutje naar de telefoon in haar hand kijken. Dit was heel beangstigend. Maar ze kende haar partner nu al zo lang en ze had al vele keren haar leven te danken aan zijn inzicht en handelen. Ze kon hem niets weigeren. De trok haar jas aan en ging naar het kantoortje van Fox aan de andere kant van het gebouw. Ze had de sleutel natuurlijk en zocht in zijn laatjes naar het tape. Eenmaal gevonden plakte ze het kruis op het raam en scheen er een lamp op zodat mensen buiten het goed zouden kunnen zien. Ze zuchtte en ging zitten, ze kon niets doen dan afwachten nu terwijl ze in haar hoofd het lijstje samenstelde van de 25 collega's die ze vertrouwde.

Na een tijdje werd er op de deur geklopt. Dana schrok wakker van haar overpeinzingen en trok haar wapen. Ze opende de deur en een donkere man in pak stapte binnen. Zijn gezicht stond streng en ze kon zien dat dit een persoon was met een belangrijke functie.
"Die heb je niet nodig Dana." Zei hij met een blik op het wapen.
Ze borg het wapen weg en sloot de deur.
"Wie ben je?"vroeg ze
"Wie ik ben doet niet ter zake. Ga zitten, hou je mond en luister naar wat ik te zeggen heb" zei hij op een commanderende toon van iemand die niet gewend is tegen gesproken te worden.
Ze ging zitten en luisterde.
"Je hebt nu wel gehoord dat je partner in de problemen zit. Hij heeft iets ontdekt na een hint van mij."  Hij liep naar het raam en keek rond alsof hij zeker wilde weten dat er niemand in de buurt was.
"Er is een genootschap van invloedrijke mensen over de gehele wereld die samen een geheim bewaren" Ging hij verder. "Eens in de zoveel tijd komen ze samen om te zorgen dat hun plannen geheim blijven en om de voortgang te coördineren. Dit maal echter werden ze afgeluisterd door je partner. En dit is wat hij ontdekte" Wat Dana nu te horen kreeg was voor haar sceptische persoonlijkheid enorm moeilijk te geloven maar de gebeurtenissen waren veel te serieus om ook maar ergens aan te mogen twijfelen.
"Het genootschap weet dat al vele jaren geleden de mensheid bezocht is door buitenaardse wezens. De wezens kunnen als ze iemand doden de gestalte aannemen van hun slachtoffer. Echter dit doen ze alleen als ze een goede reden hebben. Hoeveel er rondlopen nu is onbekend maar wél weten ze dat dit slechts de voorbode is op de echte invasie. Dit zijn verkenners.
Het genootschap is van mening dat de mensheid geen kans op overleven heeft en heeft zijn zinnen gezet op een beloning voor verraad. De deal die ze hebben met de buitenaardsen is dat zij en hun families gespaard zullen worden als het eenmaal zover is. Maar tot die tijd moeten zij er alles aan doen om alle sporen uit te wissen die gemaakt worden zoals indertijd in Roswell, New-Mexico gebeurd is. De 2e taak is om elke vorm van tegenstand te onderdrukken.
Je partner is ontdekt en wordt nu opgejaagd. Hij heeft jou gevraagd een team op te richten niet?" Hij keek vragend naar de verbouwereerde Dana. Ze kon enkel bevestigend knikken.

"Oké, dat is een goed begin. Met dat team ga je de leden van het genootschap opsporen en oppakken. Met hun informatie kunnen we dan een tegenoffensief inzetten. We moeten een manier vinden om de mensheid te redden.
Die 25 man zijn meer dan we nodig hebben maar je moet nog iets weten. De F.B.I. is zwaar geïnfiltreerd net zoals de C.I.A. en de andere veiligheid diensten. Je allereerste taak als team gaat dus worden om de rotte appels, indien die er zijn eruit te spoelen. Daarom moet je enkel mensen die je kent kiezen. Aan de hand van hun acties en vreemd gedrag moet je ze ontmaskeren.
En dan nog één ding. Ze kunnen niet gewoon sterven..... Een kogel doet ze niets. Je moet hun lichaam vernietigen en hetgeen erin zit ook. De enige manier die we tot nu toe gevonden hebben om dat te doen is het lichaam in een bad van zuren te laten oplossen. Je moet jezelf sterken om in staat te zijn dit te doen.
Ik wou dat de dingen anders waren maar je moet dit doen Dana, In het belang van je partner en de gehele mensheid moet je dit doen. En je mag niet falen"

Nog tijden nadat hij vertrokken was bleef Dana in shock. Kon dit écht waar zijn?
Ze zou het team gaan samenstellen en hen goed observeren. Ze was zeker niet van plan iemand zomaar in een zuurbad onder te dompelen maar wát nu als het allemaal tóch waarheid bleek?

[paithan]

de personen hadden ieder hun eigen kleur in de dialoog maar dat valt even niet te pasten

[Lianne]

mijn geweldige verliezende stukje: 

Het Jappenkamp:
Hij zat hier nu al drie jaar, had het Rode Kruis meisje achter de tafel gezegd. Zelf was hij de tel van dagen en weken kwijt geraakt, het leven was veranderd toen de Jappen Indonesië hadden bezet. Nu waren ze weer vrij, maar het voelde niet zo. Één keer was hij het kamp uit geweest sinds de bevrijding, en die ene keer was schokkend geweest. Zijn vriend was vermoord, toen hij met iemand aan het praten was geweest, door vrijheidsstrijders. De Jappen hadden hun sporen achtergelaten, de Indonesiërs hadden de Nederlandse 'onderdrukking' zoals ze het zelf noemden afgezworen en er waren groepen zo erg tegen blanken dat het niet meer veilig was om over straat te lopen.
Hij was gewend geraakt aan de omgeving binnen de hekken, drie jaar lang had hij hier iedere dag gewerkt, gebogen voor de langskomende Jappen en bijna met de hoop geleefd dood te gaan. Deze plek was als een hel voor hem geweest, evenals voor zijn medegevangenen, nu was het een veilige haven. Het liefst had hij toch de veilige haven verlaten, hij wilde opzoek naar zijn moeder, zijn jongere zusjes. Het eerste jaar van de oorlog had hij bij hen in een kamp gezeten, toen was hij tien geworden en moest hij naar het jongenskamp Ambarawa.
Vermoeid ging hij zitten op een bankje, het was bijna niet voor mogelijk te houden dat hij hier mocht zitten, het kamp was hetzelfde gebleven, de regels veranderd. Hij legde zijn hoofd in zijn handen en dacht na. Het Rode Kruis meisje had niet zeker geweten of zijn moeder nog leefde. Hij had er ook nooit hoop op gehad, toen hij uit het kamp wegging was ze al niet meer gezond, nog drie jaar zou ze de Jappen niet kunnen hebben doorstaan.
Opeens werd hij opgeschrikt door een gelukzalige schreeuw van iemand: 'MEDICIJNEN! Er zijn medicijnen!' De overgebleven groep jongens, sinds de opening van de poort ook gemengd met vrouwen en kinderen, kwam naar het centrale plein gelopen. Medicijnen. Niemand had geweten dat er medicijnen waren, terwijl er zo veel mensen ziek waren geworden door de ondervoeding en de muggen.
Een jongen van een jaar of achttien kwam met een doos aangelopen, achter hem kwamen nog andere jongens, allemaal met dozen medicijnen en voedsel. De menigte verdrong zich om bij de dozen te komen, allemaal begerig geworden door het aanzicht van verbetering.
Ook hij drong naar voren en hield zijn hand op voor brood.
Niemand lette op de mensen achterin de groep, opeens scheerde een pijl over de menigte. De pijl trof doel, de jongen die het pakket vast had waarin de pijl stak liet het van schrik uit zijn handen vallen. Aan de pijl zat een brandend stuk papier waardoor het pakket binnen een mum van tijd was verslonden door de dansende vlammen. Wat overbleef was een briefje waarop stond:
'Wat zijn jullie naïef. Dachten jullie nou echt dat het binnen deze hekken wel veilig voor jullie zou zijn?'
Grote paniek ontstond, de menigte rende uit elkaar. De jongen die ook met de pakketten was komen aanlopen riep nu door het kamp: 'STOP! Kalmeer, met als kippen zonder kop hier rond rennen lossen we ook niks op!' Een kleine groep mensen keerde terug naar de dozen, 'We moeten een leider kiezen die kan organiseren en ons kan helpen met de vrijheidsstrijders onder ons te zoeken. Jullie kunnen jullie stemmen bij mij inleveren.'
Even nog stond de menigte daar, toen liepen de eersten terug naar de barakken, velen namen wat eten uit de dozen mee. Ook hij liep terug. Toen hoorde hij iemand zijn naam roepen, 'Michel.' Hij draaide zich om en zag het Rode Kruis meisje staan. 'Ik denk dat ik weet waar je moeder is.' Zei ze zachtjes. 'Maar er is net besloten dat niemand het kamp meer in of uit mag...'