Ronde 2: Bekendmaking

[Beertyah]

Ronde 2: Bekendmaking!

Ronde twee is eindelijk voorbij! De winnaars zijn bekend, vijf deelnemers werden geselecteerd om naar de derde ronde te gaan.
Iedereen krijgt ook een (hopelijk iets uitgebreidere) reactie van de jury via pm.

Net als de eerste ronde post ik hier zo ook de thema's en de stukjes van de winnaars. De andere spelers mogen hun stukje posten in het topic dat ik daar voor aan maak.

De lijst:

#	Naam	Score
10	Lieven95	39%
9	Laura	44%
8	Hephaistion	48%
7	Lianne	50%
6	Paithan	56%
	Gaan door naar de volgende ronde:
5	Zabulus	61%
4	Naantje	69%
2	Jakarw	71%
2	Germelia	71%
1	Dixie	73%

[Beertyah]

5de plaats: Zabulus

Themas

Sleepy Hollow

De Onthoofde Ridder zaait angst en dood in het voorheen rustige plaatsje Sleepy Hollow. Maar wie was die riddel eigenlijk. En hoe kan het dat hij nu rondloopt? Wat voor een heksenpraktijken liggen hier ten gronde. En natuurlijk: wie zijn die heksen dan?


'A shot at Love' with Tila Tequilla

De Bisexuele schoonheid Tila Tequilla is op zoek naar een nieuwe liefde. Dus daarom nodigt ze 10 mooie mannen en 10 sexy vrouwen om bij haar in te trekken om er één (of misschien wel meerdere  ) uit te kiezen om met haar verder te gaan. Maar er zijn een antal die niet eerlijk spelen en de anderen proberen weg te werken met behulp van gemene roddels. Zal Tila uiteindelijk het bedrog door hebben?


Baantjer

Er is een moord gepleegd. De Cock met C O C K Bestudeert de plek van de moord en heeft in het begin vele verdachten. Schrijf samen met mij een misdaadmysterie die uiteindelijk opgelost moet worden.


Verhaal

"Eindelijk is het zo ver" verzuchtte een mooi meisje in de bus. "Eindelijk kan ik me bewijzen dat ik haar waard ben". Dromerig zat Sanne nu een beetje voor zich uit te staren, dromend over een kans op liefde. Een kans op de liefde van Tila Tequila. En ze was niet de enige die hoopte op een beetje liefde van de biseksuele schoonheid. In totaal 20 mooie mannen en sexy vrouwen zaten in de bus die hun regelrecht naar 'Villa Tequila' brachten. Aangezien de meesten wel wisten dat ze toch redelijk lang met elkaar opgescheept zaten, begonnen ze voorzichtig met elkaar binden.
Het was rond het middaguur toen de bus snelheid minderde. Een aantal jonge vrouwen begonnen te gillen van opwinding, weer andere vrouwen gingen met elkaar giechelen, terwijl een paar mannen zich nog even bekeken in de weerspiegeling van het raam, en een paar mannen zich oprichten om alles beter te kunnen zien. De bus reed de lange oprit op van de villa en kwam recht voor de voordeur tot stilstand. "Beste dames en heren" begon de buschauffeur "Welkom op Villa Tequila!". Een oorverdovend geschreeuw en gestamp en geroffel van een uitzinnige meute vele malen groter dan van die 20 jonge potentiële geliefden was er te horen, zo vol van opwinding waren ze. De buschauffeur gebaarde stilte met zijn handen en langzaam werd het stiller. "Jullie bagage wordt zo meteen naar jullie verblijven gebracht. En daar mogen jullie je spullen uitpakken en het jullie gemakkelijk maken. Nu is het eerst tijd voor iets anders. Volg mij alsjeblieft" en de buschauffeur deed de deur open en liep richting de voordeur van de villa. Iedereen stond meteen op en zenuwachtig liep iedereen achter elkaar richting de villa.

Wat was de verwondering groot van de jonge mannen en vrouwen. Wat een huis! Na binnenkomst stonden ze meteen in een twee verdiepingen grote ontvangsthal met een marmeren vloer, stijlvol ronde trappen met direct tegenover de voordeur een prachtig bewerkte balustrade. Dat alles werd ook nog eens versierd met prachtige varens, tulpen en madeliefjes. Midden in de ontvangsthal stonden stoelen die in een halve cirkel waren opgesteld. Hen werd gebaard om op de stoelen te gaan zitten en gehoorzaam namen ze plaats.
Toen werd het wachten eindelijk beloond, Tila kwam binnen. "Hoi iedereen, welkom in Villa Tequila" zei ze een beetje zenuwachtig. Iedereen was overweldigd door haar schoonheid. Hoewel ze klein van stuk was (1 meter 59) had ze de uitstraling van iemand die veel langer was. Zo groot was haar aanwezigheid. Haar bruine lokken glansden in het licht. Haar groene ogen schitterden terwijl die iedereen bekeken. Haar Aziatische afkomst maakte haar exotisch en temperamentvol. Alle aanwezigen zaten met een mond vol tanden. Na een korte stilte vervolgde Tila.
"Na vele mislukte pogingen om zelf liefde te vinden, heb ik besloten om uit een ander vaatje te tappen. Daarom heb ik jullie uitgenodigd om me te helpen zoeken. Want ik weet dat ik onder jullie liefde zal vinden."
"Om me te helpen zoeken vraag ik jullie allemaal om te proberen mijn liefde te winnen. Daarom moeten jullie elke dag een opdracht voor mij maken waar jullie liefde voor mij uit blijkt. Hij of zij die dat het beste doet, krijgt een date met mij (welke je zelf mag posten). Vandaag is de opdracht: schrijf een liefdesbrief aan mij"
"Ook vraag ik aan jullie om onder jullie zelf iemand te kiezen die de opdrachten verzameld en naar mij brengt. Iemand die als een leider er op toeziet dat jullie ook de opdrachten doen. Iemand die natuurlijk ook net iets vaker bij mij is. Dus vraag jezelf af wie je buiten jezelf wat extra tijd met mij gunt en stem op hem of haar."
"Alfred, mijn butler, zal jullie naar de buitenverblijven brengen waar jullie uit mogen pakken. Jullie zijn vrij om te gaan en staan waar jullie willen, maar vergeet mij niet. Af en toe kom ik even jullie opzoeken om jullie beter te leren kennen" en met een knipoog draaide zich om en verliet de hal. Hun avontuur naar liefde was begonnen.

[Beertyah]

4de plaats: Naantje

Thema's

Thema één: Reuzen en dwergen of "The history of Stonehenge and the origin of man"

Zoals iedereen wel weet is de geschiedenis van Stonehenge de grootste wetenschappelijke cover-up ooit. De datering liep spaak, en het "monument" werd helemaal niet gebouwd door mensen... Stonehenge ontstond toen de reuzen nog over de aarde dwaalden, of toch, en dat mag gezegd: de reuzinnen. Hun mannelijke soortgenoten hadden elkaar net uitgemoord toen Solveig, vierjarige kleuter en evenveel meters lang, haar primitieve bouwblokken plots moest achterlaten. Ze werd door moeder Glamgwin op de heup genomen en meegenomen naar Schotland, waar enkel dwergen woonden, die evenals de reuzen met uitsterven werden bedreigd. De nakende ijstijd had immers de hormoonhuishouding van hun vrouwen verstoord, één voor één waren ze ten onder gegaan aan rotskoorts. We weten nu dat wij, de hedendaagse mensen, ontstaan zijn uit de verbintenis tussen reuzin en dwerg, en keren voor de gelegenheid terug in de tijd om onze roots te herontdekken.

Extra opmerkingen:
De "slechten" in dit verhaal zijn wezens die tegen de nieuwe verbintenissen zijn. Het vermengen van het bloed zien zij als een een bezoedeling van de soort. Ze sterven nog liever uit dan dat ze hun rassen zouden kruisen, en zullen alles op alles zetten om de verachtelijken die dat wel doen uit te schakelen voor de vruchten uit die verbintenis de aarde kunnen inpalmen.

(PS: I did my research... De blokken van Stonehenge zijn ongeveer half zo groot als Solveig, en hedendaagse kleuters spelen in de crèche nog steeds met blokken die ongeveer half zo groot zijn als hen, kwestie dat de formaten een beetje kloppen.)

Thema twee: Fata Morgana, de verboden stad

In de verboden stad is de heerschappij van de pasja omvergeworpen. De opstandelingen bevinden zich in elke rang en stand: arme sloebers die hopen zo te kunnen opklimmen, wrokkige paleisbedienden, morrende kooplui die niet akkoord gingen met de belastingen, ... In deze woelige periode heerst dan ook een echte machtsstrijd: haremvrouwen die hun kroost naar de troon willen manoeuvreren, complotterende adellijken die maar wat graag zelf de macht zouden bekleden, muitende soldatenmilities die een andere staatsvorm willen installeren, de grootgrondbezitters en de forse kapitalen die pleiten voor aristocratie en diverse andere groeperingen die azen op de macht. Het is een totale chaos waarin de modale mens zelfs zijn eigen bedpartner niet meer kan vertrouwen...

Extra opmerkingen:
Het lijkt hier dus alsof er zeer veel "slechten" zijn, maar die worden gegroepeerd als "machtsgeilen". Als het niet dit thema wordt, kan Golovior het nog altijd eens gebruiken voor dat spel dat hij in gedachten had met al die kleine fracties die elkaar gingen uitmoorden enzo... (Oh ja, welke partij ook wint, uiteindelijk komt de zoon van mijn personage - een buikdanseres uit de harem van de pasja - op de troon, of wat dachten die spelers, dat ze effectief de macht gaan krijgen over de verboden stad?)


Thema drie: Wakkerdams Centrum voor Zwakzinnigen en Waanzichtigen

De gesloten afdeling van de Wakkerdamse psychiatrie, in de volksmond ook het "centrum voor zwakzinnigen en waanzichtigen" huist - of wat had je verwacht - patiënten met diverse ernstige psychiatrische klachten. De doorsnee depressieve mens zal je op deze afdeling niet vinden, wel zij die met zware zelfmoordneigingen kampen, ook manisch-depressieven die in een manie hun huis met inboedel en al voor vijf cent verkopen aan een arme bedelaar en later weer afglijden in hun extreme zwartgalligheid. Ze herbergt ook gespleten persoonlijkheden, schizofrenen en psychoten (u weet wel, die mensen die stemmen in hun hoofd horen). Mensen kortom, die alle kijk op de werkelijkheid zijn verloren en zware medische begeleiding nodig hebben. Deze mensen zijn niet de meest stabiele individuen op aarde, en wanneer door een fout in de farmaceutische industrie de actieve bestanddelen uit de anti-psychotica niet aan de pillen wordt toegevoegd, loopt het verkeerd af in de kliniek... De wanen van diverse patiënten keren heviger dan ooit terug, en sommigen kunnen de opjuttende stemmen in hun hoofd niet weerstaan, met diverse fataliteiten tot gevolg. Het verplegend personeel durft de afdeling niet meer betreden en ook de dokters blijven weg. De patiënten zullen de situatie dus maar zelf moeten oplossen...

Extra opmerkingen:
Dit spel zou geleid worden met Elanor, die uiteraard thuishoort op deze afdeling. Je denkt misschien dat zij toch helemaal niet uit deze tijd is, maar het spreekt vanzelf dat alles wat in spel 26, 28 en 38 gebeurd is deel was van één grote waan. Haar dood in spel 28 is dan ook volledig te verklaren door een uitzonderlijk hoge dosis anti-psychotica. Musje zocht onlangs achter een thema waarvoor hij de alom beroemde Manny Itches nog eens vanonder het stof kon halen, dus als hij er zin in heeft, doe ik wel mee

Verhaal

Het is het jaar 583 sinds Arghwak in de jaartelling der reuzen, het 342ste jaar van de Rotsvreugd volgens de dwergen, wanneer het geslacht der reuzen uitsterft. Op dat moment bewandelen nog een honderdtal reuzinnen deze aarde, maar u weet dat een soort is uitgestorven zodra één der beide seksen volledig is uitgeroeid. De laatste reus ontmoette zijn dood op de respectabele leeftijd van 46 jaar, wellicht de enige man van zijn soort die ooit stierf aan een natuurlijk dood en niet aan de strijdkracht van een zijner soortgenoten.

Zijn laatste adem blies hij uit in het hedendaagse Wales, en waar nu het Caledonische woud groeit, deed die de tenen der treurwilgen ruisen. "Zelfs de wilgen wenen" denkt Farthal bedroefd. Zijn vrouw was niet onderkomen aan de rotskoorts, die alle andere dwergenvrouwen één na één geveld had. Ze was de laatste van dit uitstervende ras om een vrucht in haar schoot te dragen en het kind ter wereld te brengen. Alle hoop van de dwergen op het overleven van de soort lag bij haar, en bij hun kind. Maar helaas... Het kind was een jongen, en de bevalling werd de moeder fataal.

Solveig, vierjarige reuzin, evenveel meters lang, heeft zoals elke kleuter echter geen besef van jaartellingen – volgens welk ras dan ook – en heeft evenmin enige notie van begrippen als "uitsterven" en de implicaties die dat op haar latere liefdesleven zal hebben. Wanneer de laatste reus zijn laatste adem uitblaast, is zij druk in de weer met een setje bouwblokken. Bruggetjes bouwen is immers veel boeiender dan biologie! De blokken zijn een beetje aan de grote kant voor het kind, ze komen haar ongeveer tot halfweg de heupen, maar van het vereiste formaat om vlot onder de bruggen door te kunnen kruipen.

Ze zwoegt en ploetert en bouwt en breekt af – "Opening te smal, niet goed om door te kruipen" is een vaak voorkomende vaststelling – tot de zon in het zenit staat en moeder Glamgwin haar kleintje op schoot trekt. Ze voert het kind brokjes mammoet, Glamgwins favoriete prooidier. (Ze vangen namelijk lekker handig: grijp ze bij de slagtanden, geef er een forse zwier aan en smak ze tegen de rotsen. Ziedaar uw avondmaal!)

Solveig eet amper en forceert zich steeds weer van haar moeders schoot. Ze wil verder spelen! Fors protest mag echter niet baten en de blokken blijven eenzaam liggen wanneer Glamgwin haar voederpogingen staakt en het kind op haar heup neemt. Ze hebben een lange weg te gaan...

Goed een dag later kreunen de Schotse hooglanden onder het gewicht van een afvaardiging reuzinnen. Farthal en de rest van zijn kolonie hebben al tijden hun grotten en mijnen verruild voor het bovengrondse, zij het deels uit schrik voor instortingsgevaar. Van op de top van de heuvel spreken de dwergen met de gargantueske wezens, en hoewel het voorstel van de reuzinnen ongeveer overeenkomt met het idee een Sint-bernard te kruisen met een chihuahua, blijken de dwergen over het algemeen niet weigerachtig te staan tegenover het idee. "Álles om het voortbestaan van intelligent, denkend leven op deze planeet te verzekeren." lijkt de overheersende gedachte.

Een enkele dwerg gaat echter niet akkoord, en zoals u weet gebeurt het verder zelden dat een hele delegatie reuzen éénzelfde standpunt steunt. Zo ook nu: enkele reuzinnen deden zich slechts voor als voorstander van het kruisen van beide rassen zodat ze, eens ter plaatse, elk dergelijk scenario zouden kunnen voorkomen. Uiteraard zouden ze liever niet uitsterven, maar nu het zo was, moesten ze zich daar bij neer leggen en geen monsterlijke schepsels laten ontstaan uit zulke tegennatuurlijke verbintenis. De soort mag zomaar niet bezoedeld worden!

De gerevolteerde reuzinnen en gedegouteerde dwergen zullen zich pas in het holst van de nacht organiseren en acties ondernemen die de uitvoering van het plan moeten dwarsbomen. Het spijt me nu al te moeten zeggen dat Farthal het ochtendlicht nooit meer zal zien... Maar laat ons nog niet vooruitblikken op het voortijdig overlijden van de jonge 73-jarige dwerg maar eerst even stil staan bij de gebeurtenissen van die middag.

Er was tijdens het beraad besloten dat er een vertrouwenspersoon moest worden aangeduid. Het moest iemand worden met tact en inzicht in de psyche van deze wezens. Iemand die zou aanvoelen wie bij wie op zijn gemak zou zijn, welke dwerg met welke reuzin zou kunnen opschieten, iemand die deze wezens succesvol zou kunnen koppelen, maar ook tactvol over zou kunnen brengen als één partij het bij nader inzien toch niet zou zien zitten. Iemand met een luisterend oor, want hoewel deze beslissing op dat moment de enige logische leek, is het niet eentje die je lichtvaardig neemt...

Vóór de avondschemering moest iedereen laten weten wie hen de meest geschikte leek voor deze taak, maar daarvoor moesten ze elkaar natuurlijk eerst leren kennen... [Hier volgen de introductiestukjes van de spelers]

EXTRA:
De reistijd van de reuzinnen is behoorlijk realistisch. Onze stappen zijn ongeveer de helft zo lang als wij groot zijn, en voor reuzen wijken die verhoudingen niet echt af. Een gemiddelde vrouw zet stappen van ongeveer 0.75 meter en de gemiddelde wandelsnelheid is ongeveer 5km/h. Een gemiddelde reuzin is bij benadering 12 meter lang, en zet dus stappen van ongeveer 6meter, of acht keer groter dan die van een normale vrouw, dus mogen we veronderstellen dat een reuzin ongeveer aan 40km/h stapt. De afstand Stonehenge-Schotland is ongeveer 600km, dus op een uurtje of vijftien-zestien zouden ze het wel moeten halen. Een zeven à acht uurtjes wandelen op de eerste dag, nog eens zoveel de tweede dag, en dan komen ze rond vier-vijf uur aan bij de dwergen.

Aangezien het Caledonische woud pas ontstaat aan het einde van de laatste ijstijd, en dit verhaal zich afspeelt net voor het begin van die ijstijd, heb ik mezelf de vrijheid gegeven daar treurwilgen te situeren, hoewel daar momenteel andere bomen inheems zijn.

Ook het mammoetscenario is relatief realistisch, een mammoet werd maximaal ongeveer een kwart zo hoog als mijn reuzinnen (die zijn ca. 12 meter groot).

Mijn switch tussen verteltijden lijken soms misschien vreemd, maar ik heb alles er grondig op nagelezen, en voor-, gelijk- en natijdigheid kloppen overal, behalve op het eind als ik terugspring naar de gebeurtenissen van die middag. Dat is omdat ik weet dat de potentiële spelers van dit thema liever in de verleden tijd schrijven, terwijl ik zelf zeer graag in de tegenwoordige tijd schrijf. Grammaticaal misschien imperfect, maar alles voor het speelplezier van de gemiddelde wakkerdammer!

[Beertyah]

2de plaats: Jakarw

Thema'

De ondergang van Atlantis

Millennia geleden heerste er een machtig volk over heel de wereld, de Atlantianen. Met machtige vloten waren ze elke vijand de baas en met hun vooruitstrevende technologieën bouwden ze de mooiste steden op een hun eigen continent, Atlantis.
Na honderden jaren welvaart loert er echter een ongekend groot gevaar voor dit machtige volk. Niet een vijand van een verre uithoek van de aarde, maar de aarde zelf heeft zich tegen Atlantis gekeerd. Maanden lang zijn de grote steden al aan het schudden. De aarde is woest.
De religieus leiders beschuldigen de koning en het volk. De oeroude rituelen zijn geschonden, de mensen zijn arrogant geworden. Het schudden is de straf van de goden!  De wetenschappers aan de grote universiteit in de hoofdstad, Atlantis-stad, leggen de oorzaak echter bij een natuurlijk proces. Zij zien Atlantis als een grote vulkaan die op het punt staat uit te barsten.

Het spel speelt zich af in de laatste paar dagen van het machtige rijk. Overal zijn al ladingen lava naar boven gekomen en velen zijn al gesneuveld. De spelers zijn wetenschappers en anderen betrokkenen die de ongekende kennis van Atlantis willen redden door de belangrijkste werken naar de vluchtschepen te leiden.
Onder hen zitten echter infiltranten van de geestelijken. Deze groepering is zeer machtig geworden door de noodsituatie en zij verbieden alles wat tegen de wil van de goden zou kunnen zijn. De wetenschappers willen dit echter niet geloven en riskeren hun leven voor de kennis. De infiltranten proberen de boel te saboteren om zo de goden gunstig te stellen en de geestelijk leiders van de stad de tijd te geven de zwakke koning over te halen de groep te arresteren.


Safari

Het is 1913 en de wildsafari trips naar donker Afrika zijn helemaal hot onder de rijkere elite in Londen. Minstens twee keer per maand vertrekken er groepen naar de rijke kusten van het opgedeelde continent. Olifanten slagtanden, leeuwen huiden en neushoornhorens worden in grote getallen mee terug genomen naar London.
Sir Frederick Selous is de volgende die aankomt in de mooie Arabische stad Zanzibar. Vanuit hier vertrekt hij met een groep slaven, vrienden, geldschieters en gidsen naar het vaste land van Afrika, om het grote wild te gaan schieten.

De spelers zijn slaaf, vriend of geldschieter. Sir Frederick Selous en de gidsen worden gespeeld door de spelleider. Onder deze mensen zitten een aantal die bij de eerste aanblik van het schone wild, meteen verliefd zijn geworden op de wildernis. Na de eerste dood van een machtige oude olifant kunnen ze het niet meer aan. Ze moeten hoe dan ook deze expeditie saboteren!
Het speelt zich af in de wildernis van het huidige Tanzania en elke nacht wordt er iemand vermoord door de saboteurs. Om iets terug te doen wordt er elke dag iemand zonder eten, drinken en bescherming de wildernis in gestuurd.


Mario kart
Je zet je wii uit, je hebt wel genoeg gespeeld voor vandaag, volgens je moeder dan. Het besturen van Mario en z'n vriendjes in de kart-race houdt je dag en nacht bezig. Zo leuk en verslavend is het spel. Op een dag blijkt echter dat je na de eerste race een van de personages niet meer kan kiezen. Je weet toch zeker dat je ze allemaal had vrijgespeeld.
Verbaasd speel je wat spelletjes, maar ook daar verschijnt het verdwenen poppetje niet als tegenstander... wat is hier aan de hand?

Het spel speelt zich af in de wii. Mario en zijn vriendjes racen elke dag voor de jongen, maar stiekem hebben ze een eigen doel: het winnen van de grote beker. Op een dag blijkt tijdens de race dat een van de wagens is gesaboteerd. De ongelukkige maakt nu totaal geen kans meer op de beker en de eeuwige roem die er mee gepaard gaat.

De spelers spelen allen een van de personages uit Mariokart:
Baby Mario, Baby Luigi, Baby Peach, Baby Daisy, Toad, Toadette, Koopa Troopa, Dru Bones, Mario, Luigi, Peach, Daisy, Yoshi, Birdo, Diddy Kong, Bowser Jr., Wario, Waluigi, Donkey Kong, Bowser, King Boo, Rosalina, Funky Kong en Dry Bowser
Dat zijn dus 24 mogelijkheden en dus max. 24 spelers

Verhaal

Eindelijk wordt er op de rode knop gedrukt, eindelijk zijn ze klaar voor vandaag. Vermoeid rijden de 24 personen hun auto naar de garages. Het was een lange dag, de Grote Bestuurder heeft hen tot vele races gedreven, maar niet zonder succes. Mario kijkt voldaan naar de grote posters langs de kant van de weg.
De grote beker. Het hoogst haalbare in Mario-land. Degene die als eerste 1000 races wint, krijgt de gouden beker en de eeuwige roem die daar mee gepaard gaat. Mario mag voor vandaag niet ontevreden zijn. Hij heeft drie van de tien races gewonnen en staat daarmee samen met Waluigi bovenaan in de dag top 10.

Hij stuurt zijn wagen richting die van Peach, het was een slechte dag voor haar, niet een keer stond ze in de top drie. Veel heeft ze echter niet te klagen hoor. Peach staat in het All-time klassement namelijk nog steeds tweede. Met 976 races gewonnen is Yoshi echter het dichts bij het winnen van de grote beker. Het hele veld licht echter dicht bij elkaar. Nummer 2, Peach, staat nu op 973 en nummer 3, Bowser, op 972. De lijst wordt gesloten door Luigi met 956, maar Luigi is niet iemand die daar erg mee zit.
"He schatje."
"Hoi Mario." Aan haar stem te horen was ze chagrijnig.
"Kom op, je staat nog tweede, morgen weer beter."
"Jaja, dat zeg je alleen maar omdat jij steeds dichter bij komt."
"Peach! Je weet dat dat niet waar is!"
"Ach, misschien heb je ook wel gelijk. Ik ben moe, ik ga zo meteen naar bed."
"Is goed hoor, ik ga nog wat drinken met de jongens."
Ze waren bij de garage gekomen en ieder zette zijn wagen in zijn eigen hok. Het werd een gezellige avond, zelfs met Waluigi en Wario er bij.

De volgende dag begon al vroeg. De Grote Bestuurder had kennelijk niet veel slaap nodig en hij dwong iedereen al weer tot een race. Daisy werd gekozen als rijder voor de Bestuurder en de rest maakte zich klaar voor de start. De scheids begon af te tellen en iedereen startte zijn motor. Yoshi had er echter moeite mee. Bij de start schoten ze allen weg, maar Yoshi had nog steeds problemen met zijn wagen. Slingerend legde hij het parcours af om uiteindelijk, na de eerste schans, volop in de tribunes te belanden.
Geschrokken keek iedereen om, wat was daar aan de hand? De wagen van Yoshi was compleet gesloopt. Dit was nog nooit voorgekomen! Mario kon het niet langer aanzien en stuurde zijn wagen van het parcours af en ook Birdo, het vriendinnetje van Yoshi, keerde haar wagen.
Eenmaal bij Yoshi gekomen zagen ze dat deze gelukkig niets mankeerde. Zijn auto was daarentegen nauwelijks meer te herkennen.
"Die moet gesaboteerd zijn!" besefte Mario zich ineens. Hij keek naar de posters met de grote beker er op.
"Zou iemand, zo ver gaan voor de winst?"
Yoshi piepte en Birdo fluisterde hem troostende woordjes toe.

De Grote Bestuurder hield het na drie potjes al voor gezien. Luigi had ze wonder boven wonder allemaal gewonnen. Ontzet keerde iedereen terug naar de garages en al snel werden beschuldigen over en weer geuit. Natuurlijk werden Wario, Waluigi en Bowser het meest verdacht, maar ook Peach en Donkey Kong werden niet met genoegen aangekeken.
"Jongens, jongens! Zo komen we nergens!" riep Mario boven het gekibbel uit.
"Ik stel voor dat we iemand kiezen die 's nachts een beetje oplet hier bij de garages, zodat er niet meer auto's worden gesaboteerd." De meesten knikten instemmend toe.
"Laten we allemaal een naam op een briefje zetten en die bij Yoshi inleveren. De gekozene wordt waarschijnlijk het meest vertrouwd en die zal vannacht oppassen. Mocht er weer iets gebeuren, moeten we denk ik met strengere maatregelen komen..."

[Beertyah]

2de plaats: Germelia

Thema's

Expeditie Zuidpool

Na enkele mislukte pogingen probeert de Brit Robert Falcon Scott het in 1911 nog eenmaal: de geografische Zuidpool bereiken. Met een goed team staat hij klaar om te beginnen aan de reis door de bittere kou. Maar de expeditie wordt gesaboteerd door de Noren, die er alles aan doen om de eersten te zijn. Wie zal er in slagen als eerste de vlag te planten?

Huize Folly

Huize Folly is een instituut voor mensen met een psychische aandoening. Patiënten uit alle lagen van de bevolking verblijven in het instituut. Geregeld zijn er incidentjes, maar als Napoleon dood wordt gevonden onder verdachte omstandigheden wordt de sfeer er niet beter op.

De erfenis van tante Agatha

De rijke tante Agatha is gestorven, en al haar familieleden reizen af naar haar enorme landhuis om een graantje mee te pikken. Als iedereen verzameld is en de notaris op het moment suprême dood neervalt beginnen de vermoedens te dagen dat iemand wel heel graag de centen wil. Wie gaan letterlijk over lijken om de erfenis te krijgen en schuwen geen enkel middel om de andere familieleden af te schrikken?

Verhaal

Mary White liep voorzichtig de trap af in de grote hal. Ze werd ook een dagje ouder en de tijd dat ze behendig de trappen op en af liep tijdens haar werk waren al lang vervlogen. De grote klok sloeg half 3, wat betekende dat ze thee moest gaan maken voor de twintig gasten. Over een half uurtje zou de notaris komen om het testament van mevrouw Agatha Addington voor te lezen. Sommigen zaten al een uur ongeduldig in de bibliotheek, anderen waren een stukje gaan wandelen in het park om het Grote Huis. Het huis en het park lagen flink afgelegen, vlak bij een klein meertje waar Mary wel eens ging wandelen als het mooi weer was.

Eigenlijk was dit waar ze allemaal voor gekomen waren. De schijnheilige smiechten. Mary geloofde echt dat ze de enige was geweest op de begrafenis die werkelijk verdriet had gehad om de dood van mevrouw Addington. Het was een excentrieke vrouw geweest, bot en teruggetrokken, maar ze had nog nooit een verkeerd woord gehoord uit haar werkgeefsters mond. Oh nee, ook al ging ze niet naar de kerk, de dominee was een trouwe bezoeker en Mary wist als geen ander dat mevrouw Addington een gelovige vrouw was. De dominee had er dan ook een mooie dienst van gemaakt.

Vrienden had de oude vrouw niet gehad. Familie wel, maar sinds de dood van de oude meneer Addington twintig jaar geleden had ze met hen weinig contact, zelfs met haar eigen kinderen. Mary had daarom een rouwadvertentie geplaatst in alle nationale kranten zodat alle familieleden bereikt konden worden.  En ze waren in grote getale op komen dagen. Twintig haar onbekende mensen bevolkten het enorme landhuis nu en ze waren allemaal uit op een deel van mevrouw Addingtons vermogen. Sommigen herkende ze vaag van foto´s die ze regelmatig afstofte, anderen helemaal niet. Van enkelen twijfelde ze zelfs of ze wel echt familie waren, maar wie was zij om vragen te stellen? Ze was slechts een oude huishoudster die deed wat haar gevraagd werd.

Terwijl Mary de laatste kopjes op het karretje zette, ging de bel. Het luide geroezemoes uit de bibliotheek wat ze hier in de keuken nog kon horen verstomde. Mary liet de thee even voor wat het was en liep naar de deur, waar ze bijna opbotste tegen een vrij jonge man in een keurig pak die hetzelfde plan had gehad en haar voor was geweest.
"Pardon meneer," zei ze beleefd, maar van binnen was ze verontwaardigd. Hoe durfde die man hier zomaar de deur open te doen? De notaris op de stoep vertrok geen spier en wachtte rustig tot de weg voor hem vrij was.
"Goedemiddag mevrouw White," begroette hij zakelijk, de verwachtingsvolle jongeman negerend. Mary boog haar hoofd.
"Goedemiddag meneer Attercrombie. U bent mooi op tijd," antwoordde Mary. "Kom binnen, dan zal ik u de bibliotheek wijzen. De familie is daar al verzameld." Notaris Attercrombie liep achter de huishoudster aan naar de bibliotheek, zijn aktetas stevig vastgeklemd tussen zijn arm en zijn zij.

Toen het hele gezelschap was voorzien van thee en cakejes was Mary weer teruggelopen naar de keuken, waar ze voor de vierde keer die dag begon aan de afwas. Elk uur kwam iemand anders weer iets brengen; dan een bordje, dan glazen of kopjes... Het was onmogelijk om de keuken een beetje fatsoenlijk te houden als twintig man maar in en uit bleef lopen. Arme mevrouw Addington, dacht ze en schudde haar hoofd. Die mensen waren hier alleen maar voor het geld. Wat moest er nu worden van het Grote Huis? En wie zou zorgen dat zij in de personeelswoning naast het huis zou mogen blijven wonen? Een beetje triest staarde ze uit het keukenraam, recht op het oude terras wat nu als parkeerplaats dienst deed.
Iets trok opeens haar aandacht. Dat was vreemd! De linkerbanden van de voorste auto waren allebei lek! Mary veegde haar handen af aan haar schort en zette haar bril recht om alles beter te kunnen zien. Al snel zag ze dat het niet de enige auto was. Voor zover ze kon zien waren de banden van elke auto lek. Verschrikt sloeg ze haar hand voor de mond. Wat was hier aan de hand? Ze moest de familieleden waarschuwen.

Zo snel als haar oude benen haar dragen konden liep ze naar de bibliotheek, maar nog voordat ze er was werd de deur opengegooid. Met grote ogen keek de huishoudster toe hoe een lange jongeman zoekend door de hal rende.
"Waar is de telefoon hier?!" schreeuwde hij. Aan zijn stem kon Mary horen dat er iets goed fout was.
"I-in mevrouws werkkamer," stamelde ze geschrokken en wees vaag naar de deur links naast de bibliotheek. Het viel haar nu pas op dat door de open deur allerlei verschrikte geluiden in de hal te horen waren. Even twijfelde Mary. Moest ze naar binnen gaan, of..? De nieuwsgierigheid won het uiteindelijk van de angst en voorzichtig ging ze in de deuropening staan, waar ze de hele scene in zich op nam. Bij de stoelen stond een heuse menigte verzameld, sommigen stil en anderen luid en aanwezig. In de goede stoel zat de notaris, heel vreemd in elkaar gezakt. Zijn theekopje lag voor hem op de grond, in een grote donkere vlek. Het servies!
"Is het kopje nog heel?" vroeg Mary benauwd, aan niemand in het bijzonder. Een vrouw die haar tranen net weg had gedept met een keurig zakdoekje staarde haar furieus aan.
"De notaris is dood," snauwde ze, "en alles waar jij aan kunt denken is het servies?" Mary was met stomheid geslagen. Dood? De notaris?
"Maar," zei ze zachtjes, "hoe?"
"Er valt echt niets meer van die letters te maken nicht," kwam een man tussendoor. In zijn handen had hij een doorweekt vel papier waar zelfs Mary de uitgelopen inktvlekken in zag. "Nu weten we nog niet wie het geld en het huis van die ouwe heks krijgt."
Juist op dat moment kwam de lange jongeman weer binnen.
"De lijn is dood," zei hij luid, zodat iedereen het kon horen. "Verder zijn alle banden lek gestoken. We zitten hier vast." Het geluid zwol weer aan.
"Vast?" riep iemand anders, "We kunnen toch gewoon naar het dorp lopen om hulp te halen? Zo ver kan dat niet zijn?"
Alle ogen waren nu op de arme huishoudster gericht.
"Het is ongeveer 20 mijl naar Milton," zei ze ongemakkelijk. Ze had er een kleur van gekregen, al die mensen die naar haar keken alsof zij alles wist.
"Misschien kunnen we op de melkboer wachten?" opperde iemand. "Wanneer komt die gewoonlijk?" Mary vertelde dat de melkboer meestal om 5 uur 's ochtends verse melk kwam brengen. Sommigen zuchtten.
"Prima," zei een van de oudere mensen. "Dan kiezen we toch gewoon een betrouwbaar iemand die de hele nacht opblijft om op de melkboer te wachten? Als die gewaarschuwd is komt het wel goed." Om de daad bij het woord te voegen pakte hij de vrijwel lege suikerpot en goot de suiker in een kopje. "Als nou iedereen hier voor de avond een briefje in doet met een naam, wordt degene met de meeste stemmen de nachtwaker." Hij duwde de suikerpot in Mary's handen. "En om het eerlijk te houden past Mary op de stembus." Doordringend keek hij naar de familieleden.
"En het geld dan?" klonk een jonge vrouwenstem.
"Dat moeten we dan maar eerlijk verdelen."
Het duizelde Mary allemaal. Er was iets niet in de haak, dat was duidelijk. Ze zouden er maar het beste van moeten maken. Met de suikerpot in haar handen liep ze naar de keuken, al hard aan het nadenken hoe ze in vredesnaam vanavond twintig mensen moest voeden...


---

Verder wil ik nog zeggen dat het ofwel in de jaren 80 begin 90 speelt zodat niemand mobieltjes heeft, of het is zo afgelegen dat er geen bereik is ^^

[Beertyah]

1ste plaats: Dixie

Thema's

Leven op Venus: Wakkerdome

Na een verwoestende kernoorlog op aarde is bijna de gehele bevolking uitgeroeid. Er leven nog enkele gemuteerde mensenstammen op aarde. Door de grote hoeveelheden stof die in de atmosfeer terecht zijn gekomen is er een nieuwe ijstijd ontstaan en is de planeet aarde een grote ijsklomp.
Een klein groepje wetenschappers en invloedrijke mensen, ongeveer 400 in totaal, zijn met een experimentele raket de aarde ontvlucht en op Venus geland, waar een nog niet geheel ontwikkeld project aan de gang was. Het is in korte tijd geperfectioneerd en nu, tweehonderd jaar later, staan op de planeet vier grote domes. Een daarvan is de Wakkerdome, gelegen op het noordelijk hoogland Ishtar Terra. De koepel is niet de meest ontwikkelde van de vier, maar is bestand tegen de hitte van de atmosfeer en tegen het zwavelzuur in de lucht, en kan zijn eigen zuurstof genereren uit de omgeving.
Op een avond worden vier monteurs dood gevonden in de generatorruimte. Een van de zuurstofgeneratoren van de dome is gebarsten: de monteurs waren te laat ter plekke om hem te repareren en stierven aan zuurstofgebrek. Direct breekt er paniek uit in de koepel: er kan met de overgebleven generatoren maar genoeg zuurstof aangemaakt worden voor ongeveer 500 mensen, terwijl er momenteel in de koepel 750 leven. Slechts 80 mensen bieden aan vrijwillig naar andere koepels te verhuizen, wat nog 170 mensen overlaat. Er wordt besloten om met een stemming elke avond 24 mensen met een raket tijdelijk naar een andere koepel te sturen. Sommigen zijn het echter niet eens met deze besluitsvorm en trekken hun eigen plan: ze zullen elke avond een aantal mensen buiten de koepel voor dood achterlaten...

De lynch is dus het wegsturen van iemand naar een andere koepel, later wordt nog toegevoegd dat de mensen die weggestuurd worden ook verdacht worden van de moorden.
De weerwolven zijn het verzet dat de koepel niet wil verlaten, en de lunch is het achterlaten van mensen buiten de koepel.
De burgemeester is degene die de stemmingen regelt en de lijst opstelt van wie de koepel moet verlaten.

De getto's van Wakkerdam

Wakkerdam, een bloeiende stad met getto's die even hard bloeien. In de getto's leeft het uitschot van de mooie stad: dealers, gangsters, criminelen, huurmoordenaars, pooiers en prostituees maken deze buurt onveilig.
De burgemeester heeft besloten dat deze wijk een smet op de mooie stad is en dat de criminaliteit hier zo snel mogelijk uitgeroeid moet worden. Daarom is besloten een aantal infiltranten van de politie zich te laten mengen in de buurt, om erachter te komen welke illegale activiteiten hier plaats vinden.
Jullie als gangsters willen natuurlijk niet dat jullie nest verdwijnt, daarom zullen jullie elke dag een moord plegen om zoveel mogelijk infiltranten te verwijderen.
De politie zal echter elke nacht iemand in het geheim oppakken en wegvoeren naar de Wakkerdamse gevangenis.
Behoud jullie Getto en zorg dat die smerige agenten verdwijnen!

De lynch is dus het neerknallen van een mede-ganster in de hoop dat het een agent is.
De weerwolven zijn de agenten, ze zullen als lunch elke nacht een gangster meenemen naar het politiebureau.
De burgemeester is de gangster die de liquidaties uit zal voeren.

The Truman Show

Truman Burbank is een heel normale jongen, opgegroeid met een heel normale familie, getrouwd met een perfecte vrouw en voorzien van een trouwe beste vriend. Zijn leventje is echter niet zo normaal als je zou denken. Truman vormt de hoofdrolspeler van de beroemdste televisieshow ter wereld, zonder het zelf te weten. Zijn familie, vrouw, vrienden en kennissen zijn in werkelijkheid acteurs die helpen met het opzetten van de show die zijn leven is. Alle gebeurtenissen zijn vastgelegd in het script van zijn leven en worden 24 uur per dag, elke dag van de week live uitgezonden over de hele wereld. Het dorpje waar hij altijd zo graag heeft gewoond is in werkelijkheid een megagrote studio in de vorm van een koepel die naast de Chinese Muur het enige object is dat zichtbaar is vanaf de maan.
Op een paar uitzonderingen na heeft deze show nooit meer dan lof voortgebracht. De laatste tijd ontvangt Christof, de bedenker en regisseur van de show, echter steeds meer dreigbrieven en hebben de productieleiders meerdere malen last gehad van infiltranten op de set. Nu hebben de verschillende mensenrechtenorganisaties die de Truman Show mishandeling vinden hun handen in elkaar geslagen en een plan bedacht. Een paar infiltranten zullen de show binnendringen als acteurs en figuranten en zullen proberen Truman met zijn neus op de werkelijkheid te drukken: zijn leven is één grote show.
Jullie zijn de acteurs en figuranten van de Truman show. Dit werk is jullie leven, letterlijk en figuurlijk, en jullie laten het niet verpesten door een stelletje achterlijke hippies! Filter je collega's van de infiltranten. The show must go on!

De lynch is het wegsturen van een medeacteur of -figurant.
De weerwolven zijn de infiltranten van de mensenrechtenorganisaties, de lunch is het uit de koepel werpen van een van de acteurs en het achterlaten van een hint aan Truman.
De burgemeester is een van de acteurs die gekozen wordt door zijn collega's om de situatie op de set in de gaten te houden: Christof en de productieleiding kunnen immers niet alles zien omdat zij achter de coulissen moeten blijven.

Verhaal

The Truman Show

Het was halféén 's nachts en alle acteurs waren bijeen gekomen in de conferentiezaal van de koepel. Christof stond bij het scherm waarop een reusachtig hoofd te zien was: het hoofd van een slapende Truman met zijn duim in zijn mond. Hannah Gill, in de show Truman's vrouw Meryl, liep zenuwachtig heen en weer. "Christof, ik denk niet dat hij het gelooft. Ik draai nooit nachtdiensten, is het dan niet opvallend als ik...." Christof legde zijn vingers op zijn lippen en stak bezwarend een hand in de lucht. Hannah hield mokkend haar mond en plofte op een stoel naast Truman's zogenaamd beste vriend Marlon. Die wreef in zijn ogen en gaapte uitgebreid. "Al die commotie, ik had nu ook in mijn nest kunnen liggen..." Mopperde hij. "We hebben toch wel vaker infiltranten gehad en als Truman wat vermoedde, zou ik de eerste zijn die ervan te horen kreeg."

Christof's productieassistent maande de menigte tot stilte. Christof zelf stapte op het podium en nam het woord. Hij haalde uit een la van zijn bureau een stapel brieven zo hoog als het pak cornflakes dat Meryl vandaag nog in de show aangeprezen had, en liet ze een voor een op de grond vallen terwijl hij de namen van de verschillende mensenrechtenorganisaties opsomde. Daarna begon hij te praten. "Mijn leven lang heb ik aan deze show gewijd. Truman werd geboren onder mijn toezicht, en onder het oog van de hele wereld. Truman zette zijn eerste stapjes, onder mijn toezicht, en onder het oog van de hele wereld. Truman ging naar school, leerde lezen, verloor zijn tanden, leerde fietsen, verloor zijn vader in een zeestorm.... Onder míjn toezicht! En onder mijn toezicht heeft hij tot op de dag van vandaag niet in de gaten dat hij een ster is, is hij tot op de dag van vandaag puur gebleven!"

Hij keek even om en aaide met zijn hand over de neus van Truman, op het grote scherm. "Hij kreeg zijn eerste kus onder mijn toezicht, trouwde onder mijn toezicht, kreeg zijn baan onder míjn toezicht..." Fluisterde hij. Verschillende mensen verschoven ongemakkelijk op hun stoel tijdens de speech van de regisseur. Met een ruk draaide Christof zich om. Hij verhief zijn stem. "En nu zijn er mensen, die zeggen dat ik Truman mishandel! Ík! De god van deze wereld! De schepper van Truman! Welke god zou zijn eigen schepping mishandelen?" Vroeg hij woest. Daarna keek hij een aantal figuranten en acteurs doordringend in de ogen. "Er zijn volgens deze brieven een paar van jullie die het met deze doorgeslagen hippies eens zijn. Ik zal jullie één voor één vinden, vermorzelen, uitroeien... Niemand zal Truman van me afpakken! Niemand! Ik bén Truman! Truman is mij!" Riep hij uit, voordat hij woest de zaal uitbeende.

Een onrustig gemompel steeg op uit de zaal. Christof's productieassistent klom weer op het podium en kreeg deze keer met moeite de zaal stil. "Volgens de instructies van Christof is het de bedoeling dat jullie als acteurs de zaken op de set in de gaten blijven houden. Wij als technici en productieassistenten zijn niet in staat iedereen te observeren. Jullie begeven je echter dagelijks onder elkaar. De taak ligt daarom bij jullie. Een van jullie zal verslag door moeten geven aan mij. Het is de bedoeling dat jullie deze contactpersoon via een stemming kiezen, jullie kunnen je stem doorgeven in het 'gemeentehuis'." Hij keek even de zaal rond. "Verder wil ik zelf nog even toevoegen dat deze show niet alleen Truman's en Christof's leven vormt, maar ook dat van jullie. Ruineer deze show en je bent je leven kwijt." Hij stapte van de verhoging. "Jullie kunnen nu weer naar je huizen gaan." De figuranten stonden onzeker op en verdwenen in groepjes in de lift naar de koepel. Ook de wat belangrijkere acteurs vertrokken weer naar hun huizen. "Meryl!" Hannah draaide zich om en keek de productieassistent in de ogen. "Jij gaat eerst nog naar de grime, je verpleegstersuniform moet besmeurd worden met bloed. Je hebt verschillende slachtoffers van een kettingbotsing moeten verplegen, en je bent erg overstuur. De overbuurman van Dr. Hannings was betrokken bij het ongeval, hij heeft..."

Het overleg ging nog tot laat in de avond door, en geheel toepasselijk kwam Meryl de volgende ochtend met diepe wallen en een met bloed besmeurd uniform weer bij haar huis, en Truman aan.