Magische kristrallen - Inleiding weerwolven dorpje.

[Amilmarith]

Oke, ik post hier even intro stukje voor weerwolvendorpje op een ander forum. Ik schrijf niet zovaak (Lees nooit, behalve met weerwolven hier) dus zou graag tips krijgen ofzo
En o ja, hij is nog niet helemaal af..



Aantal jaren terug..

"Ga naar alle handelaren in het drop en vraag ze aan wie ze het laatst kristallen geleverd hebben", commandeerde Selene haar dochtertje Lianne. Selene was in alle staten, er waren kristalen met magische krachten verhandeld, ze moesten die terug krijgen. Anders zouden er ongelukken gebeuren. Stel je voor dat mensen erachter kwamen dat ze met die kristallen in de toekomst zouden kunnen kijken of nog ergens mensen verwonden, Selene moest er niet aan denken. Ze had ook geen idee hoe dit had kunnen gebeuren. De dorpbewoners die magie gebruikten paste goed op hun stenen en de weinige mensen die geen magie gebruikte bleven ook ver van de magische stenen vandaan. Maar nu was het fout gegaan en Selene had de verantwoordelijkheid om de stenen terug te krijgen.
"Mama, mama Edward zegt dat hij ze naar Groenbergen heeft gestuurd en Wesley heeft ze naar Blauwwater gestuurd. De rest heeft afgelopen dagen niets verstuurd.", sprak Lianne buiten adem toen ze terug kwam rennen. "Oké, goed gedaan Lianne. Zou je nog één laatste ding willen doen? Even aan alle mensen willen vragen of ze magische kristallen missen?"
"Is goed mama." En Lianne rende weer het dorp in. Ik heb toch een brave dochter, dacht Selene. Zelf ging ze naar de stallen en liet iemand naar Blauwwater en Groenbergen rijden. Toen ze weer thuis was, was Lianne er ook al. Niemand was kristallen kwijt. "Het moeten dus nieuwe kristallen zijn geweest, bedoeld voor de mensen in opleiding...", mompelde Selene, "Daar is niet zo heel lastig aan te komen, zou het expres zijn geweest of per ongeluk?"
Selene wist het niet. En ook de mensen die naar Blauwwater en Groenbergen waren gegaan hadden de kristallen niet kunnen terug vinden. Er gingen maanden voorbij, hoe Selene ook haar best deed om de kristallen terug te krijgen, ze kon ze niet vinden. Na een half jaar zuchtte ze tegen haar dochtertje, "Ik denk dat we ze niet meer terug zien en veel mensen denken dat ze de krachten niet hebben ontdekt. Ik denk zelf van wel.."

[Amilmarith]

Nu..

Lianne stond 's morgens op om voor haar moeder te gaan zorgen, die inmiddels oud was en nauwelijks meer uit haar bed kon komen. Bij het huisje van Selene aangekomen, zat Selene op de bank in de woonkamer, tot Lianne's verbazing. "Moeder hoort u niet in bed te liggen?", vroeg ze geschrokken en verbaasd tegelijk.
"Kindje, ik moet je wat vertellend. Ga zitten."
Lianne ging bij haar moeder op de bank zitten.
"Achttien jaren terug zijn er kristallen verdwenen, jij was toen tien jaar oud. Veel mensen zijn het vergeten, of denken dat de krachten van de kristallen niet ontdekt zijn. Ik denk nog steeds het tegendeel. Ik bed oud, dat weet je, maar ik kan nog meer dan je denkt." Selene dacht na, hoe zou ze de rest vertellen.
"Gisteren heb ik mijn rode kristal gepakt. In mijn leven heb ik me vooral bezig gehouden met voorspellingen zoals je weet.  Ik zat aan mijn bureau te dromen, over wat er gebeurd was achttien jaar terug. Plotseling werd mijn kristal donker, heel even, ik zag er wat lichtpuntjes in, die wat weg hadden van kristallen, daarna was alles weg. Het beeld kon ik niet meer terug krijgen." Selene zuchtte.
"Lianne, ik heb hier een slecht gevoel over. Er zijn nieuwe mensen gekomen, er zijn ook mensen weg gegaan, niemand weet wie te vertrouwen zijn. Ook kunnen het mensen zijn die hier al langer wonen. Ik weet het niet, maar denk wel  dat er problemen komen die betrekking hebben tot de verdwenen stenen achttien jaar geleden. Jij bent nu achtentwintig jaar oud, oud genoeg om dat onderzoek te leiden. Ik nader de zestig, binnen kort zal ik sterven."
Lianne bleef stil zitten, haar moeder was uitgesproken. Ze was geschrokken van wat haar moeder had gezegd en wist zo gauw ook niks terug te zeggen.
Na een tijdje sprak ze, "Ik zal mijn best doen, ook al weet ik niet wat er gaat komen."
Daarna bracht Lianne haar moeder weer terug naar bed, die helemaal uitgeput was. In haar eigen huisje dacht ze na over wat haar moeder had gezegd. Veel snapte ze er niet van. Zelf probeerde ze ook wat in haar kristal te zien, maar het had geen nut.
Met de tijd zullen we het zien.