Mijn verhaal, titel nog onbekend

[Roggie]

Hallo! Ik verveel me wel eens. Dit forum helpt me met mijn verveling verdrijven, maar wat nou te doen als je spelloos bent? Ik zelf heb de oplossing gevonden: gewoon iets anders gaan schrijven. Het leukste spel waar ik tot nu toe aan mee heb gedaan was Snelspel #23, dus besloot ik dat als thema te gebruiken. Natuurlijk met wat kleine aanpassingen, want mijn personage Ferdinand moest natuurlijk wel winnen. Verder word er in dit verhaal wel engels gesproken wat in #23 verboden was. Dit doe ik om mijn Engels te verbeteren omdat ik naar het TTO wil. Speciaal voor jullie kijk ik elk stukje na, samen met mijn vader om reacties als: "Daar staat en spellingsfout, en daar en daar en daar." te voorkomen. Verder zou ik het op de prijs stellen geen reacties te ontvangen als "Als je het niet zo goed kan, doe het dan ook niet in het Engels." want ik moet toch ergens beginnen , maar kritiek is altijd erg welkom. Deze beginpost gaat nog vaak geedit worden, omdat ik alle personagebeschrijvingen hierin wil zetten, maar omdat er redelijk wat personages zijn word dit ook wat werk. Binnen 1 week is het echter wel gedaan. Over vijf minuten komt het eerste stukje eraan, even kopiëren en plakken!

[Roggie]

EDIT 26 April: Fouten verbeterd, het beter leesbaar gemaakt, en " vervangen door'.

Chapter One - The Drunk

Vraagje: leest dit (nieuw):

Het was lente 1968. Op De Boulevard van Scheveningen liepen groepjes mensen. Het was al twee uur s'nachts. Er liep ook een groepje mannen dat net zijn geld kwijt was geraakt in het casino, en een van hen was Ferdinand Trechtenling. Hij was er waarschijnlijk het slechtst aan toe, hij was stomdronken en had zelfs zijn overhemd vergokt. 'H-he, jongen-s. I-ik gwa wier. K-kop-pwijn mworgen.  Aal me gweldjes. He-le-maal weg. Die-die swoute mneer zei ik hm 3000 gwulden swuldig zijn. Doie!!!' Wankelend strompelde hij weg van de groep. Hij stak over, een auto reed hem bijna aan en toeterde, maar Ferdinand hoorde niets. Ferdinand strompelde verder naar de overkant, en keek naar de zee. 'Mwoi-e zee.' Zei hij zachtjes. Opeens hoorde hij een claxon en een schreeuwende stem. 'Hay! You! Sir! Come! Over here!'
Ferdinand had een wijs antwoord klaar: 'Wa?'
Een andere stem uit de auto klonk. 'I said most Dutchmen can't even speak English, Jason! Should I do it?'
De man die blijkbaar Jason heette antwoordde: "Okay Michael, okay!'
'Thank you, Jason. Hay, meneer! Hierheen komen!' Dit verstond Ferdinand wel en hij liep naar de auto. Toen hij was aangekomen vervolgde Michael:
'Oké, jongen, we weten alles over je. Dat is het belangrijkste in het hele verhaal dat we je gaan vertellen. We weten echt alles. Ook je schulden. Drieduizendnegonhonderdvierennegentig gelddingen van jullie. Guldjes heetten ze toch? Met jou baantje ga je dat nooit betalen, maar je hebt een studie gedaan, die ons interesseert. Stap in, wij hebben een voorstel voor je.' Normaal zou Ferdinand nooi gedaan hebben wat hij nu ging doen: hij ging instappen. Ferdinand deed het portier open en stapte in. In de auto deed hij iets dat nog dommer was: in slaap vallen....

De volgende ochtend wed Ferdinand wakker in een mooie kamer. Ferdinand kende de kamer niet. Zelf lag hij op een tweepersoonsbed en had hij koppijn, van de drank van gisterenavond.  Opeens liep er een man, die Ferdinand vaag herkende als Michael langs zijn bed.

'Ah! Je bent wakker, zie ik. Koppijn?'
'Ja.' Zei Ferdinand. "En waar ben ik? Waar is mijn vrouw? Waar is kleine Bruce?'
'We hebben je vrouw geïnformeerd.' Vervolgde Michael. 'We willen een deal met je sluiten, over je schulden. Kan je echt geen Engels?'
'Nee.' Antwoordde Ferdinand terwijl hij in zijn ogen wreef en ging zitten.
'Jammer. Je zult het wel moeten kunnen.'
'Waarvoor?'
'Dat is een lang verhaal. Er is in Engeland een man. Zijn naam is Ozzy en hij is een verdomd goede wetenschapper.

'Michael! Are you done?' Schreeuwde een stem van achter de deur. 'Shut up, Jason! I'm having a word with our dear Mr. Trechtenling!' Riep Michael. 'Ah, good! Come down when you're ready, okay?' 'Okay!' Riep Michael.

'Dat was Jason, het is jou eigenlijke opdrachtgever. Tenminste, als je akkoord gaat. Die Ozzy, hij houd niet zo van de regering. Het liefst zou hij alles willen overnemen. Daarom produceert hij op dit moment, in Flixborough, geloof het, of geloof het niet: een onsterfelijkheidsvirus.'
'Ik denk inderdaad niet dat ik dat geloof. Je kunt niet onsterfelijk worden.'
'Dat dacht ik ook, Ferdinand, tot een maand geleden. We kregen toen een proefdier in onze handen, en verhip, hij was echt onsterfelijk. De stof is nog niet helemaal compleet, er word nog volop aan gewerkt. Wij willen infiltranten in die fabriek, Ferdinand. Jij hebt precies de kwaliteiten om infiltrant te worden: een studie natuurkunde. We hebben er al één geplaatst: River Vimes. Jullie zullen samenwerken.' Michael pakte een papier. 'Wij doen jou een voorstel: als je tekent betaalt de FBI alle schulden. Je moet daarna iedereen die niet FBI gezind is in die fabriek elimineren. Iedereen. Als dat gelukt is krijg jij nog $200.000 extra. Klinkt dat goed?'
'Ja, opzicht wel. Maar ik wil het contract doorlezen. Als jij nou naar dat Jason-vriendje van je gaat, lees ik het door, en kleed ik me aan. Kom over een uur maar terug.'
'Okay!' Zei Michael en hij liep de kamer uit. Ferdinand kleedde zich aan en las het contract door. Er zat niets in wat hem in de verlegenheid zou kunnen brengen. De enige dingen die Michael niet had genoemd was een verplichte cursus Engels, een cursus zelfverdediging, cursus vuurwapens en dat hij bij contractbreuk 15 jaar de cel in ging. Met die 200.000 dollar zou hij zijn gezin weer kunnen onderhouden, want hij zat de laatste tijd erg veel in het casino en zijn schulden stapelden zich op. Alles bij elkaar was het genoeg voor Ferdinand om het aan te gaan. Toen Jason en Michael terugkwamen vroeg Jason:
'What are you going to do?'
Ferdinand keek vragend en Michael zei: 'Wat doe je?'
'Ik doe het,' antwoordde Ferdinand en de mannen tekenden.

Fijner dan dit (oud):

Het was lente 1968. Op De Boulevard van Scheveningen liepen groepjes mensen. Het was al twee uur s'nachts. Er liep ook een groepje mannen dat net zijn geld kwijt was geraakt in het casino, en een van hen was Ferdinand Trechtenling. Hij was er waarschijnlijk het slechtst aan toe, hij was stomdronken en had zelfs zijn overhemd vergokt. 'H-he, jongen-s. I-ik gwa wier. K-kop-pwijn mworgen.  Aal me gweldjes. He-le-maal weg. Die-die swoute mneer zei ik hm 3000 gwulden swuldig zijn. Doie!!!' Wankelend strompelde hij weg van de groep. Hij stak over, een auto reed hem bijna aan en toeterde, maar Ferdinand hoorde niets. Ferdinand strompelde verder naar de overkant, en keek naar de zee. 'Mwoi-e zee.' Zei hij zachtjes. Opeens hoorde hij een claxon en een schreeuwende stem. 'Hay! You! Sir! Come! Over here!' Ferdinand had een wijs antwoord klaar: 'Wa?' Een andere stem uit de auto klonk. 'I said most Dutchmen can't even speak English, Jason! Should I do it?' De man die blijkbaar Jason heette antwoordde: "Okay Michael, okay!' 'Thank you, Jason. Hay, meneer! Hierheen komen!' Dit verstond Ferdinand wel en hij liep naar de auto. Toen hij was aangekomen vervolgde Michael: 'Oké, jongen, we weten alles over je. Dat is het belangrijkste in het hele verhaal dat we je gaan vertellen. We weten echt alles. Ook je schulden. Drieduizendnegonhonderdvierennegentig gelddingen van jullie. Guldjes heetten ze toch? Met jou baantje ga je dat nooit betalen, maar je hebt een studie gedaan, die ons interesseert. Stap in, wij hebben een voorstel voor je.' Normaal zou Ferdinand nooi gedaan hebben wat hij nu ging doen: hij ging instappen. Ferdinand deed het portier open en stapte in. In de auto deed hij iets dat nog dommer was: in slaap vallen....

De volgende ochtend wed Ferdinand wakker in een mooie kamer. Ferdinand kende de kamer niet. Zelf lag hij op een tweepersoonsbed en had hij koppijn, van de drank van gisterenavond.  Opeens liep er een man, die Ferdinand vaag herkende als Michael langs zijn bed. 'Ah! Je bent wakker, zie ik. Koppijn?' 'Ja.' Zei Ferdinand. "En waar ben ik? Waar is mijn vrouw? Waar is kleine Bruce?' 'We hebben je vrouw geïnformeerd.' Vervolgde Michael. 'We willen een deal met je sluiten, over je schulden. Kan je echt geen Engels?' 'Nee.' Antwoordde Ferdinand terwijl hij in zijn ogen wreef en ging zitten. 'Jammer. Je zult het wel moeten kunnen.' 'Waarvoor?' 'Dat is een lang verhaal. Er is in Engeland een man. Zijn naam is Ozzy en hij is een verdomd goede wetenschapper. 'Michael! Are you done?' Schreeuwde een stem van achter de deur. 'Shut up, Jason! I'm having a word with our dear Mr. Trechtenling!' Riep Michael. 'Ah, good! Come down when you're ready, okay?' 'Okay!' Riep Michael. 'Dat was Jason, het is jou eigenlijke opdrachtgever. Tenminste, als je akkoord gaat. Die Ozzy, hij houd niet zo van de regering. Het liefst zou hij alles willen overnemen. Daarom produceert hij op dit moment, in Flixborough, geloof het, of geloof het niet: een onsterfelijkheidsvirus.' 'Ik denk inderdaad niet dat ik dat geloof. Je kunt niet onsterfelijk worden.' 'Dat dacht ik ook, Ferdinand, tot een maand geleden. We kregen toen een proefdier in onze handen, en verhip, hij was echt onsterfelijk. De stof is nog niet helemaal compleet, er word nog volop aan gewerkt. Wij willen infiltranten in die fabriek, Ferdinand. Jij hebt precies de kwaliteiten om infiltrant te worden: een studie natuurkunde. We hebben er al één geplaatst: River Vimes. Jullie zullen samenwerken.' Michael pakte een papier. 'Wij doen jou een voorstel: als je tekent betaalt de FBI alle schulden. Je moet daarna iedereen die niet FBI gezind is in die fabriek elimineren. Iedereen. Als dat gelukt is krijg jij nog $200.000 extra. Klinkt dat goed?' 'Ja, opzicht wel. Maar ik wil het contract doorlezen. Als jij nou naar dat Jason-vriendje van je gaat, lees ik het door, en kleed ik me aan. Kom over een uur maar terug.' 'Okay!" Zei Michael en hij liep de kamer uit. Ferdinand kleedde zich aan en las het contract door. Er zat niets in wat hem in de verlegenheid zou kunnen brengen. De enige dingen die Michael niet had genoemd was een verplichte cursus Engels, een cursus zelfverdediging, cursus vuurwapens en dat hij bij contractbreuk 15 jaar de cel in ging. Met die 200.000 dollar zou hij zijn gezin weer kunnen onderhouden, want hij zat de laatste tijd erg veel in het casino en zijn schulden stapelden zich op. Alles bij elkaar was het genoeg voor Ferdinand om het aan te gaan. Toen Jason en Michael terugkwamen vroeg Jason: 'What are you going to do?' Ferdinand keek vragend en Michael zei: 'Wat doe je?' 'Ik doe het,' antwoordde Ferdinand en de mannen tekenden.

? Mocht het niet teveel moeite zijn: graag stemmen in de poll.

[Roggie]

Het duurde lang, maar m'n stiefvader en ik hebben eindelijk het Engels nagekeken. Chapter 2:
EDIT 26 April: Fouten verbeterd, het beter leesbaar gemaakt, en " vervangen door'.

Chapter Two - The Boat

Opeens schok een oudere Ferdinand wakker in North-Berwick - Schotland. Het was allemaal een droom geweest. Een droom over zijn eerste kennismaking met de FBI, een organisatie die hij verafschuwde, al jarenlang. Hij wist nog als de dag van gisteren hoe het was gegaan: hij had de cursussen met succes afgehandeld en in juni 1972 was hij dan eindelijk naar Engeland vertrokken:

De rivierboot van Southend-on-Sea legde aan aan de kade van de Theems en de passagiers verlieten het schip. De passagiers waren Engelsmannen die een weekeindje in Southend-On-Sea hadden doorgebracht, maar ook toeristen uit Nederland, België en Luxemburg. De enige die wou emigreren was Ferdinand. Hij had de boot genomen omdat hij de laatste maanden last van zijn darmen had gekregen. En die problemen werden, volgens hem, alleen maar erger in een bus. Gelukkig maakten schepen niets uit. Toen hij eenmaal niet meer de neiging had om te vallen op het land, liep hij naar de weg om de auto (helaas, een auto) van de wetenschapper, Ozzy te zoeken. De laatste maand had hij met behulp van de FBI contact met de man gekregen, en vandag was de dag dat het contract getekend zou worden.

'Daily Mail! Daily Mail! Ten cent! Only ten cent! Buy Your Daily Mail Here! The Daily Mail! London's Official Newspaper! The Daily Mail! U.S. president Nixon announces that 25,000 U.S. troops will be...  Oh, sir, a Daily Mail?' Ferdinand werd aangehouden, maar begreep de jongen niet. 'I'm sorry, but I don't speak English so euhhmmm... Very well. A bit, but I rather read in Dutch.' De jongen probeerde het met gebarentaal door de krant zo'n beetje in Ferdinand's neus te duwen en op de prijs te wijzen. Ferdinand probeede het nog een keer. 'I'm sorry, kid. That's English and I...' 'Yes sir, this is English. Englands best newspaper!' Ferdinand had er genoeg van en duwde de jongen ruw aan de kant, en liep door naar de weg. Er wachtte al een auto. De man, die hem had gecontacteerd: Ozzy zat achter het stuur. 'Ah, sir Trechtenling. Fijn to see u. Stept u in!' Ferdinand stapte in, hopend dat hij niet last van zijn buik zo krijgen en ze reden weg. 'You can talk English, sir. I've learned some English back in Holland.' Zei Ferdinand. 'Ah! That's nice of you!' Zei Ozzy. 'It will make your work much easier. But your are lucky, Allanon is from Holland, and Billy to. And I think Fernando is from Holland, but I'm not sure. You never can be sure about Fernando.' Ah, daar kwam de buikpijn bij Ferdinand al. Hij besloot maar te gaan praten, om zijn gedachten af te leiden.

'So, what is my, euhhm.. Position in the facility?'
'You're Mr. Allanon's assistant.'
'Okay.' Zei Ferdinand. 'So, that Mr. Allanon. He's from Holland?'
'Yes.'
'And what is his position?'
'He makes the recipie for our virus, together with Dr. Einschwartz, Jack, Samuel and Ferry.'
'Okay, but there are 160 people working in the facility. What do they all do?'
'Well, some people assist Dr. Einschwartz and the others, but Billy buys labratory animals and we have 11 people in the canteen, 5 other buyers and 25 security guards.'
'And all the others?'
'The others produce the stuff, you only have to create the right recipie.'
'Okay!'

Het bleef een lange tijd stil in Ozzy's auto. Ferdinands buik begon meer pijn te doen, maar hij kon er niets tegen doen. 'Ah. Hoelang duurt het nog?' Vroeg Ferdinand. 'Huh?' Klonk van voorin. 'How long dus it take before we're in Flixborough?' Zei Ferdinand. 'Well, it takes 3 and a half hours to get from Flixborough to London and we're in this car now for about, ehhh.. Two hours so only 1 and a half hour to go.' 'Damn' Was het enige dat Ferdinand zei. Hij keek naar buiten. Heel erg ver in de verte kwam Sheffield voorbij. Pijnstillers, het Engelse woord voor pijnstillers Dat was toch painkillers? 'Ozzy, excuse me, but do you have any, euhm... Painkillers?' 'Not in this car, but I have some of them in my house. I have some asperine. You can have one when we get there.' 'Thanks.' De route ging verder en Ferdinand begon zich ook nog te vervelen.  En daarboven op kwam ook nog een zenuwachtig gevoel. Het was begonnen, hij zou iedereen moeten doden, zelfs de aardige man die nu naast hem zat. Wat zou zijn zoontje, Bruce nu aan het doen zijn? en zijn vrouw. Zou hij gemist worden? Na een lange rit stopte Ozzy eindelijk in Flixborough. 'Welcome to my house.' Zei hij opgewekt terwijl hij de deur van zijn huis opendeed. Het was een mooi huis. De mannen stapten naar binnen en Ozzy vervolgde: 'You can hang you Jacket on the peg while I will get an aspirin for you.' Ferdinand deed braaf wat Ozzy wou en liep naar de woonkamer. even later kwam Ozzy met een aspirientje. 'Allright, sit down.' Begon Ozzy terwijl hij plaatsnam op de bank. 'We did almost everything, almost. The only thing we still have to do is sign the contract.' Ozzy pakte een stapeltje aan elkaar geniette papieren. 'Do you trust me or do you want to read it?' 'I want to read it.' Antwoordde Ferdinand. Ozzy gaf hem het stapeltje en Ferdinand las het snel even door. Hij controleerde het op alles waar de FBI hem voor gewaarschuwd had. 'Looks good, can we sign it?' 'If you want so, Mr. Trechtenling.' Zei Ozzy, en de mannen zetten hun handtekeningen neer.

[Roggie]

Sorry, ik heb even geen tijd gevonden alles na te kijken, dus dit hoofdstuk was al een tijdje klaar. Het volgende hoofdstuk komt er bijna aan!

Chapter Three - River Vimes

Na het tekenen van het contract had Ozzy Ferdinand naar een hotel gebracht, met de boodschap dat hij morgen opgehaald zou worden door River Vimes. Ozzy dacht dat Ferdinand River nog net kende, maar integendeel. River Vimes en Ferdinand zouden werken als een team om de fabriek uit te moorden. Het leek wel een horrorfilm. 160 mensen uitmoorden. Bweeegh! Die ochtend stond Ferdinand om half zeven op, waste zich, kleedde zich aan en las wat. Om acht uur hoorde hij een toeter. River. Ferdinand trok zijn jas aan en liep naar buiten. Hij stapte in River's auto. 'Hi, are you River?' River draaide zich om en zei: 'Yes, I am River. You are Ferdinand?' River's stem was laag. En ook een beetje eng, maar ook weer vriendelijk. Ferdinand kreeg er rillingen van. 'Yes, I'm Ferdinand.' Antwoordde hij beleefd. 'Good, we will work as a team.' River startte de auto, gaf gas, en reed weg. Niemand zei iets. Een poosje later stopte de auto op de parkeerplaats van een grote fabriek. 'Here we are' zei River. 'Come, I will bring you to your boss, Mr. Allanon.' Ferdinand knikte en de mannen liepen het gebouw binnen. River liep naar een kapstok vol witte jassen. 'You will work in the laboratory's, so put on one of these.' River gaf een jas aan Ferdinand, die Ferdinand meteen aantrok. River wenkte hem en wees naar een rode deur, aan de andere kant van de hal. 'There's the canteen, you have a break from twelve till one.' River wenkte Ferdinand wat verder mee, en wees op een andere rode deur naast de kapstokken: 'The offices, Ozzy works here'. River wenkte Ferdinand verder mee, en de mannen liepen door een, wederom rode, branddeur. River ging verder: 'Laboratory section. On your right hand: the laboratories. On your left hand: the real factory. 'You have to go to the right, ask for Mr. Allanon; goodbye!' River liep weer terug, Ferdinand achterlatend. Braaf deed Ferdinand wat River deed: hij liep naar rechts. Hij kwam in een gang vol met deuren en ramen. Door de ramen zag hij een aantal mensen proefjes doen. Ferdinand liep een eindje verder, en zag een oudere man in de deuropening staan. 'The new one?' Vroeg de man. 'Yes, that's me.' Antwordde Ferdinand. 'Ik ben Allanon.' Zei de oudere man. 'Spreekt u Nederlands?' Vroeg Ferdinand verbaasd. 'Tuurlijk,' antwoordde de oudere man. 'Jij komt toch ook uit Nederland? Kom erin! Meteen beginnen?' Ferinand liep Allanon achter na. 'Natuurlijk meneer, ik ben Fer..' 'Dinand Trechtenling.' Beëindigde Allanon Ferdinands zin. 'Ik weet wie je bent.' 'Dus u bent Allanon? Gewoon, Allanon? Is dat uw achternaam?' Vroeg Ferdinand. 'Ik heb geen idee. Mijn ouders verlieten mij na mijn geboorte. Noem me trouwens maar je, zo oud ben ik toch niet?' 'Nee, nee.' Zei Ferdinand. Allanon ging verder met zijn verhaal: 'Oké dan, laten we beginnen. Dit..' Allanon pakte een buisje uit de kast. 'Is een monster van de waardevolste stof op deze aardbol. Het onsterfelijkheidsvirus. We moeten het alleen nog perfectioneren. We hebben proeven op ratten gedaan, waauit is gebleken dat het virus vijf maanden standhoudt. Maar het menselijk lichaam is veel groter, wij denken dat het virus bij een mens maar een week blijft werken. Het is ons doel de stof te versterken. In de kast staat vanalles, en in de andere kast staan monsters. Begin maar, en meldt het wanneer er iets speciaals gebeurt. O ja, hier is de samenstelling van het virus.' Allanon gaf een kladblok aan Ferdinand dat vol stond met ingewikkelde bindingen. Ferdinand ging zitten en bekeek het. Het meeste herkende hij. Na vijf minuten knikte hij, en liep naar de kast om er twee buisjes bij te pakken. Hij pakte het kladblok en schreef er wat op. Ferdinand knikte en drupte wat over in het andere buisje. Inmiddels was Allanon achter hem komen staan, en had het kladblok gelezen. Allanon tikte Ferdinand aan en wees op een fout. Ferdinand fronste en gooide het spul weg. Zo ging het de rest van de ochtend door. Één keek vatte kwam er een flinke steekvlam uit het buisje. Allanon was toen aangekomen met een brandspuit en had de vlam gedoofd, waarna hij Ferdinand boos wees op het etiket dat op het buisje stond. Het waren lange uren in het laboratorium, en Ferdinand was opgelucht toen de bel voor de middagpauze ging.....

[Roggie]

Chapter Four - Jason Gerard

Ferdinand nam een hap van zijn boterham met ham en keek de tafel rond. Hij zat naast Allanon, en hij zag ook een groepje andere onderzoekers zitten. Dr. Einschwartz en een man met blond haar waren vermoedelijk verwikkeld in een discussie. Aan een ander tafeltje zat een man met warrig bruin haar en een oorbelletje. Dat was waarschijnlijk Billy. Maar waar was River? 'Ferdinand, can I have a word with you?' Vroeg een lage stem in Ferdinands oor. Het was River. Gewillig liet Ferdinand zich meeslepen naar de hal van de fabriek. 'River, the break is almost over, and I....' Zei Ferdiand. 'Shhhh,' siste River geïrriteerd. 'Remember why whe're here? Look, I found a nice car for a car-bomb. Take this piece and guard me when I place the bomb.' River duwde een oud pistool in Ferdinands handen. 'River, I... I....' 'SHHHH!' River ging op zijn hurken zitten en begon de bom aan de auto te plakken. Hij mompelde wat: 'Yeah.. Yeah.... C'mon, stupid thing!' Opeens ging de deur van de fabriek open. 'River, River! Somebody's coming!' Maar het was al te laat, de man had River en Ferdinand gezien. River draaide zich om en zag ook dat ze gezien waren. 'Damned!' Riep hij boos uit. 'Open fire! NOW!' Ferdinand twijfelde even, maar toen hij de situatie inzag mikte hij, sloot zijn ogen en vuurde drie keer. 'Is.... Is.... Is he... D-Dead?' 'Yes, Ferdinand, he's dead...........'

De rest van de dag verliep rustig, echter, tijdens het onderzoek had Ferdinand wel zitten trillen. 'Fer, is er wat?' Had Allanon gevraagd, maar Ferdinand had nee geschud en was verder gegaan. Om vijf uur was hij zoals afgesproken met River vertrokken naar zijn hotel. Daar was hij, samen met een Nederlandse krant, in bad gegaan om bij te komen.....

Jaren later, en op een totaal andere plek in het Verenigd Koninkrijk, namenlijk North-Berwick, in Schotland stond de oude Ferdinand op uit zijn luie stoel, en liep naar de keuken om de waterkoker aan te zetten. Hij trilde, maar misschien was dat maar goed ook. Hij moest zich er maar overheen zetten. Hij moest uitkomen voor wat hij gedaan had, maar dat was moeilijk. Terwijl Ferdinand een mok inschonk hoorde hij de bel gaan. Ferdinand liep naar de deur en haalde hem van het slot. In de deuropening stond en man van een jaar of 35 met een aktetas. Ferdinand kende de man ergens van. Dat haar, die blik. De man deed zijn mond open. 'Hello sir, the name is Gerard.' Ferdinand trok wit weg, hij wist wie deze man was. 'Jason Gerard, can I come in?'

[Roggie]

Chapter Five - Old Memories

Ferdinand knikte en liep naar binnen, greep zijn beker en liet zich in zijn stoel vallen. 'You, you.... can't believe it,' mompelde Ferdinand. 'You don't have to,' antwoordde Jason, terwijl hij zonder uitnodiging tegonover Ferdinand ging zitten. 'Ferdinand, Ferdinand. Where were you all those years? We paid your debts!' 'Yes, but I have never seen that 20.000!' Protesteerde Ferdinand  'I know, Ferdinand,' zei Jason rustig en vervolgde 'But you never completed your mission.' 'I did!' Schreeuwde Ferdinand. 'There all dead!' 'They aren't.' Antwoordde Jason hoofdschuddend, terwijl hij uit zijn aktetas een mapje pakte. Jason deed het mapje open en haalde er een stapeltje foto's uit, die hij omstebeurt op de tafel gooide. 'River, Allanon, Egbert, Emiel, Jacob, Dr. Einschwartz, George, Marcel, Thomas, Peter, Billy, Ireks, Liiza, Fernando, Carl, Dirk and, most important, Ozzy.' Ferdinand knikte langzaam, en Jason vervolgde: 'Make your decision, 15 years jail, or go back to Ozzy, and mudrer him togheter with River, Carl, Fernando and Emiel.' 'I'll go to Ozzy,' knikte Ferdinand. 'Good decision,' glimlachte Jason. 'We'll call you when Micheal and myself are ready.' Jason ruimde zijn spullen weer op en liep de kamer uit. 'Goodbye, Mr. Trechtenling!'

Die avond lag Ferdinand op bed, er was zoveel gebeurd in de tijd in Flixborough. Het allereerste gebeurde toen Jason vond dat alles te langzaam ging, hij stuurde toen een derde agent naar de fabriek om het proces te versnellen. Zijn naam was

'Bryman, Carl Bryman,' knikte de slungelige man. Zijn Franse accent was duidelijk hoorbaar. 'Welcom to the group,' zei River. 'Got any stuff? We're running out of ammo,' zei River. 'Bien sûr!' Grinnikte Carl, terwijl hij zijn koffer opende. 'O, my God!' Riep River ontzet uit. 'Thats a lot!' 'How did you got that through airport security?' Vroeg Ferdinand. 'FBI-privileges, I've got an gun license.' Antwoordde Carl. River rommelde in de koffer. 'Nice sniper rifle, Carl.' Zei hij. 'We can use it tonight.'

Ferdinand draaide zich om in zijn bed. Er waren er nog twee bijgekomen, waarvan één onvrijwilllig. Hoewel, uiteindelijk maakte het hem niets meer uit. Fernando Migaletti deed alles voor geld....

Iedereen zat samen in een leeg kantoor in de fabriek, terwijl ze toekeken hoe River contact ging opnemen met de FBI. River opende de zendinstallatie. 'Whiskey delta? Bravo oscar here.' Mompelde River in de microfoon. 'Whiskey orange here, how's the situation?' Klonk de installatie. 'One death today, car-bomb.' Mompelde River. Opeens hoorde Ferdinand de deurklink bewegen. Ferdinand greep zijn pistool, klaar om toe te slaan toen de deur werd opengedaan. In één oogopslag zag Ferdinand dat alles mis was, Fernando Migaletti stond in de deuropening. Fernando hoorde bij de beveiliging, en was een gevaarlijk man. Hij had niet alleen een pistool, zoals alle anderen, in zijn riem had hij twee messen verstopt zitten. Iedereen kreeg rillingn als Fernando langliep, maar op het moment had Ferdinand meer dan rillingen. 'TRAITORS!' Schreeuwde Fernando. Carl sprong op, maar in een reflex stak Fernando Carl onder de ribben. Ferdinand sprong op Fernado af en kreeg een elleboogstoot. Hij viel op de grond en Fernando sprong op hem, probeerend Ferdinand keel door te steken. Maar River was er ook nog, en greep Fernando's andere mes uit zijn schede. Hij zette het mes tegen Fernando's keel, maar Fernando wist hoe daarop te reageren. Hij liet Ferdinands keel los een maakte een diepe houw in Rivers arm, waarop River het mes losliet. Maar toen de nood het hoogst was kwam er hulp van een voor Ferdinand nog onbekende. Emiel. Opeens gooide Emiel de deur open, Ferdinand zag dat Emiel een gedempt pistool in zijn handen had. Emiel haalde de trekker twee keer over, en er verschenen wonden in allebei Fernando's armen. River haalde met zijn hand uit naar Fernando's ruggegraat, raakte, en Fernando stortte in elkaar.....

[Roggie]

Chapter Six - Fernando Migaletti

'Bravo Oscar? Bravo Oscar?' Klonk de zendinstallatie. Snel rende River naar het apparaat. 'This is Bravo Oscar, we are compromised by one Tango. The Tango is down now, one of our guys is wounded. Requesting an ambulance for him, one ambulance to bring the Tango to the headquarters. Over.' 'This is Whiskey Delta, the cars are coming to your position.' River stond op. 'Help me to carry Fernando and Carl, please,' zei hij. Emiel en Ferdinand pakten Carl, en River nam Fernando voor zijn rekening. Gelukkig kwamen ze niemand tegen aangezien iedereen aan het lunchen was. Jammer genoeg trokken de sirenes van de ambulances wel de aandacht van de werknemers, en al snel keek de halve fabriek toe hoe de twee personen de ambulances in gedragen werden. 'It was only an accident, go back to work, it's nothing,' probeerde Emiel de mannen te sussen, waarna hij net als Ferdinand en River in Fernando's amblulance sprong. 'Why are we bringing them to headquarters?' Vroeg Ferdinand. 'He knows to much, and now he has to make the desicion: help us, or die.' Antwoordde River. De ambulance met River, Emiel, Ferdinand en de bewusteloze Fernando stopte voor het gebouw van de FBI, de ziekenwagen met de gewonde Carl reed nog een stukje door naar het ziekenhuis. Twee mannen met een brancard renden het gebouw uit en Fernando ging met de brancard het gebouw in. Het groepje mannen kwam erachter aan. 'Hey man,' zei Ferdinand tegen Emiel. 'Thanks for saving me out there.' 'It's my job, Ferdinand. I'm an FBI-agent too,' antwoordde Emiel. De mannen volgden de brancard naar een kleine zwarte ruimte waar één bureau in stond. Er stond en felle lamp op het bureau, en er stonden verschillende stoelen naast. Fernando werd gedeponeerd op een van de stoelen, één man die de brancard had gedragen liep weg, en de ander stelde zichzelf voor. 'Jacob Torres, interrogation-expert.' De anderen stelden zich ook voor, waarna Jacob de felle lamp aandeed en in het gezicht van Fernando scheen. Bijna direct deed Fernando zijn ogen open. 'Alright, buddy,' begon River. 'You have a choice, join the FBI, or we execute you right now.' Fernando antwoordde: 'Nu înţeleg, nu vorbesc limba engleză.' 'What's he saying?' Vroeg Emiel verbaasd. 'I don't know,' antwoordde River, waarna hij vervolgde: 'Don't play games with us, Fernando, we know that you speak English.' 'Te-am Jur! Eu nu înţeleg ce spui?' Vroeg de zweetende Fernando. 'Emiel,' zei River. 'Check him for a passport; that might reveal information about his nationality.' Emiel ging naar Fernando en begon in zijn zakken te graven. 'He's got a passport, sir.' Zei Emiel. 'From what country?' Vroeg River. Emiel antwoordde verbaasd: 'Ooh, we got a problem, River, that man is illegal!' 'What?' 'He has five passports! Dutch, English, German, Romanian and Italian.' Alle monden in de kamer vielen open van verbazing. Jacob was de eerste die weer praatte. 'God, that's a load. Well, It's definitely not English. Maybe Dutch; Ferdinand?' 'No,' antwoordde Ferdinand. 'And also not German, I had German at school.' 'And its not Italian,' zei Emiel. 'I've been on holiday to Italy last summer.' 'So it has to be Romanian,' stelde Ferdinand vast. 'Jacob; got any dictionary's to translate?' Jacob knikte, en Ferdinand vervolgde: 'Go get a dictionary from English to Romanian, and an dictionary from Romanian to English, two notebooks and two pencils.' Jacob knikte weer en rende het kamertje uit. 'What are you going to do?' Vroeg River. 'I'm going to talk Romanian with him,' antwoordde Ferdinand.

Ferdinand ging voor Fernando zitten en vroeg aan River: 'What should I  tell him?' 'Tell him we know that he speaks English' antwoordde River. Ferdinand knikte en begon door het woordenboek te bladeren en dingen op te schrijven, na vier minuten was zijn eerste zin klaar: 'Ferdinand I, vă aflaţi la FBI. Stim ca vorbesc limba engleză, şi vă cer să facă acelaşi lucru. Scrie raspunsul tau pe Notepad, român meu nu este mare.' Ferdinand draaide zich om naar River. 'I told him who I am, where he is, that we know that he speaks English and that he has to write his answers on his notepad because my Romanian isn't that good.' River glimlachte en knikte waarna hij Fernando's kladblokje aanpakte. Ferdinand begon weer te bladeren en op te schrijven. 'He swears that he doesn't speak English, I'm going to ask if he can speak Dutch.' Na een paar minuten had Ferdinand ook zijn volgende zin gereed: 'Dacă doriţi să continue să mintă este bună, totuşi. Aveţi, de asemenea, un paşaport olandez, puteţi vorbi olandeză?' Ferdinand zag Fernando zweten, eindelijk begreep hij dat er geen uitweg mogenlijk was. 'Ja,' fluisterde Fernando. Ferdinand stak een duim op naar River. 'Oke, Fernando, luister goed. Helaas ben je teveel te weten gekomen over de operatie, mijn vrienden en ik zien maar één uitweg: je de keuze geven: We kunnen je nu neerschieten of je gaat voor ons werken.' Fernando aarzelde even, maar kwam tot een besluit: 'Ik stap over naar jullie kant.' 'Mooi Fernando,' zei Ferdinand. 'We kunnen iemand zoals jij gebruiken.'

[Roggie]

Chapter Seven: A Factory On Fire

Geïrriteerd stapte Ferdinand uit bed, slapen zou er niet meer van komen. Hij liep naar de keuken en drukte op het rode knopje van de waterkoker, alvorens te gaan zitten. Alles ging goed, alles, de fabriek raakte leger en leger en er was een aanslag op Dr. Allanon gepland. De stof was bijna gereed, het versterkingsmiddel was gevonden, en het virus maakte je volledig onsterfelijk, hoewel het virus zelf niet onsterfelijk was. Hier had Dr. Allanon een stof voor nodig: Xomallitanitinezuur. De FBI had de stof bezorgd, en onderin de doos een bom gestopt. Ferdinand moest hem laten afgaan....

Gespeeld opgewekt, maar eigenlijk vooral zenuwachtig liep Ferdinand met de doos in zijn hand door de gangen van de FCP. Hij duwde de deur naar Allanon's labratorium open, en zei: 'Tadaa, Al! Het is binnen!' Allanon pakte de doos aan en zette hem neer op het "aanrecht", waarna hij hem openmaakte. 'Ziet er goed uit, Ferdinanand,' knikte Allanon. 'Proberen?' Ferdinand knikte ook, en Allanon pakte een reageerbuisje, halfvol met het virus. Op zijn beurt pakte Ferdinand één van de kleine flesjes met zuur. 'Klaar?' Vroeg Allanon. 'Zeker weten!' Grijnsde Ferdinand. Hij opende het buisje en goot het halve buisje bij het virus. Even grijnsde Allanon naar Ferdinand, totdat de hele boel begon te knetteren. Geschrokken gooide Allanon het buisje op de grond, net op tijd, want een seconde later kwam er een vlam uit. 'Fer!' Riep Allanon boos. 'Iets voorzichtiger de volgende keer, wil je?'

Een uur later high five-den Allanon en Ferdinand elkaar, het was gelukt! Het virus was af, en ze konden het in productie gaan nemen! Net toen Allanon de koelkast opendeed, op zoek naar een fles champagne kwam er een man in een witte jas binnenrennen. 'Dr. Allanon! Dr. Allanon!' Geschrokken draaiden Allanon en Ferdinand zich om. 'Jack, wat is er?' Vroeg Allanon. 'The factory is on fire!' Gilde Jack. Op dan moment begon het gebouw te schudden. Ferdinand sprong naar de muur, net op tijd, want het dak kwam naar beneden. Jack werd vermorzeld onder het puin, en Ferdinand hoorde iemand gillen. 'ALLANON!' riep Ferdinand. 'Ik ben er nog, maar de fabriek gaat instorten, wegwezen!' Hoorde Ferdinand Allanon roepen. Met pijn in zijn hart schopte Ferdinand de deur naar de gang open. Ferdinand sprintte weg en hoorde een knal. De bom? Nee, die was veel zwaarder, dat moest Allanon zijn!  In een gang naast Ferdinand verscheen opeens een silhouet. 'Allanon?!' Maar de man had geen tijd om te antwoordden, want er stortten een paar dakdragers naar beneden. Ferdinand sprintte verder brokken puin ontwijkend. Opeens stortte er een brok plafond naar beneden, en Ferdinand werd op zijn been geraakt. Hij schreeuwde en uit een deur kwam een man met warrig haar en een oorbelletje rennen. 'Billy!' Riep Ferdinand. Billy draaide zich om, en wist Ferdinand los te krijgen. De twee renden weg, maar hoorden de eerste explosies. De hal stortte in, de weg naar buiten was afgesloten! 'Wat doen we?' Zei Ferdinand zenuwachtig. Billy keek snel rond: 'De kantines!' Billy trok, plafond ontwijkend, Ferdinand mee naar de kantine, en sprong door een opengebarsten raam. Ferdinand aarzelde en sprong toen ook, zijn been openhalend aan het resterende glas. De explosies kwamen dichterbij en Ferdinand kroop naar voren, meegesleurd door Billy. Maar ze waren te laat, de fabriek ontplofte definitief, en de twee werden weggeblazen. Een boom stopte de twee, en voordat Ferdinand inzakte kon hij nog net een man zien wegrennen, met een ander op zijn schouders. "Allanon?" Was zijn laatste gedachte.

[Roggie]

Vanaf dit verhaaltje gaat er een nieuwe regeling in. Twee keer per week zal er nu een nieuw hoofdstuk verschijnen. Deze worden op woensdagavond en vrijdagavond nagekeken en verschijnen dus de ochtend erna.

Chapter Eight - Let's Go!

Daarna had Ferdinand Allanon maar één keer gezien. Een half jaar later, had hij Allanon gevonden in een pub in Londen. Samen met Allanon was Feridnand terug naar het vaderland gegaan, maar Ferdinands vrouw was boos en wou scheiden. Vol van woede had Ferdinand zijn zoon Bruce een kus gegeven en was geëmigreerd naar Edinburgh, in Schotland. Hier had hij een andere vrouw gekregen, maar tijdens haar zwangerschap ging ze vreemd. Ferdinand had zich voorgenomen nooit meer verliefd te worden en was verhuisd naar North Berwick. Verdrietig nadenkend over zijn dochtertje Esther die hij nooit gezien had zakte Ferdinand toch in slaap.

Een jaar later was Ferdinand net bezig met een nieuw boek toen de telefoon ging. 'Trechtenling?' Zei de stem aan de andere kant van de lijn. 
'Yes'
'Turn the TV on.'
Nieuwsgierig deed Ferdinand de TV aan.
'Good,' zei de stem aan de andere kant van de lijn.
'What? How do you know I have turned the TV on?'
'Whe are watching you, Ferdinand. I'm Jason.'
'Damn.'
'Shut up and watch, Ferdinand.'
Ferdinand keek aar de TV, en zag dat het journaal bezig was.
'Today, a man, known as Dirk Francis died in a cruel way, here in Scunthorpe.' Zei een reporter.  De camera schakelde over op een met bloed besmeurde versnipperaar. Ferdinand fronste, en mompelde in de hoorn: 'Jason, you monster.' Aan de andere kant werd gelachen, en Jason antwoordde: 'Go to Scunthorpe, Ferdinand. Your friends are waiting for you.'

Ferdinand rende naar boven en pakte zijn koffer uit de kast. Hj trok zijn kledingkast open en pakte een paar kleren en van zijn nachtkastje pakte hij zijn iPod Touch en zijn Kindle. Met zijn koffer rende hij naar de badkamer, en propte er zijn tandenborstel, handdoek en medicijnen in. Daarna rende Ferdinand naar beneden en ging weer achter zijn laptop zitten. De eerste trein naar Edinburgh ging 13:36, dat kon hij nog net halen, en dan was hij rond 14:10 in Edinburgh. Maar de eerstvolgende trein die door Scunthorpe heen reed ging om 14:05, dat zou hij dus niet halen. Dan zou hij moeten wachten tot 16:20, maar dan kon hij net zo goed pas om 15:38 naar Edinburgh vertrekken. Ja, dat zou hij doen. Ferdinand deed zijn laptop uit, en ging achter de TV zitten.

In de trein naar Edinburgh pakte Ferdinand zijn iPod en zocht naar foto's. Ferdinand glimlachte droevig toen hij de allerlaatste foto van hem en Allanon zag. Hij kwam uit 1974, en was in de Londense pub genomen waar Allanon en Ferdinand elkaar weer ontmoet hadden.

Ferdinand deed de deur open en keek rond. Dat gezicht kende hij. Die TWEE gezichten kende hij! 'Thomas! Dirk!'  Riep hij, terwijl hij naar de tafel rende. Dirk keek op van zijn speelkaarten en lachte. 'Fer, what are you doing here?' 'Imagine seeing you guys again! How do you do?' Lachte Ferdinand. 'I'm fine,' antwoordde Dirk. 'Me to,' antwoordde Thomas. 'Fantastic,' antwoordde een ander. Het was Allanon. 'Hi, Al!' zei Ferdinand. 'Sit down, you wanna play?' Vroeg Allanon. Ferdinand ging zitten. 'Okay, Texas Hold'm?'

Ferdinand werd wakker omdat iemand aan hem zat te trekken. Het was de conducteur: 'Mister, end of the line. Wake up.' Ferdinand knikte en hees zich omhoog, pakte zijn koffer en liep naar de uitgang. Volgens het bord duurde het nog een kwartier voordat de trein naar Scunthorpe vertrok, genoeg tijd om een broodje te kopen. Ferdinand koos de bacon-egg-sandwich uit en liep langzaam naar de trein waar hij instapte. Genietend van zijn broodje merkte hij hoe de trein in beweging kwam. Ferdinand nam zijn laatste hap en zakte weg.

Ferdinand sprong uit de trein en keek om zich heen. Wat nu? Hij had Jason's telefoonnummer niet, en zijn adres ook niet. Opeens tikte iemand hem op zijn schouder, het was Fernando. Maar Fernando was veranderd. Hij had rode ogen en zag er bleek en moe uit. 'Jason is waiting for us, come.' Zei Fernando, terwijl hij Ferdinand meetrok. Ferdinand volgde hem naar een café op Oswald Road, genaamd The Honest Lawyer. Aan een tafeltje zaten Carl, Emiel, Micheal en Jason. 'Two more chairs, please.' Vroeg Jason aan de serveerster. Ferdinand ging zitten en keek nors naar Jason. 'Trechtenling, I am glad to see you here,' glimlachte Jason, alsof hij Ferdinand niet gezien had. 'Shut up, and tell me what I've got to do,' zei Ferdinand. 'Wait, wait,' antwoordde Jason. 'I'ts ME that pays you, so I give the orders. Okay?' Ferdinand knikte boos, en Jason startte: 'Allright, Ozzy is trying to find his men right this moment. Billy and Ireks are already with him. We have to infiltrate the group again, everybody has to go to Ozzy. Ferdinand, tonight's murder is for you. Micheal?' Michael haalde een spuit met een lange naald uit zijn tas en gaf hem aan Jason. 'Poison; the perfect weapon,' glimlachte Jason. Ferdinad pakte het aan, en stak het in zijn zak, en Jason ging verder: 'Alright, gentlemen. Chop, chop, bye, bye, all the usual stuff. Go do your job, next meeting is 0300 hours, in Wendy Chows, Doncaster Road.' Ferdinand stond op en liep het café uit, Jason nors nastarend.

[Roggie]

Chapter Nine: Ireks

'Sir? Sir?' Vroeg Ferdiannd aan een willekeurige voorbijganger. 'Yes?' Vroeg de man. 'I'm new here, do you know a good hotel?' De man knikte: 'The Royal Hotel, half a mile from here. Walk straight on until you hit Doncaster Road. Take a left, and walk until the crossing with Henderson Avenue, there is the hotel.' 'Thank you!' Zei Ferdinand, terwijl hij de kant opliep die de man had aangewezen. Na een mooi stukje wandelen kwam hij aan bij het drukke Doncaster Road, waar hij naar links ging. Tot zijn vreugde liep hij langs Wendy Chows, dat was lekker dichtbij. Na een paar minuten kwam Ferdinad aan bij het grote gebouw waar in rode letters "ROYAL" opstond. Nieuwsgierig liep hij naar binnen. 'Good afternoon,' zei hij tegen de receptioniste. 'A room, please.' De vrouw keek op, en antwoordde: 'That's 54 pounds a night, including breakfast and dinner.' 'Do you accept VISA?' 'Of course.' Ferdinand haalde zijn VISA-kaart door het apparaat en toetste zijn pincode in. 'Thank you, here's the key,' de receptioniste gaf Ferdinand een sleutel en Ferdinand sjouwde zijn koffer de trap op. Met moeite deponeerde hij hem op zijn kamer en liep weer naar de hal. Hij moest een punt vinden waar hij buskaartjes kon kopen...

Het was een kort ritje, en na een kwartiertje stapte Ferdinand uit de bus. Het was inmiddels al 20:00 uur, en de schemer viel in. Het voelde benauwd en Ferdinand had het idee dat het kon gaan onweren. Snel klopte hij aan  bij het grote huis van Ozzy. Ozzy zelf deed open. 'Ferdinand!' Riep hij, en hij omhelsde hem. 'Thank God, thank God. Ireks and Billy are here, but they are drunk. I can't leave them to search for the others. Could you watch them?' Ferdinand knikte en liep naar binnen, waar hij een verschrikking aantrof. Op de grond lagen acht bierflesjes, en de chips zat overal behalve in de monden van Ireks en Billy, die naar "The Bourne Identity" aan het kijken waren. Ferdinand vloekte. 'Boys, turn the DVD off, we gotta clean this mess up.' 'It's a Blue Ray,' mompelde Ireks, terwijl ze gewoon bleef zitten. 'I don't care about the TV, just turn it off!' Riep Ferdiand gefrustreerd. Ireks en Billy deden of ze Ferdinand niet hoorden en keken gewoon verder. Zuchtend rende Ferdinand naar de keuken en pakte de prullenbak en het stoffer en blik. Hij bracht de spullen naar de woonkamer en begon met het stoffer en blik alle rommel in de prullenbak te gooien. Na verloop van tijd stond Ireks op. Even voelde Ferdinand zich opgelucht, zou Ireks hem gaan helpen? Maar Ireks liep alleen maar naar de WC. Ferdinand was teleurgesteld, maar bedacht zich toen dat hij iemand moest vermoorden. Hij stond op en liep ook naar de gang, waar hij bleef wachten voor de deur van de WC. Uit zijn zak halde Ferdinand de injectiespuit die hij van Jason had gekregen. Toen Ireks de deur weer opendeed haalde Ferdinand uit en stak in Ireks nek. Door alle drank voelde Ireks niet dat Ferdinand een spuit in haar nek duwde, maar Ferdinands hand voelde ze wel. 'Wat heb jij?' Vroeg ze, terwijl ze terug naar Billy liep.

Een half uur later kwamen de eersten binnen. Dr. Einschwartz, Fernando en Emiel zaten in de eerste groep. Om met Ferdinand te kunnen overleggen deed Emiel net of  hij meehielp. 'Is het gelukt?' Fluisterde Emiel. 'Ja,' antwoordde Ferdinand. 'Ireks was dronken, het was makkelijk het bij haar in te spuiten.' Er kwamen meer mensen binnenlopen. Deze groep bestond uit Marcel, Carl en Thomas. Emiel stak zijn duim op naar Carl als teken dat het was gelukt. Een aantal omhelsden elkaar en al het gepraat deed Ferdinand weer denken aan de kantine van de FCP. Terwijl Emiel en Ferdinand de laatste zooi opruimden kwam er nog een groep binnen, bestaande uit River, Allanon en Egbert. Hun haren waren nat, Ferdinand nam aan dat het onweer al losgebarten was. Terwijl Ferdinand een gesprek met Dr. Einschwartz en Allanon aanknoopte kwamen Peter, Ozzy, Jacob en Fernando binnenlopen. Ozzy kwam naar Ferdinand. 'Thanks, Fer. I think I got everybody, but I thought George and Liiza where also alive? Both have sent me a christmas card last year.' Ferdinand haalde zijn schouders op, 'maybe they didn't have seen the news?' 'Maybe,' antwoordde Ozzy. Ozzy liep naar de keuken, vermoedelijk om eten te halen, en Ferdinand zette zijn gesprek verder.

Een uur later ging de bel. Ozzy liep naar de deur en opende hem. Ferdinand hoorde gepraat, maar kon niet verstaan wat er gezegd werd. De stemmen kwamen dichterbij, en arm in arm kwamen George en Liiza de woonkamer in, gevolgd door Ozzy. Ozzy klapte in zijn handen, en iedereen werd stil. 'Now we're complete, aren't we? Good, good. I know why you guys are here in Flixborough: because of the murder on one of our most respected workers: Dirk Francis. I think that the goverment is trying to destroy our group again, some of you might remember the FCP? When 68 of our people died before the goverment has blown up the builing? I think that's happening again, I think the goverment is trying to kill us. But what I fear the most are infiltrators. I'm almost sure that some of you are infiltrators, but who? How else could 68 people die by goverment infiltrators? That was my little speech, enjoy your time in Flixborough, and if you're bored, think about who could be the infiltrators.' Iedereen ging weer verder met gesprekken, maar de groep infiltranten keek elkaar verdrietig aan. Er moest snel iets gebeuren, voordat ze gegrepen werden. Net toen de rustige sfeer was teruggekeerd klonk er een heftig geschreeuw. Geschrokken draaiden de ex-werknemers zich om, en zagen Ireks op de grond liggen. Een paar renden naar haar toe en legden haar op haar rug. 'Is she dead?' Gilde Liiza wanhopig. Dr. Einschwarz voelde aan Ireks' pols en draaide zich om. 'She's not dead, Liiza, she's immortal, but her hart doesn't work anymore, and without an hart, she cannot do anything. What she needs is a donor hart, in a hospital. Ozzy?' Ozzy fronste, en antwoordde: 'Sorry boys, but a hospital is to conspicuous . With Ireks in the hospital, the goverment can find us in a minute.'

[Roggie]

Ik weet het, ik ben schrijfverslaafd Overgins, vanaf dit hoofdstuk is het verhaal wel heel anders dan Snelspel #23, maar als ik Billy bij de FBI had laten gaan zou het een wonder zijn dat de FBI niet gewoon gewonnen heeft.

Chapter Ten: Billy

Diep in de nacht zochten de infiltranten met moeite hun weg over Doncaster Road naar oosters restaurant "Wendy Chows". Fernando en River kwamen als eerste binnen en vijf minuten later arriveerden Carl, Ferdinand en Emiel. Jason en Micheal wachtten al. 'I heard that Ireks is dead?' Vroeg Jason. 'Yes,' antwoordde Ferdinand zachtjes. 'You know, Jason.' Ging hij verder. 'I want to end this. I want to quit. Put me in jail for 15 years.' River fronste. 'You want to ruin your life?' 'I'm immortal Jason. When I'll come out I'm still 51.' Jason grinntikte: 'You mean that you're fifty two now  and when you come out, you're 67? Like I said, we have been watching you.' Ferdinand keek verbaasd op, en stamelde: 'How- How do you know the virus doesn't work anymore?' Jason en Micheal lachten. 'You remember the painter that painted your house?' Vroeg Micheal. 'He placed cams in your house, we've seen that you cut yourself while you where shaving and we saw blood.' Ferdinand fronste, Jason deed zijn mond open. 'I've got an offer for you, Ferdinand. We have stolen the recipe from the FCP, if you make it, we'll give it to you.' Ferdinand dacht even na. Moest hij het doen of niet? Daarna knikte hij: 'I'll do it.' 'Good,' antwoordde Jason. 'Now, the plan. Micheal has got weapons for you guys. Try to eliminate two of them, what do you think of George and Jacob? Next meeting is tomorrow 1500 hours at the Home Hall Golf Club. Make sure you've eliminated them before the meeting'

De volgende ochtend brak aan, en Ferdinand werd wakker toen er iemand op zijn deur klopte. In pyjama deed hij de deur open en zag Billy staan. 'Ah, mannen onder elkaar, eindelijk.' Mompelde Billy, terwijl hij Ferdinand woest aankeek. 'Wat Billy?' Stamelde Ferdinand. 'De moord op de arme Ireks. Jij was het, je gaf haar iets toen ze naar de WC ging.' 'Ik weet niet waar je het over hebt!' Stamelde Ferdinand. 'Ik vermoord je,' zei Billy woest. Hij gaf Ferdinand een klap, en Ferdinand viel achterover op het bed. Billy wou zich op Ferdinand storten maar er kwam een ander de kamer binnen. 'Put your hands up Billy!' Het was Emiel met een pistool. Langzaam deed Billy zijn armen in de lucht en Ferdinand stond op. 'Thanks, Emiel. The second time you saved my life.' 'No thanks,' antwoordde Emiel, terwijl hij Billy's armen op zijn rug trok en er handboeien omheen deed. 'Are we going to do the same like we did with Fernando?' Vroeg Ferdinand. 'Dunno, let Jason decide,' antwoordde Emiel. Ferdinand belde Jason:

'Jason Gerard'
'Ferdinand'
'What's wrong?'
'Billy compromised us.'
'Damn, Ferdinand! I expected better from you!'
'What are we going to do?'
'Execute him with your gun with silencer, no other way! But ask him who knows about this first.'

Ferdinand zette een stap naar Billy en vroeg: 'Wie weet er hier van?' 'Dat ga ik jou niet verklappen, hé.' Antwoordde Billy. Ferdinand gebaarde naar Emiel en Emiel duwde Billy's armen naar boven. Billy kreunde, en mompelde: 'Jacob..en...George...en..Emiel' Ferdinand zette zijn mobiel weer aan zijn oor.

'Jacob and George, Jason.'
'Okay, I'll call River, Fernando and Carl. They are going to eliminate them two. You guys, eliminate Billy.'
'Yes, sir.'

Ferdinand trok zijn gedempte wapen en zette het tegen Billy's hoofd aan. 'Goodbye, my friend,' zei Ferdinand alvorens de trekker over te halen. Billy schreeuwde, maar bewoog zijn ogen nog steeds, hij was niet dood. Ferdinand schoot het magazijn leeg maar Billy bleef bewegen. 'We.. Zijn.. Onsterfelijk, weet.. Je nog?' Kreunde Billy moeizaam. Ferdinand sloeg zijn ogen ten hemel en zette zijn telefoon weer tegen zijn oor.

'Billy is immortal, Jason.'
'Damned,'
'So, what are we gon'na do?'
'Micheal and me are in The Normanby, on Normandy Road, two and a half miles from the Royal. You can take the bus.'
'Witch one?'
'38. Stop at Crossby Avenue and walk to Normandy Road, there's the hotel.'
'Alright, we are with you in a minute.'

Ferdinand hing op. 'Come, Emiel. We're gonna bring Billy to Jason, it's on Normandy Road, we'll take bus 38.' Ferdinand gaf zijn pistool aan Emiel, die nu gewapend was met twee pistolen. 'Walk Billy-boy,' zei Emiel tegen Billy. 'If you try to escape I'll shoot you in the foot, and believe me, even if you're immortal, you don't want that.' Billy begon met lopen en Ferdinand en Emiel kwamen achter hem aan. 'Remember Billy, One move and I draw two guns to shoot you in the foot.' Zei Emiel, terwijl hij de wapens opborg. De drie mannen liepen het gebouw uit, en zetten koers naar het busstation. De bus stond er al en Emiel duwde Billy er in. Hij begeleidde Billy naar een stoel en zette hem neer. 'One wrong move, pal...' siste hij naar Billy. Billy gromde, en de bus zette zich in beweging. Na een aantal haltes kwamen ze bij de halte die het dichtst bij Jason's hotel lag. Emiel en Ferdinand begeleidden Billy de bus uit en duwden hem over Normandy Road, naar Jason's hotel. Voor het hotel stonden Jason en Micheal naast een rode auto te roken. Micheal wenkte Billy en Emiel duwde hem in Micheals' armen, en Micheal duwde Billy de auto in. 'What are you going to do with him?' Vroeg Ferdinand aan Jason. 'Something with his hart, but don't worry, we won't do it in Scunthorpe. It's ten o' clock now, make yourself usefull untill the meeting.'

[Roggie]

Helaas, einde van het schooljaar, werkstuk dat ik nog moet maken. De komende weken zullen de verhalen alleen op Zaterdagochtend verschijnen! Morgen edit ik deze post met het nieuwe hoofdstuk.

Zo, die rotmusical weerhoud me er niet van een groot hoofdstuk te schrijven. Twee pagina's in arial 12, en ik moest het hoofdstuk zelfs opsplitsen wegens de grootte. Het volgende hoofdstuk komt er over een paar dagen aan.

Chapter Eleven: Mrs. Seegers Pt. 1

Zoekend naar Jason liepen Emiel en Ferdinand door de kantine van de Home Hall Golf Club.  Aan een tafeltje zagen ze Micheal zitten. 'Hi, Micheal,' zei Emiel. 'Where's Jason?' Micheal gebaarde dat ze moesten zitten en vertelde de reden van Jasons afwezigheid. 'Jason is doing some business with the others. They failed.' Ferdinand fronste. 'What do you mean?' 'They killed George, but they missed Jacob. Jacob is gone now and he's going to report to Ozzy in less then a day. If that happens Ferdinand's cover is blown. They are searching for Jacob's wife, who possibly knows where Jacob is.... Boys, just go to Ozzy and try to save the mission. The others will be at Ozzy's too. Next meeting is tomorrow morning, 10.00 hours, Scunthorpe Rugby Club, A159. The meeting is over, ciao.' Micheal stond op en gebaarde dat Emiel en Ferdinand dat ook moesten doen. Geïrriteerd liep Ferdinand samen met Emiel naar buiten. 'That whole trip for such a mini-meeting. And now with the bus to Flixborough. How long does it take?' 'Two hours, with transfer. From here to the bus stop is two miles.' Antwoordde Emiel. 'Shall we take a cab?' Vroeg Ferdinand. Emiel knikte, en Ferdinand focuste zich op de weg. Na een paar minuten reed er een engelse taxi door de straat. 'Cabbie!' Riepen Emiel en Ferdinand.

Vijf minuutjes later stapten de mannen op bus 33. Ze betaalden, en de bus zette zich in beweging. Al snel moesten ze overstappen. Ze sprongen uit de bus en een minuutje later kwam de tweede bus, lijn 11, aanrijden. Ferdinand sprong erin, en merkte dat hij pijn aan zijn buik had. 'My painkillers don't work anymore,' zei hij tegen Emiel, terwijl hij zijn zakken nakeek op pilletjes. Er waren er geen en de rest van de rit naar bus 60 zat Ferdinand ingedoken op zijn stoel. Hij kreunde toen de bus voor de zoveelste keer stopte, nu moesten ze weer overstappen, ditmaal op bus 60. In bus 60 stond naast de deur een bekend gezicht. 'Fernando,' begroette Emiel hem. 'Are you also going to Flixborough?' 

'Yeah.'
'What's wrong, Fernando? You look bad.'
'The last few years were very bad. Wife got blown up.'
'Wife got blown up?'
'Long story, kitchen accident. Now Jacob is on the run and nobody can find him. River is looking for his wife.'
'Yeah, I heard about that, what happened?'
'George and Jacob sat in the car. They had set up a meeting with Ozzy, somewhere in the suburbs. We were ready to eliminate them on Dawes Lane. River aimed with his sniper rifle and shot George, who was sitting behind the wheel, through his head. He aimed for Jacob but without a driver the car crashed. It caused a big accident and in all the chaos Jacob escaped. Carl is patrolling at the place where Ozzy was waiting for them, but a minute ago he called and told us Ozzy left.'
'Not good, definitly not good. We got to locate and eliminate Jacob before he gives his information to Ozzy.'

Emiel zuchtte, en de rest van de rit stonden de infiltranten voor zich uit te staren. Met het gevoel dat hij moest overgeven stapte Ferdinand uit de bus, vlakbij Ozzy's huis. Emiel belde aan en de deur werd opengedaan. 'Good, very good!' Zei Ozzy. 'Einschwartz and Allanon are here already. What's wrong, Ferdinand?' 'My stomach, do you have any painkillers?' Kreunde Ferdinand. Ozzy lachte. 'That reminds me of our first meeting, Mr. Trechtenling. I will get some for you.' Ozzy gebaarde dat ze naar binnen mochten en liep zelf de trap op. Ferdinand wachtte even en na een minuutje kwam Ozzy aanlopen met een pilletje in zijn handen. Hij gaf het aan Ferdinand en liep zelf de woonkamer in. Ferdinand stopte het pilletje in zijn mond en liep Ozzy achterna. Terwijl hij voelde hoe het medicijn begon te werken plofte hij neer op de bank naast Einschwartz en Allanon. 'Hi, guys.' Zei Ferdinand. 'Hi, Fer. How are you?' Vroeg Allanon. 'I'm fine, and yourself? And Doctor Einschwartz?' Dr. Einschwartz bromde wat. 'Shut up, I'm trying to sleep.' Allanon stond op. 'De doctor heeft vanacht slecht geslapen, zullen we naar de tuin gaan?' Ferdinand knikte en volgde Allanon naar Ozzy's ruime tuin. Ozzy zelf zat al te genieten van een pilsje in de zon. 'Nice garden, Ozzy.' Zei Ferdinand terwijl hij een plaatsje uitzocht in één van de tuinstoelen. Een tijd lang zaten alle mannen in stilte bij elkaar, totdat Allanon het verbrak. 'Just can't believe it. I just can't believe it,' zei hij hoofdschuddend. 'What?' Vroeg Ferdinand. 'Poor Ireks,' antwoordde Allanon. Niemand durfde te antwoorden. Toen Ferdinand opzij keek zag hij een traan over Ozzy's wang rollen. Opeens klonk er een licht gekraak, het was de tuindeur. 'Hi, buddy's,' zei Emiel terwijl hij een plekje uitzocht. Fernando zoch ook een plekje uit. 'How do you do, Ozzy?' Vroeg Emiel. 'I'm fine,' mompelde Ozzy, terwijl er een andere traan over zijn wang liep. Emiel keek op en liep naar Ozzy toe. 'Oz, what's wrong?' Ozzy schudde zijn hoofd: 'Poor Ireks.' Emiel slikte. 'I'm sorry, Oz.' Er vieleen lange stilte, die niet werd doorbroken.

Die avond was het chaos in Ozzy's huis. Terwijl Allanon Liiza troostte keek de rest naar het nieuws op de BBC: 'One hour ago a farmer found this body on his farm at Cow Lane, in the east of Yorkshire, only 13 miles from Scunthorpe. The body is identified as George Hessle, a young man from Scunthorpe, running a book store. Witnesses from the car accident on Dawes Lane earlier today are claiming that this George was also in one of the cars.' Ferdinand glimlachte, hij wist precies hoe het was gegaan. Jason had in de ambulance die George naar het ziekenhuis gedracht gezeten en had hem vevolgens vermoord. Liiza begon nog harder te snikken toen ze lieten zien dat zijn hart was verwijderd. Ferdinand legde een hand op Liiza's hoofd. 'I'm sorry, Liz.' Snotterend knikte Liiza. 'We.. We had an relationship.' Snikte ze. Ferdinand keek de ruimte rond en zag Ozzy ineengedoken in een hoekje zat. 'What's wrong, Oz?' Vroeg Ferdinand. 'George had information about the infiltrators,' antwoordde Ozzy. 'And Billy and Jacob aren't answering their phones. Ferdinand, this is not good.' Ozzy stond op. 'The meeting is over, go back to your homes and hotels!'

Samen met Allanon liep Ferdinand naar buiten. 'Waar woon je?' Vroeg Ferdinand. 'Overal,..' grinnikte Allanon. 'Afgelopen twee nachten geslapen in een hotel, en nu overnacht ik in George's oude huis.' Ferdinand grinnikte ook. 'Ik bedoel waar je in het dagelijkse leven woont.' Allanon slikte en zag er meteen minder blij uit. 'Ik woonde in Breda, maar nu niet meer. Ik woon nergens meer.' Zei hij zachtjes. 'Sorry,' antwoordde Ferdinand. 'Maakt niet uit, lift nodig?' vroeg Allanon, terwijl hij het portier van een zwarte Ford openzwaaide. Ferdinand knikte en stapte in. Ook Liiza kwam aanrennen en stapte achterin de auto. 'Thanks, Allanon. Damn, I've got a bit of a headache.' Allanon startte de auto. 'Don't worry Liz, we'll be there in 10 minutes.' Daarna keerde hij zich naar Ferdinand. 'George lives on Berkely Street, it's 10 minutes to the Royal from there when you walk. I'll tell you the route when were there.'

De volgende ochtend werd Ferdinand wakker door zijn telefoon. Ferdinand nam op:

'Trechtenling.'
'River here. We got his wife.'
'Good job, where can I meet you guys?'
'Lynton Close 13, bye.'

[Roggie]

En hier is hij dan, het nieuwe hoofdstuk. Ik wil experimenteren met schrijfstijl en dan vooral de enters. Daarom start ik zometeen een poll, en vraag ik jullie om hoofdstuk 1 nogmaals te lezen.

Chapter Twelve: Mrs. Seegers Prt. 2

Zo snel als hij kon greep Ferdinand zijn iPod en logde in op het WiFi-netwerk. Hij opende zijn Google-Maps app. Lijn 37, 10 minutjes. Voor de zekerheid stak Ferdinand zijn wapen in zijn zak. 'Klaar om te gaan,' bromde hij in zichzelf. Het duurde niet lang tot de bus aankwam en al snel begon de korte reis naar Lynton Close.

Ferdinand stapte een aantal haltes verder uit en wandelde de laatste meters naar het huis. Hij probeerde aan te bellen, maar helaas deed de bel het niet. Zo hard als hij kon bonkte Ferdinand op de deur van nummer 10. Hij hoorde gestommel en de deur werd open gedaan. River stond in de deuropening. 'Come. She's in the kitchen.' Ferdinand knikte en liep River achterna. Zachtjes hoorde hij gesnik. 'Migaletti is trying to get her to talk,' legde River uit. 'This is your last chance!' Hoorde Ferdinand de stem van Fernando. 'Where is your husband? Where is your home?' De vrouw begon nog harder te huilen. River deed de keukendeur open en wenkte Ferdinand mee. In de keuken trof Ferdinand een verschikkelijk schouwspel aan. Mrs. Seegers zat vastgebonden en Fernando stond voor haar te tieren. De vrouw hield op met snikken. 'We live on Hage Avenue,' snotterde ze. 'But Jacob didn't came home last night.' Fernando pakte een stoel en ging tegenover de vrouw zitten. 'And you know where he is!' Schreeuwde hij tegen de vrouw. De vrouw begon alleen maar harder te huilen. Ferdinand besloot tussenbeide te komen. 'This isn't going to work, Fernando. Let me do it, I got you to talk too, do you remember? Give me ten minutes to do this.' Fernando dacht even na en knikte toen. Ferdinand liep naar de stoel en ging zitten.

'Please, misses, calm down.'
'Who-Who are you?'
'My name is Ferdinand.'
'Ferdinand what?'
'I can only tell you my last name when you coöporate with us, misses. What's your name?'
'Belinda.'
'Belinda Seegers?'
'Yes.'
'Do you have a husband?'
'I- I have.'
'His name?'
'I ca- I can't tell you.'
'Jacob?'
'Maybe...'
'Stop with the games, mrs. Seegers. Or do we have to look into your file?'
'You don't have a file on me.'
'We do, we work with the government and with the CIA.'

Ferdinand knipoogde naar River en keerde zich weer tot Seegers. 'Eight minutes left,' hoorde hij River nog zeggen.

'So... Is your husband's name Jacob?'
'Y-Yes.'
'How long are you two togheter?'
'Five years.'
'Is it a good relationship?'
'Of course.'
'So you would like to help your husband?'
'Allways,'
'You don't.'
'Of course I do!'
'Then tell us the location of Jacob! TELL IT!'

Seegers schrok van de plotselinge uitbarsting. Ze was even totaal uit het veld geslagen en wist geen woord meer uit te brengen. Ferdinand stond op. Hij voelde hoe hij de vrouw in zijn macht had. Hij kon alles uit de vrouw krijgen, als hij de volgende zinnen op het juistje moment zou gebruiken.

'Come on, do you want Fernando to interrogate you?'
'Who?'
'You know who. Stop your games, mrs. Seegers. One more time: where... Is... Jacob?!'
'I told you already I don't know!'
'Calm down, and think misses. On my right side I've got River who loves a good fight. On my left side: Fernando, he's a torture-expert. So: where's Jacob?'
'I-I can't tell you.'
'So you know where he is?'
'I don't.'
'You do, misses, you told me yourself. Where could he be? Friends?'
'Maybe...'
'Misses, do you want to save your husband?'
'I want to save him, not kill him!'
'Do you know anything about what's happening?'
'Everything is just normal!'
'It's not, misses. Jacob is member of a conspiracy . He want's to take over the whole country.'
'He's not!'
'Mrs. Seegers, do you like our country? Do you like our queen? Do you like our prime minister?'
'Of course I do!'
'Then help us save it! Where is Jacob hiding?'
'I-I...'
'TELL IT!'
'He-He's on.. On... In... In Burringham. High street. Num.. Number 103.'

Ferdinand stond op en Seegers barstte in huilen uit. 'Thank you, misses. Who's going to check it out?' 'Fernando and I will do it,' antwoordde River en hij wenkte Ferdinand mee. 'When we call in to say that it's done, eliminate her. Next meeting point is the Rugby Club, you know the time allready. It's half past eight, we'll be at Jacob's in 15 minutes, time enough.' Ferdinand knikte en liep terug naar de keuken, waar hij zichzelf wat inschonk. Hij dronk rustig en hield zijn mobiel in de gaten. Opeens begon Ferdinands mobiel te ratelen. Ferdinand keek naar de naam van de beller. "RV" stond er op het schermpje van zijn mobiel. Ferdinand liep naar de woonkamer en nam op.
'Ferdinand.'
'River here. Tango is located, eliminate her.'
River hing weer op. 'Who was that?' vroeg Seegers, bijgekomen van haar tranen. 'River,' antwoordde Ferdinand terwijl hij zijn pistool pakte en spande. 'Goodbye, mrs. Seegers. God save the queen....'

[Roggie]

Ondanks dat ik hier al een tijd niets meer heb gepost heb ik ongelooflijk veel veranderd en bijgeschreven, ik houd het nu alleen bij op deze blog zodat ik daar ook mijn NaNo en volgende verhalen kan schrijven. Over een paar daagjes komt Chapter Thirteen ook naar WvW!