Boek van Twilicht Stars ('De ruimte in?')

[Twilicht Stars]

Eventjes voordat ik begin met de proloog:
Ik ben bezig met een boek schrijven. Nee, niet voor een speciaal doel ofzo, maar gewoon, voor mezelf.

Ik hoop dat jullie het een leuk verhaal gaan vinden. Zelf vind ik het wel leuk om te schrijven, en het zal vast ook wel leuk zijn om te lezen

Maar goed, om een lang verhaal kort te houden, gaan we beginnen!!

Hier is de proloog:

"Mamaaa!! Maaahaaam!!" Riep Zara. "Wat is er?" Vroeg Tirez. "Moet je zien wat ik hier lees!" Daar kwam Tirez eindelijk. Ze zuchtte want wat ze zag was niet wat ze gehoopt had. Zara had al jaren lang 1 droom, en dat was naar de ruimte gaan en daar nieuwe dingen ontdekken, maar dat wilden John en Tirez niet. Maar Zara wilde het zo graag, en ze vonden het ook niet echt leuk om haar grootste droom tegen te houden, maar dit... Nee, dit kon gewoon niet. Het was te gevaarlijk en ook veel te duur. Zara had een tijdschrift in haar hand over de ruimte en er stond een aanbieding in dat je voor "maar" 1 miljoen euro naar de ruimte kon. Dat vond Zara natuurlijk helemaal geweldig, maar 1 miljoen euro was toch wel heel erg veel geld. Natuurlijk wist ze dat, maar toch begon ze door te drammen:"Aaah, maaam, toe nou toch! U weet dat het mijn grootste droom is en dat ik nooit ophoud met zeuren totdat ik eindelijk geweest ben!" Ja, Tirez wist het. Ze had er al zeven jaar ervaring mee, en zo vaak had Zara het al gezegd. Tirez wist niet hoe lang ze het nog vol zou houden. Toen kwam John eraan en zei:"Wat nu weer? Zara! Heb je je moeder weer van streek gemaakt met die ruimte van je? Weet je? Ik heb een idee. Als je het nog een keer over die ruimte van je hebt, dan trap ik je het huis uit!" Nu was Tirez al helemaal van streek en ze zei:"Nee, John, dat kun je niet doen! Het is je eigen dochter!" Maar John negeerde haar en praatte verder:"Zara! Ik wil het woord ruimte nooit weer horen, hoor je me? Nooit weer!" Toen liep hij weg, Zara met Tirez hard huilend achter zich latend. Toen zei Zara:"Papa?" Toen ze dat zei draaide John zich om en keek haar vragend maar toch boos aan. Nu werd Zara zenuwachtig en zei:"U weet... dat... als ik... weggestuurd... word.... dat ik... dan... toch... toch... nog ga." Nu werd John helemaal woedend en hij schreeuwde tegen Zara:"Nee! Dat ga je niet! Je hebt er het geld niet eens voor! En nu wil ik dat je naar je kamer gaat! Nu direct en welterusten!" En Zara ging huilend naar boven en sloot zichzelf daar op. Toen ging ze slapen.




Ik zal trouwens proberen om zo vaak mogelijk hier wat op te zetten. Het word zowieso elke week, dus elke week in elk geval ff hier komen kijken

[Twilicht Stars]

1:
Een spannende week

Daar lag Zara dan. Helemaal verkleumd op de stoep voor het huis. Ze was uit het huis getrapt door haar vader, alleen omdat ze het over de ruimte had gehad. Het was ook wel dom van haar, haar vader had haar nog zo gewaarschuwd, maar nu was er geen weg meer terug. Waar moest ze nu heen? Ze had nu helemaal niks meer in dit dorpje. Alleen haar ouders was de band met dit dorp, maar nu had ze geen ouders meer. Ze zou naar haar vriendin (Stella) kunnen gaan, aan haar vertelde ze alles, en ze wist ook al wat er hiervoor allemaal gebeurd was tussen haar ouders en haarzelf. Ze zuchtte, ze was helemaal stijf van het slapen op de stoep voor het huis. Ze had helemaal niks meer, alleen een paar kleren die ze snel uit haar kast had gepakt, en natuurlijk haar portemonnee met al haar geld erin en al haar pasjes, en ook nog haar mobiel, want ze dacht dat ze niet zonder een mobiel kon leven. Daar had ze tenminste nog iets aan. Ze ging staan en begon zachtjes te lopen naar de garage, om haar fiets te pakken, het moest natuurlijk wel heel voorzichtig gebeuren.
Toen ze haar fiets eindelijk en ook nog ongezien had gepakt, fietste ze in een noodvaart weg. Ze wist dat ze het huis waarschijnlijk nooit meer binnen zou gaan.
Toen ze even later bij Stella aankwam, werd ze ineens heel erg zenuwachtig. Maar ze vatte moed en belde aan. Stella zelf deed open en keek Zara heel verbaasd aan en ze zei:"Wat doe jij hier? Je belt toch altijd voordat je komt?" Toen Zara haar bang en vooral verdrietig aankeek begreep ze het en zei:"Je vader heeft je toch niet..." Zara knikte langzaam en barstte toen in tranen uit. Ze liep op verzoek van Stella naar binnen en zette haar fiets in de garage. Stella's moeder (Ypres) kwam er net aanlopen en keek ook al heel verbaasd toen ze Zara zag zitten. Ze zei:"Jij hier? Of is er iets..." Verder hoefde ze niet te vragen want Stella schudde haar hoofd en legde het uit. Zara begon nu helemaal gek te worden en begon te schreeuwen:"Die stomme vader van me die heeft me het huis uitgezet! Ik zag alleen maar een... een... een advertentie van een ruimteschip waar je dan in kon en echt naar de ruimte kon gaan, en toen werd hij heel boos en toen heeft hij me het huis uitgezet!" Stella en haar moeder keken verbaasd naar de woedende Zara en ze wisten niet wat ze moesten doen dus zei Stella:"Wil je wat drinken?" Zara knikte en ze kreeg wat te drinken. Toen zei Ypres:"Wat moet je nu dan? En waarom ging je precies hierheen?" Zara boog verlegen haar hoofd en keek naar haar voeten en zei hakkelend:"Ik... Ik hoopte... dat ik misschien..." Verder kwam ze niet, want ze kreeg weer een huilaanval. Stella ging naast haar zitten op een stoel en legde haar arm over de schouders van Zara heen. Dat hielp en toen floepte haar zin er zomaar uit:"Ik hoopte dat ik hier misschien onderdak zou kunnen krijgen." Toen ze zichzelf zo hoorde werd ze knalrood en schaamde zich duidelijk. Stella en haar moeder keken elkaar een ogenblik aan en toen zei Ypres:"Dat moeten we even overleggen met Gert." (dat is Stella's vader). Zara knikte en zei:"Jullie moeten niet denken dat ik het alleen maar uit noodzaak doe, maar dit was ook een van mijn grootste dromen. Ik heb er echt altijd al van gedroomd om hier te wonen." Stella knikte, ze wist het wel, want Zara had het al zo vaak tegen haar op school verteld. Maar ze had het nooit van zo dichtbij gezien, maar toch leek het haar heel erg gezellig, ze hadden nog een ruime kamer over, en ook nog wel ergens een bed en dan konden ze zo een mooie slaapkamer maken. Maar er stak nog veel meer achter, maar daar snapte Stella helemaal niks van.

Daar zat Zara dan, nog helemaal koud, maar nu wel warmer van het warme huis van Stella. Ypres was net naar boven gegaan om aan Gert te vragen of ze hier mocht wonen! Het was zo raar, nog geen 10 minuten geleden lag ze nog steenkoud en stijf op de stoep voor het 'oude' huis. Toen schrok ze wakker want Ypres en Gert kwamen naar beneden lopen. Toen ze even later beneden kwamen, zei Gert:"Zo, zo. Zomaar even hier langs komen en vragen of je hier mag wonen. Dat is ook niet niks." En verder zei hij niks. Zara schudde haar hoofd, zij wist ook wel dat ze niet helemaal normaal deed. Zou Gert het wel begrijpen? Ze schrok van die vraag die in haar hoofd opkwam, natuurlijk zou hij het begrijpen! Daar was ze helemaal zeker van. Ze hoorde wat gemompel van Gert en Ypres en toen zei Gert:"We zullen het proberen voor een weekje. Maar als dat al niet goed gaat, dan moet ik je teleurstellen." Nu was Zara weer helemaal blij, een week hier logeren! Misschien was het maar een week, ze vond het toch nog genoeg, als ze zich goed gedroeg, zou het allemaal goed zijn. Dan zou ze hier misschien mogen wonen en dan zou ze een nieuw thuis hebben met mensen die haar echt begrepen. Maar dan zou ze eerst die ene week goed moeten benutten. Toen dacht ze ineens:'Maar wat nou als ik gewoon mezelf zou zijn? Zouden ze dat meer accepteren dan als ik niet mezelf zou zijn?' Dat was iets om over na te denken, maar dat vond ze wel leuk. En het was nog heel belangrijk ook. En ze besloot om het uit te testen. Toen pas merkte ze hoe koud ze nog was en hoe moe ze was en ze zei:"Ik ga maar slapen, want ik heb een hele slechte nacht gehad." Verder vertelde ze niks maar liep naar boven, naar haar misschien nieuwe slaapkamer. Ze hoopte echt dat ze hier onderdak zou kunnen krijgen. Dan konden Stella en Zara samen fietsen naar school toe, en alles zou helemaal perfect zijn. Ze zou het perfecte kind voor hun zijn, en ook de perfecte zus voor Stella zijn. Zo viel ze al snel in slaap.
De volgende morgen moest ze er vroeg uit, want Stella en Zara moesten naar school. Onderweg praatten ze over de week, en Zara vroeg haar:"Wat vind jij leuker, dat ik mezelf ben, of dat ik heel anders doe dan dat ik thuis doe?" Daar moest Stella over nadenken en zei vervolgens:"Ik denk dat je het beste jezelf kunt zijn, want dat hou je het meest lang vol." Zara knikte. Nu had ze heel snel een heel goed antwoord gekregen.

Toen de school eindelijk uit was, fietsten Zara en Stella heel hard naar huis, omdat ze nog heel veel leuke dingen wilden gaan doen. Ook moesten ze oppassen en het huis schoonmaken. Ze hadden het dus heel erg druk en wilden ze graag zo snel mogelijk weg.
Toen ze na ongeveer 5 minuten thuis waren, kwam het oppaskindje er net aan.

[Twilicht Stars]

2:
Toch nog?

Jan was een man die de baas was van een raketbasis. Hij had de opdracht gekregen om een aantal testen te doen met deze raket, en wel in de ruimte, hij riep:"We moeten echt iemand hebben voor deze test! Waarom kun je niemand vinden? Ik dacht dat iedereen er altijd al van gedroomd had om zelf eens naar de ruimte te gaan, al is het voor een test! Regel iemand want dit is van werelds belang, dus ook voor jullie eigen belang! Opschieten!" Toen hij uitgeschreeuwd was renden alle mensen om hem heen snel weg om vrijwilligers te zoeken. Maar even later kwam de eerste man al weer terug met het bericht:"Niemand wil meneer! We hebben het aan iedereen gevraagd, maar niemand wil de ruimte in, want ze zeggen dat het veel te eng is, en ze weten ook al dat het om een test gaat." Jan zuchtte. Als dit zo door ging, zou hun hele raketbasis figuurlijk naar de maan vliegen. Toen zei hij:"Hang overal posters op en zorg voor voorlichting voor alle mensen." De man knikte en ging druk bezig met posters maken, en zorgen voor zoveel mogelijk informatie van alles voor de voorlichting. Even later kwamen alle anderen ook binnen. Maar... één iemand had een meisje bij zich! Zou dat een vrijwilliger zijn? De man met het meisje (hij heet Simon) zei:"Dit is de enige vrijwilligster die we kunnen vinden, maar ik denk dat ze nog veel te jong is, ze heet Eve." Jan knikte terwijl hij dacht en vroeg toen aan Eve:"Hoe oud ben je?" Eve zei heel verlegen:"Ik ben 14 jaar." Jan knikte alsof hij het al verwachtte, en zei toen:"Dus, jij wilde naar de ruimte toe. Weet je wel hoe het allemaal gaat en wat er kan gebeuren?" Eve schudde haar hoofd, ze wist er dus nog helemaal niks over! Dat kon nog lang gaan duren voordat ze eindelijk de test kon gaan doen. Toen zei Eve:"Het enige dat ik weet is dat je een wit pak aan moet met een rare bol erop, en dat er in de ruimte geen zwaartekracht is. Voor de rest weet ik niet wat je moet doen in zo'n raket, maar ik weet wel dat ik het heel erg graag wil!" Simon en Jan knikten en toen zei Jan:"Dan moeten we je nog heel erg veel leren, en daar hebben we geen tijd meer voor, we moeten echt iemand hebben die bijna alles er al vanaf weet, en misschien zelfs al op een open dag ofzo is geweest." Simon knikte en begon snel te zoeken. Even later kwam hij terug met een ander meisje die heel erg blij keek, ze zei:"Hallo! Ik ben Zara en ik ben 14 jaar. Ik weet al heel erg veel van raketten en de ruimte. En natuurlijk wil ik heel erg graag naar de ruimte." Jan keek verbaasd, maar wel heel erg blij, en zei:"Nou, als je denkt dat je echt al zoveel weet, dan gaan we je maar even overhoren!" Ze liepen even een eindje door het gebouw, totdat ze een groot kantoor hadden bereikt. Ze gingen zitten en Jan begon met vragen stellen, waar Zara alles over zei dat ze wist. Toen ze na ongeveer een half uur klaar waren, zei Jan:"Je weet echt heel veel over de ruimte en de raket, maar hoe weet je dat eigenlijk allemaal?" Zara zei:"Ik ben op een paar open dagen geweest, en ik ben er zo geïnteresseerd in, dat ik vanalles opzoek op internet dat ik nog niet weet." Jan knikte en zei toen:"Maar weet je zeker dat je echt wilt gaan? Ik bedoel, je bent nog wel een beetje jong." Zara knikte zelfverzekerd en zei toen:"Ja! Ik wil echt heel erg graag! Ik ben zelfs uit huis getrapt door m'n vader en moeder, omdat ik zo veel over de ruimte praatte! Nu woon ik een week op proef bij mijn vriendin. Zo graag wil ik het!" Jan keek heel verbaasd, maar was diep in zijn hart toch blij dat Simon haar had meegenomen, en hij zei:"Oké! Ik weet genoeg! Ik denk dat je er helemaal klaar voor bent, en we gaan nu bezig met de oefenraket." Zara knikte en ze liepen samen naar een kamertje, die heel dichtbij het grote kantoor was, en wat ze daar zag, vond ze helemaal geweldig; een heel grote nep-raket, die op een groot plateau stond met allemaal rubberen buizen die van het plateau naar de raket zelf gingen. Zara begreep onmiddellijk dat dit wel de oefenraket moest zijn. Toen zei Jan:"Ik zie dat je er echt helemaal van onder de indruk bent, maar je moet begrijpen dat dit nog maar een oefenraket is, en dat de echte raket nog veel groter is." Zara knikte en zei:"Ik weet het allemaal nog van die open dagen, en ik weet dus ook hoe groot een echte raket is." "Mooi zo, dan mag je nu naar binnen gaan en alles ontdekken. Er zal iemand anders met je meegaan en de dingen die je misschien nog niet weet, gaat hij je allemaal uitleggen. Veel plezier en ook veel succes." Zei Jan. Zara knikte en liep zo rustig mogelijk naar de oefenraket toe, en ze zag vanuit haar ooghoeken dat er een man achter haar aanliep, die ook de raket inging. Toen ze allebei op een stoel zaten zei de man:"Hallo, ik ben Tim, wie ben jij?" "Ik ben Zara, en ik ben 14 jaar, en wil heel erg graag de ruimte in." Tim lachte en zei toen:"Aangenaam kennis te maken, maar mag ik even iets vragen?" Zara knikte en Tim praatte verder:"Ben je niet iets te jong om de ruimte in te gaan?" Zara zei:"Dat vroegen Simon en Jan ook al, maar ik heb net met Jan gepraat, en die vind het blijkbaar wel meevallen, want die heeft mij hierheen gebracht." Tim knikte en begon toen met heel moeilijke vragen stellen, maar Zara kwam er zonder heel veel moeite doorheen.
Toen het na ongeveer 2 uur voorbij was, stapten ze uit en liepen naar Jan toe die zei:"Kom maar hier, dan kunnen jullie zelf zien hoe het gegaan is." Ze liepen naar een klein hokje toe waar heel veel schermen hingen, waarvan er maar 1 aanstond. Jan drukte op een paar knoppen en ze zagen de oefenraket vanaf de buitenkant. Toen begon hij te wiebelen en op en neer te bewegen. Dat hadden Zara en Tim dus samen gedaan. Zara keek geboeid naar het beeldscherm, en na een klein poosje, zo leek het in elk geval, stopte het ineens, want het was afgelopen. Toen zei Jan:"Dat ziet er heel erg goed uit, maar nog lang niet goed genoeg om echt samen de ruimte in te gaan." Opeens hoorden ze een raar, ploffend en krakend geluid en ze renden snel uit het hokje om te kijken wat er aan de hand was. Jan was als eerste uit het hokje, en toen hij alles had gezien, gilde hij het uit en rende snel richting de oefenraket. Zara en Tim waren nu ook uit het hokje en Tim gilde ook en rende achter Jan aan. Zara stond geschokt te kijken hoe de oefenraket langzaam doorzakte. Toen werd ze ineens door een stevige hand weggesleurd, steeds dichterbij de oefenraket. Zara bleef kijken naar de oefenraket, en ze zag hoe de raket nu met grote vaart precies belandde waar zij een paar seconden geleden nog stond. Ze keek nu naar degene die haar had weggesleurd, maar die was al weg. Nu zou ze er nooit achter komen wie haar had geholpen. Eindelijk was de oefenraket opgehouden met piepen en kraken en rare geluiden maken, en iedereen keek nu naar de chaos en niemand wist wat hij/zij moest doen. Toen zei Jan:"Nou! Waar wachten jullie nog op? Opruimen die zooi!" Iedereen keek verbaasd van de raket naar Jan en weer terug en begon toen langzaam met opruimen. Toen het na bijna een uur opgeruimd was, was Jan alweer verdwenen. Toen zei Zara:"En nu? Hoe moet ik nu oefenen voor de ruimte?" Iedereen keek haar vaag aan en toen zei
Tim:"Ik denk dat we dan een nieuwe moeten." Ineens kwam Jan tevoorschijn gerend en schreeuwde:"Als je dat denkt mag je die zelf gaan betalen! Hoe vaak heb ik al een nieuwe gekocht? Ik denk dat we Zara en Tim maar weg moeten sturen en... en..." Verder kwam hij niet, want Zara lag al helemaal in een deuk van het lachen, en ze zei:"Hahaha! Denkt u dat ik hier zomaar wegga? Na wat ik allemaal al heb geleerd en gedaan? Lekker niet dus! Hahaha! Ik denk dat u dan beter weg kan gaan! Hahaha!" Iedereen keek haar waarschuwend aan, maar het was er al uit. Nu werd Jan woedend en hij schreeuwde:"Oh? Je wil mij weg hebben? Denk jij dat je alles zo goed weet? Alleen maar door die stomme open dagen? Mooi niet dus! We blijven gewoon allemaal hier en jij Zara, jij gaat alles maar in je hoofd stampen wat je moet doen. Hier! Hier heb je een boek waar alles over raketten in staat." Hij gaf haar een oud, vergeeld boek en dwong haar om het open te doen. Toen schraapte Zara al haar moed bij elkaar en zei:"Dit weet ik allemaal al, en dit ook, en dit, en dit." Ze wist het ook echt allemaal, maar door dit te zeggen wist ze dat Jan wel zou ophouden en een klein beetje meer respect voor haar zou hebben. Maar toch wist ze iets niet zeker, zou hij het zomaar laten zitten, of zou hij wraak op haar nemen? Ze zou het wel zien, maar ze zou het niet meer te erg maken voor hem. Toen liep ze zomaar weg, naar de kamer die ze gekregen had. Opeens hoorde ze luid gebons op haar deur. Ze liep er naar toe en deed de deur open. Daar stond Tim. Zara zei:"Kom binnen! Wat is er? Je kijkt zo... zo..." Verder wist ze het niet meer, maar ze wist wel dat er iets aan de hand was. Toen zei Tim:"Jan is... van... Jan is van plan om ons allemaal weg te sturen." Zara keek hem met open mond aan en zei:"Wat!? Ons wegsturen? Als hij mij weg wil sturen, dan kan ik het wel begrijpen, maar jullie? Dat kan ik niet begrijpen." Tim zuchtte en zei:"Toen jij zei dat je vanalles uit dat boekje wist, werd Jan heel erg boos op ons en zei dat wij dat stiekem aan jou hadden geleerd. Toen zei hij, als hij dat weer zou merken, dat hij ons weg zou sturen. Pas dus op wat je zegt, anders worden we hier allemaal weggestuurd." Zara knikte. Hier had ze ervaring mee, toen ze nog bij haar echte ouders woonde. Toen ze daar aan dacht moest ze spontaan huilen, en toen wist ze, hoe erg haar ouders ook konden zijn, dat ze ze toch heel erg miste. Tim keek haar geschrokken aan en zei:"Oh, sorry! Heb ik het toch nog verkeerd gezegd?" Zara probeerde een beetje blij te kijken en zei toen:"Nee, ik moest even aan... aan iets denken... waarvan ik moet huilen..." Tim keek haar verbaasd aan en vroeg:"Mag ik misschien weten wat het is? Maakt niet uit als het een heel lang verhaal word."

[Twilicht Stars]

3:
De Tiran

"John?" Vroeg Tirez. "Wat is er? Of ga je weer zitten zeuren dat je Zara mist?" Mompelde John. Tirez zuchtte. Sinds Zara weg was, leek het wel alsof John zich nog erger begon te gedragen. Hoe vaak had ze John wel niet verteld dat ze het niet goed vond dat hij hun eigen dochter uit het huis hadden gestuurd? En dat ze haar ontiegelijk veel miste? Eigenlijk begreep ze wel waarom John zat van Zara werd, maar dit? Je eigen dochter uit het huis trappen? Waarom moest dat? Alleen omdat Zara zo graag haar droom wilde waarmaken? Tirez schudde haar hoofd en zei:"Zullen we maar gaan eten?" John zuchtte en knikte. Meteen begon Tirez met tafeldekken, anders had zij ook nog kans om uit het huis getrapt te worden. Waarom begreep ze nu pas dat John zo'n erge tiran was? Waarom? Veel te veel waaromvragen spookten door haar hoofd. Tja... waarom had hij het ook gedaan? Zelfs als Tirez tegen John praatte over Zara, werd hij nog boos. Dan begon hij te dwingen met dingen zoals:"Als je haar naam nog een keer zegt, schop ik jou ook het huis uit! Dan mag je achter Zara aan." En nog wel veel meer, maar Tirez durfde er helemaal niet over na te denken. Waarom? Zo'n klein woordje, maar toch zo moeilijk. Waarom? Tirez zuchtte en keek naar de perfect gedekte tafel. Zo moest het altijd van John. Alsof je van een mooi gedekte tafel zo blij word. Alsof hij dan eindelijk een beetje ging nadenken over wat hij had gedaan. Tirez wist dat Zara absoluut niet meer naar huis zou willen, maar wat als... Weer zuchtte Tirez. Toen zei John geërgerd:"Wat zit je nu weer te zuchten? Gaat dat weer over dat meisje die we niet meer kennen?" Toen John dit zei begon Tirez keihard te gillen en onder het gillen zei ze:"Het is je dochter! Hoor je me? Je dochter! Waarom noem je haar 'het meisje dat we niet meer kennen'? Wat bedoel je? Je weet toch dat ze Zara heet? Je weet toch dat het onze lie... dochter is?" Bijna had ze 'lieve dochter' gezegd, maar ze wist, dat als ze dat zou doen, dat John dan helemaal gek zou worden, en dat wilde ze niet. Maar het was al te laat. John begon nu ook te gillen en schreeuwde naar Tirez:"Hoe durf je dat stomme kind ons kind te noemen? En ik weet ook best wel dat je 'lieve dochter' wilde zeggen! Eruit! Nu direct! Ga weg! Maakt me niet uit waar je heen gaat! Ik ken je niet meer! Wie ben jij? Wat doe je hier? Ben je soms een arme zwerver die helemaal niks heeft? Wegwezen! Zulk soort mensen hoef ik niet hier! Ga maar naar die moeder van die vriendin van die zogenaamde dochter van ons! Daar kon je het toch ook zo goed mee vinden?" Meer wilde Tirez niet horen. Ze pakte het hele geldpotje en begon hard weg te rennen. Maar John had het niet eens door, want hij zat te schelden in zijn luie stoel, hij lette niet eens meer op haar. Toen Tirez eindelijk op genoeg afstand was van haar 'oude' huis, begon ze heel erg hard te huilen en rende verder, naar Gert en Ypres. Toen ze er binnen 2 minuten al was begon ze als een gek aan te bellen en te kloppen totdat er iemand opendeed. Ypres deed open en keek haar verbaasd aan toen ze zag dat Tirez ineens voor de deur stond. Snel liet Ypres Tirez binnen en vroeg aan haar:"Waarom kom je hier? Of ben je... achter... Zara aangegaan?" Tirez keek naar haar voeten en knikte langzaam haar hoofd. Toen begonnen ze allebei te huilen. Ze bleven huilen totdat Gert ongerust over het kabaal eraan kwam lopen, maar toen hij haar zag begon zelfs hij te huilen, en daar stonden ze dan, met z'n drieën te huilen. Toen ze allemaal geen tranen meer hadden begon Tirez haar verhaal te vertellen. Toen dat gebeurd was, bood Ypres gelijk Tirez' droom aan:"Wil je anders samen met iedereen hier wonen? Je dochter woont hier nu een week op proef, en we willen dat graag ook bij jou doen, want al die verhalen over John... Dat kan gewoon niet. Morgen gaat Gert naar hem toe om met hem te praten." Gert knikte instemmend en Tirez begon zachtjes te snikken en knikte haar hoofd. Nu zou zij Zara ook weer zien, en kijken wat er van haar geworden was. Maar waar was ze eigenlijk? Dit vroeg ze ook aan Gert en die zei:"Ze was ineens uitgenodigd voor een rakettest. Zara vertelde ons dat ze deze kans niet wilde laten glippen en is er meteen naartoe gegaan." Tirez knikte haar hoofd, dit was echt iets voor haar. Zomaar met vreemden meegaan als het om raket en ruimte ging. Ze zou wel zien of Zara het over een paar weekjes nog wilde. Toen ging ze slapen, want het was al laat.
De volgende morgen wist Tirez even niet waar ze was, en wat er die dag daarvoor allemaal gebeurd was, maar een paar minuten later wist ze het nog zo goed alsof ze het net meegemaakt had. Weer begon ze zachtjes te snikken, maar werd gestoord door de bel. Zou dat misschien Zara zijn? Maar nee, geen stem van Zara, alleen een man die wat vertelde, maar wat hoorde ze daar? Hij had het over Zara! Hij wist waar ze was! Snel sprong ze uit haar bed en begon zich heel erg snel aan te kleden terwijl ze riep:"Ypres! Laat die man binnen! Ik hoorde wel dat hij wat wist over Zara!" Ze hoorde Ypres lachen en ze hoorde de deur dichtvallen terwijl de man rustig verder praatte. Toen Tirez eindelijk klaar was, ging ze snel naar beneden om hem alles te vragen over Zara. Maar toen ze alles gehoord had, was ze teleurgesteld, Zara had nu al ruzie met haar baas, en zou waarschijnlijk weggestuurd worden als ze zo doorging. Toch bleef Tirez rustig en vroeg wat er allemaal gebeurd was. Toen ze alles gehoord had zei ze vastbesloten:"Ik wil nu direct naar haar toe." De man hakkelde een beetje maar zei toen:"Ik denk niet dat dat kan..." Verder kwam hij niet want Tirez begon als een gek te kwaken:"Ik ben haar moeder! Ik heb het recht om haar te zien! Ik wil direct naar haar toe!" Uiteindelijk gaf de man toe, Tirez mocht haar even zien. Gelijk begon Tirez te gillen:"Eindelijk! Eindelijk zie ik mijn lieve dochtertje weer!" En ineens keek ze heel verbaasd en zei:"Waar is Gert eigenlijk?" Ypres glimlachte even en zei:"Die is even naar John." Tirez knikte en ging toen snel met de man mee, die al bijna weg wilde gaan. Ze namen snel afscheid, en toen ging ze, op weg naar haar lieve dochtertje Zara.
Onderweg zei Tirez:"Ik heet trouwens Tirez, en ik ben dus de moeder van Zara. We zijn samen uit het huis gegooid door... door... mijn eigen man..." De man knikte en zei toen:"Ik ben Tim. Aangenaam kennis te maken. Ik ben een soort leraar voor Zara. Ik werk ook voor Jan, en ik weet precies hoe hij is, en ik weet zeker dat hij echt kan doen wat hij zegt." Tirez knikte, ze wist niet wat ze anders had moeten doen. Toen zei ze:"Maar hoe vind ze het bij jullie? Het is wel altijd haar droom geweest om naar de ruimte te gaan, maar ik wist echt niet dat het zo ver had kunnen komen." Tim glimlachte en zei:"Ze vind het heel erg leuk, en volgens mij is Jan heel erg blij met haar, maar hij heeft nog niet eens verteld dat het een test..." Toen hij dit gezegd had, sloeg hij hard op zijn mond, en smeekte toen:"Alstublieft, vertel toch niet aan Jan dat ik u verteld heb dat het een test is, dat is strikt geheim." Tirez knikte en zei toen:"Ik zal het niet vertellen, anders heeft die Jan nog een reden om jullie allemaal weg te sturen. Dat wil ik echt absoluut niet." Tim liet een opgeluchte zucht horen en liep vrolijk weer verder.
Toen ze bij de raketbasis waren aangekomen, kwam Jan gelijk naar buiten rennen om Tirez te begroeten en hij zei:"Hallo! Fijn dat u gekomen bent, wilt u misschien een rondleiding?" Maar Tirez schudde haar hoofd en zei:"Ik ben hier niet gekomen om zo'n suffe rondleiding te krijgen, maar ik wil graag Zara zien, want ik ben haar moeder." Jan keek geschrokken, maar ging haar voor naar Zara's kamer.

[Twilicht Stars]

4:
2 Tirannen gestopt

"Waarom deed je dit? Het is toch niet normaal dat een man zijn eigen dochter en vrouw het huis uitgooit?" Vroeg Gert. John zuchtte en zei boos:"Ik weet het, ik weet het! Maar waarom bemoei jij je ermee? Je hebt hier helemaal niks mee te maken!" "Weet je wel waar je dochter en vrouw zijn? Nee hé? Nou ik weet het wel! Ze zijn bij Ypres en ik! Dus ik heb er wel iets mee te maken goed? Als je nu gewoon zegt waarom je het deed, dan is alles weer goed!" reageerde Gert fel. John zuchtte, en zei toen:"Je weet helemaal niet wat ze tegen me deden, en hoe vaak ik hun wel niet heb gewaarschuwd heb! Zara en mijn vrouw... ze... ze hadden nog een laatste kans van mij gekregen, maar die hebben ze verspilt! En nu zul je zien dat het hele dorp hier ondersteboven wordt gegooid door jullie allemaal! Alsof er niemand anders is die mensen het huis uitgooit! Laat me met rust!" Gert zei heel rustig:"Ik weet inderdaad niet wat ze allemaal hebben gedaan, maar volgens hun verhalen had je hun niet helemaal een kans gegeven, ze zeiden dat het nog niet eens 0,1% zou zijn wat voor kans ze zouden hebben tegenover jou. En nee, wij gooien niet het hele dorp ondersteboven, en natuurlijk zijn er meer mensen die familie uit het huis gooit, maar daar wordt toch ook wel wat tegen gedaan?" Daar scheen John over na te moeten denken, en zei vervolgens:"Ik denk dat je gelijk hebt, ik kan het niet meer langer ontkennen, je hebt gewoon gelijk. Ik ga nu direct met je mee naar Tirez en Zara, en dan maken we alles weer goed, en dan doe ik het nooit weer goed?" Gert keek even naar de grond en zei toen:"Zara is naar een raketbasis, ze is daar vlak voor haar vertrek uitgenodigd en Tirez is haar nu aan het zoeken." "Oh, dan doen we het toch wat later? Je kunt het natuurlijk niet goedmaken in je eentje, of wel soms?" Zei John. Het kon Gert even niet meer schelen wat John allemaal zei, hij had John in elk geval overgehaald om het goed te maken, maar jammer genoeg zou het nog eventjes moeten duren.

Toen ze eindelijk bij Zara's kamer waren aangekomen, ging Jan ineens heel erg snel weg en deed Tirez de deur van de kamer open, en ze zag dat Zara sliep, maar je kon duidelijk zien dat ze even daarvoor hard gehuild had. Snel liep Tirez naar haar toe en maakte haar voorzichtig wakker. Zara kreunde even en deed toen haar rode ogen open. Toen ze haar moeder weer zag moest ze weer huilen, maar toen ze zichzelf eindelijk onder controle had, zei ze:"Wat fijn dat je... kon komen... Blij..." Toen begon ze weer te huilen en hield zich stevig vast aan haar moeder, alsof ze anders zou vallen. Nu kon Tirez er niet meer tegen en begon ook te huilen. Toen Tirez en Zara eindelijk uitgehuild waren zei Zara met bibberende stem:"Ik zie dat u Tim hebt ontmoet... hij... heeft... heel veel voor me gedaan... goed geholpen... nog steeds erg dankbaar..." Tirez knikte en zei toen:"Kom je mee? Dan kunnen we bij Stella en haar ouders wat drinken en verder praten. Ik weet zeker dat zij het hele verhaal ook willen horen." Zara knikte en keek toen vragend naar Tim die even kort knikte, en Zara vroeg:"Wil je ook mee Tim? Dan kun jij me misschien even aanvullen als... als ik even niet meer... kan..." Tim knikte en zo liepen ze even later met z'n drieën over de straat, naar 'huis'. Onderweg vertelde Tirez hoe alles gegaan was en wat Gert aan het proberen was. Op haar beurt vertelde Zara een klein beetje over de raketbasis, maar niet te veel, want ze zou het straks allemaal moeten vertellen. Toen ze even later 'thuis' waren, zagen ze net Gert samen met John de straat oversteken, en iedereen rende naar ze toe. Tirez omhelsde John met Zara erbij, en Tim gaf Gert een hand. Toen gingen ze naar binnen om de verhalen van elkaar te horen. Eerst moest Zara, want zij was het langste weggebleven, en zo vertelde Zara veel dingen aan iedereen, ook over Jan, want die had natuurlijk ook een grote rol gespeeld in haar verhaal, en toen kregen ze het over de oefenraket, die kapot ging, over iemand die haar wegtrok, en op dat moment zei Tim:"Dat was ik." Iedereen keek hem verrast aan, maar keken hem toen bemoedigend aan, en toen begon Zara weer te praten, over Jan die helemaal boos werd op iedereen, over alle gesprekken die ze hadden gehad. Toen mocht John vertellen, hij praatte over zijn boosheid, over alles wat hij had gedaan en zij wel honderd keer dat het hem heel erg speet. Iedereen vertelde vanalles wat ze hadden meegemaakt, ook over hoe fijn het was om weer bij elkaar te zijn, om als een grote familie te zijn, en besloten dat dit nooit weer zou gebeuren. Nu was dat allemaal opgelost, alleen moest er nog één ding gebeuren, Jan moest weer normaal worden, en aardig tegen zijn personeel doen. Maar daar hadden ze al een oplossing voor. Tim en Zara wisten al heel erg veel van raketten af, en ze hadden ook veel technische dingen moeten leren, dus die zouden naar de oefenraket kijken. Gert zou naar Jan gaan om ook met hem te praten, net zoals hij bij John had gedaan. De rest bleef thuis.

Gert liep helemaal alleen over straat en dacht na over hoe hij zou beginnen als hij bij Jan zou zijn. Hij dacht dat eerst dat het net zo makkelijk als bij John zou gaan, maar nu hij echt onderweg was naar Jan, dacht hij daar anders over, want hij kende Jan eigenlijk niet echt. Maar toch zou hij het proberen op elke manier die hij wist, en als dat niet zou helpen, dan wist hij het ook niet meer. In de verte zag hij al een soort grote toren boven de huizen uitsteken. Dat was de raket waarvoor Zara aan het oefen was. Ja was, want nu was ze weggegaan. Waarom? Alleen omdat haar moeder dat wilde? Het was toch haar grote droom? Even later was hij er, hij had snel gelopen, alleen voor Zara, zodat ze misschien door kon gaan met haar droom vervullen. Wist ze eigenlijk wel dat het een test was? Nou ja, het maakt haar toch niet uit. Dacht Gert. Hij liep zomaar naar binnen en zag al gauw Tim weer lopen, die was even voor hem naar de raketbasis toe gegaan, want hij moest wel gewoon werken. Tim zwaaide even en liep toen snel naar Gert toe. Hij sleepte hem ongeveer mee, en Gert wist dat ze naar Jan zouden gaan, nu was er dus geen weg meer terug. Toen ze er waren klopte Gert zelf hard op de deur totdat hij een geïrriteerd gebrom hoorde wat leek op 'kom binnen'. Gert liep naar binnen en deed de deur achter zich dicht. Jan zuchtte en zei:"Waarom ben je hier weer? Of wil je ook meedoen aan de oefeningen?" Gert schudde zijn hoofd en zei:"Nee, daarvoor kom ik niet. Ik kom namens Zara. Je moet stoppen met het katten op haar. Dit is haar droombaan, en ik wil graag dat ze die kan doen. Dus, ik smeek het je, hou op met zo katten op onze lieve Zara." Jan keek Gert verward aan van deze smeekbede en zei toen:"Waarom zou ik? Zo ben ik nou eenmaal. Daar moet ze mee leren leven. Het kan me allemaal echt niet schelen, en ik smeek je om nu direct weg te gaan, want ik heb het druk." Snel begon Jan wat te krabbelen op een papiertje, maar Gert stond zo dichtbij hem, dat hij kon zien dat Jan alleen maar wat rare krabbels tekende, maar niks schreef, hij zei:"Je schrijft niks, dus je bent helemaal niet druk." Jan zuchtte en zei toen:"Wat wil je van me? Wil je alleen dat ik stop met dat zogenaamde katten?" Gert knikte en zei toen:"Ja, alleen dat maar. Als je wat aardiger zou doen, dan zou dat heel erg fijn zijn." Jan knikte en gaf Gert een hand. Hij stemde er mee in. Gert bedankte en ging gewoon weer naar huis, alsof er niks was gebeurd. Toen hij bijna thuis was, rende Ypres hard huilend naar buiten en toen ze Gert zag lopen rende ze naar hem toe en begon luidruchtig te snikken.

[Twilicht Stars]

5:
Alles goed?

Zara mocht van haar ouders eindelijk weer naar huis. Eindelijk begon John te beseffen dat Zara zijn dochter was, en dat je daar zuinig op moest zijn. Iedereen dacht dat dit het einde van het verhaal zou zijn... Totdat...

Zara voelde zich verplicht om weer naar de raketbasis te gaan, en gelukkig was er dit keer geen tegenspraak. Het was nu toch allemaal gratis. John vond alles beter dan die "maar 1 miljoen" te betalen. Dus Zara ging snel naar de raketbasis, maar ze wilde er vooral naartoe omdat ze om de een of andere reden Tim miste. Maar ze wist niet waarom ze hem miste, het was een hele normale jongen. Niet overdreven aardig of wat dan ook. Toen ze er eindelijk was, zag ze dat er een nieuwe oefenraket was, en blijkbaar was hij net binnengekomen, want Jan zat vol interesse ernaar te kijken. Zara kuchte even om aan te geven dat ze er was en Jan keek geschrokken achterom en keek even verbaasd toen hij Zara zag staan. Hij zei:"Oh! Of wist je soms al dat er een nieuwe oefenraket was? Kom je dat ding weer slopen?" Zara keek nu heel erg boos naar Jan en zei:"Ik heb dat ding niet gesloopt! Ik weet nog maar amper hoe dat ding werkte!" Jan knikte vol medeleven in zijn ogen, maar Zara zag een onmiskenbaar glinsterende haat in zijn ogen. Maar Zara trok zich er niets van aan en liep gewoon naar binnen alsof er niets aan de hand was. Ook Jan ging weer gewoon door dus zo leek het net alsof het allemaal alweer goed was. Maar alle mensen die om de oefenraket heen stonden keken haar vragend aan. Toen liep er ineens iemand naar haar toe. Het was Tim, maar hij keek haar niet vragend aan, maar juist waarschuwend, hij zei:"Je moet hier weggaan, hij is tot alles in staat, hij heeft ons bijna weggestuurd. Als je dat graag wilt, moet je hier blijven, maar als je wilt dat wij hier rustig kunnen werken waar we zo lang ons best voor hebben gedaan, moet je weggaan." Zara knikte en liep zwijgend weer weg. Tim was ineens heel erg veranderd, waardoor zou dat komen? "Iemand had gehoord dat Jan je zou vermoorden als je hier weer zou komen, dus ik denk dat het inderdaad slim is dat je weggaat, hij is echt heel erg boos op je, en je weet waartoe hij in staat is." Zei Tim opeens. Zara knikte verdrietig en zei toen, precies hard genoeg dat Jan het wel zou moeten horen:"Waarom gaat hij zelf niet weg?" Jan hoorde het inderdaad en rende in een dolle vaart op haar af, hij leek net een hond die als een gek een konijn probeert te vangen. Net op tijd sprong Zara aan de kanten, waardoor Jan nog bozer werd, omdat hij bijna tegen een muur op was gerend. Tim keek nogal bang, maar bleef staan waar hij was. Maar Zara vond het net leuk worden en zei heel erg rustig tegen Jan:"Geef eens antwoord op mijn vraag, waarom ga je zelf niet weg? Dan houd maar 1 iemand zijn baan niet, want je kunt toch niet met mensen omgaan." Nu werd Jan nog bozer en begon hard te schreeuwen, en zei vervolgens veel te rustig:"Maar als jij weggaat, is er ook maar 1 iemand het 'werk' kwijt, en dat is nog niet eens werk, want je zit nog steeds in de oefenperiode." Daar had Zara niks van terug en zei toen:"Ik weet zeker dat je me zult missen als ik weg ben." En liep weg. Blijkbaar hadden haar laatste woorden indruk op Jan gemaakt, want hij zei:"Wacht even. Ik denk dat je gelijk hebt, en dat ik gewoon normaal moet doen. Maar dan moet jij dat ook doen!" Zo maakten Jan en Zara een belofte met elkaar, en waren ze voor even weer goede vrienden, maar iedereen wist dat dat niet lang meer zou duren. Zara wist dat ook wel, maar ze wou eerst zien of ze wel echt gelijk had, ze wist dat het eigenlijk geen nut meer had, maar op deze manier probeerde ze om haar halve kans weer heel erg goed te benutten. Ze was nu ook erg boos op zichzelf dat ze die ene veel grotere kans op een halfje na, helemaal had verspilt. Maar nu zou ze het slim aanpakken, als Jan tenminste mee wilde werken. Ze zou zich net zo goed gedragen als toen bij Stella. Nu ze weer aan Stella dacht, vond ze dat het wel heel erg lang was geleden dat ze voor het laatst bij elkaar waren geweest. Of zou ze nu ook aan haar denken en gaan kijken of ze nu eindelijk thuis was? Ze wist het niet, maar ze moest nu eerst het probleem met Jan gaan oplossen, wat nu een minder groot probleem was, hoopte ze. Maar het zou allemaal wel goed komen, dat wist ze zeker. Alles kwam altijd goed, dus dat wist ze meer dat zeker.

Een dag later kwam Zara uit haar bed in de raketbasis. Gelukkig accepteerde Jan haar nog wel, zodat ze gewoon hier kon gaan slapen, maar vandaag was haar grote dag, en ging ze zich heel erg goed gedragen. Eigenlijk had ze er wel heel erg veel zin in. Zara keek rond en zag hoe veel haar kamertje veranderd was, er stonden nu meubels in: natuurlijk een bed (die stond er al), een bureautje met een lampje erop, en er stond een klein kastje, en ook nog een klein nachtkastje. Opeens zag ze dat er een briefje op haar bureau lag. Ze pakte het en probeerde het te lezen, maar het was te snel geschreven, dus kon ze het niet lezen. Maar dat maakte haar niet zoveel uit, want ze moest nog veel doen. Direct begon ze haar hele kamer schoon te maken en netjes op te ruimen, voor het geval dat ze alsnog weggestuurd zou worden. Dan had ze in elk geval nog 1 ding goed gedaan. Maar ze was er bijna helemaal van overtuigd dat ze niet weggestuurd zou worden. Snel ging ze aan het werk, want ze had die avond daarvoor veel taken gekregen om te doen, en al waren het er niet veel, ze had toch nog heel erg veel te doen, dus ging ze heel erg snel aan de slag. Even later kwam Jan eraan, en hij keek blij toen hij Zara zo hard bezig zag. Zara voelde hoe haar hart bijna een sprongetje maakte van geluk, dit was zijn eerste indruk van haar betere levensstijl nu. Dat was goed gegaan. Zara kon het bijna uitschreeuwen van geluk, want toen ze pauze had ging Jan naast haar zitten (wat eigenlijk op zich al heel erg speciaal was), en zei toen tegen haar:"Ik moet nu ineens wel aan je wennen, want je hebt nu heel erg veel gedaan, ik had eigenlijk verwacht dat ik de helft alleen zou moeten doen, maar ik heb je echt hard aan het werk gezien! Mijn complimenten! Nu was Zara's dag helemaal goed. Als ze zo doorging had ze heel erg veel kans erop dat ze naar de ruimte zou gaan, maar dan zou ze het wel moeten uithouden met dit drukke werk. Dat was nu het grootste obstakel dat in de weg zat, maar ze wist zeker dat het allemaal goed zou komen. Maar nu werd ze toch wel heel nieuwsgierig wie dat onduidelijke briefje had geschreven. Dus ze ging snel naar haar kamer en las daar het briefje, maar ze kon het echt niet lezen. Toen dacht ze aan Tim, zou hij dit misschien geschreven hebben? Ze besloot om naar hem toe te gaan met een onschuldige vraag, ze zou vragen wat er op het briefje stond, en dan zou ze wel merken of hij het gedaan had of niet. Maar toen ze bijna bij de kantine was, hoorde ze hard geschreeuw, en ze herkende Jan's stem en ook nog een andere stem die ze wel herkende, maar ze wist niet waarvan, toen ze voorzichtig keek werd ze ineens heel bleek. Jan en Simon hadden ruzie en ze dacht nog wel dat ze de beste vrienden waren dat je maar kon bedenken, maar nu hadden ze een dikke ruzie. Ze liep naar hen toe, maar Tim waarschuwde haar, en Zara liep snel naar Tim toe. Zara wist dat ze de vraag nu eigenlijk had moeten stellen, maar ze deed het niet, omdat iedereen het nu zou horen, want het was nu doodstil in de kantine. Simon begon nu te schreeuwen, en nu begon Zara te snappen waar het om ging, Jan verdacht Simon ervan dat hij papieren uit Jan's la had gepakt. Maar Simon begon nu te schreeuwen dat hij dat nooit zou doen, omdat hij Jan zo graag mocht, ze waren toch niet voor niets zulke goede vrienden? Toen Simon dat zei begon Jan weer te schreeuwen, maar Zara kreeg hoofdpijn van al dat geschreeuw en liep weg. Tim liep gelukkig met haar mee, en dat kwam Zara heel goed uit, want nu zou ze de vraag kunnen stellen. Zara bleef na een tijdje staan en keek naar Tim, en zei:"Weet jij wat op dit briefje staat?" Waarop ze het briefje met onduidelijke letters liet zien. En er gebeurde iets waarop Zara wanhopig werd, dit had ze niet verwacht, Tim schudde zijn hoofd en liep zomaar weg, zonder te proberen om het te lezen. Wat stond er nou op? Misschien moest ze het maar aan Jan proberen te vragen, als die tenminste niet zo tegen haar ging schreeuwen. Ze liep weer terug, en zag dat Simon een blauw oog had, en Jan een bloedneus. Ze hadden dus gevochten. Toch liep ze naar Jan toe en vroeg hem:"Weet u misschien wat er op dit briefje staat?" Jan bleef er een poosje naar staren, en Zara wist dat hij wist wat er op het briefje stond, maar tot haar teleurstelling schudde Jan zijn hoofd. Waarschijnlijk moest ze het dan maar zelf uitzoeken. Opeens kreeg ze een heel erg goed idee. Ze hadden thuis een speciaal programma die slordige handschriften netjes kan maken en dus ook leesbaar. Ze zou dat maar eens proberen.