Verhaaltopic

[bert-boefjes]

Haastig rende Ria door de stad heen. Ze moest Vrek Vonck vinden. Haar hoofd duizelde nog van alles wat Hananya haar net verteld had. Het was fijn dat ze een bevestiging had gekregen dat er inderdaad weerwolven waren. Maar vooral de shock dat Lucinda weer gespot was in Wakkerdam was erg groot. Hananya had haar verteld dat ze amper veranderd leek. Misschien was dat hoe ze leefden? Telkens een tijdje in een stad wonen, daar slachtoffers maken. En zodra het te heet onder hun voeten werd de benen nemen en hun heil zoeken in een andere plek. En dan jaren later wanneer iedereen hun vergeten zou zijn, weer terugkeren naar plekken waar ze eerder gewoond hebben.

Ze was aangekomen bij het huis van Vrek en belde aan, helaas kwam er geen gehoor. Misschien dat hij ergens in het centrum was. Ze draaide zich om en begon langzaam richting het centrum te lopen. Ze had net iets te hard gerend en merkte dat ze wat buiten adem was. Het was ook niets voor haar om te rennen. Zeker nu ze wat meer op leeftijd begon te raken en haar lichaam haar af en toe signalen gaf dat ze wat ouder werd, was het verstandiger om wat rustiger aan te doen. Als de weerwolven terug gekeerd waren, dan zou het niet uitmaken of ze nou hard rende of gewoon liep.
Langzaam begon het hijgen wat minder te worden en kwam ze weer wat op adem. Het duurt niet lang voor ze Morris tegen komt. Hij lijkt ietwat geïrriteerd te zijn. "Morris, weet jij soms waar Vrek is? Ik heb hem nodig." Morris keek Ria aan. Hij was altijd wat huiverig om met haar in gesprek te gaan, al was hij wel blij dat ze nu niet weer over dat sprookje met weerwolven begon. "Volgens mij was hij vanochtend richting het bos gegaan. Ik hoorde hem iets mompelen over  wildcams ophangen. Maar ik moet er nu vandoor Ria, ik moet nog boodschappen doen. Succes met Vrek vinden." Terwijl Morris weg liep vroeg hij zich af waarom Ria in hemelsnaam Vrek nodig zou hebben.

Ria was blij met het antwoord wat Morris haar gegeven hard. Al was hij dan misschien wat kil en afstandelijk geweest. Ze had nu wel wat meer een richting om in te gaan zoeken. Ze wou net richting het bos lopen toen haar oog op de grond viel. Ze keek even om zich heen en toen ze niemand zag boog ze voorover om het op te pakken. "Ham kaas croissantjes en volgens mij zijn ze nog goed". Ria nam een ham van de croissantjes. Je kon wel proeven dat ze al wat ouder waren maar nog steeds waren ze heerlijk. Ze besloot er een nu op te eten en de rest in haar tas te bewaren voor later. Nu snel naar het bos toe om hopelijk daar Vrek aan te treffen.



Hananya was langzaam bezig met het afsluiten van haar winkel. Ze was achter in het magazijn bezig wat dingen op orde te brengen en te inventariseren welke producten ze binnenkort weer moest bij bestellen.  Aan het bekende rinkeltje hoorde ze dat de deur van haar zaak open ging. "Sorry, we zijn gesloten! Morgen zijn we weer open voor u. Er kwam geen reactie. Hananya legde een doos met zalf weer terug in de stelling en besloot weer naar voren te lopen. De deur was dicht en ze zag niemand in de winkel staan. Ze wist zeker dat ze het gerinkel gehoord had. Er stonden ook geen ramen open. Dus het kon niet zo zijn dat het door de wind kwam. Ze draaide zich om, klaar om weer in het magazijn verder te gaan toen er een donkere schaduw voor haar opdook. Haar ogen werden groot. Voor haar stond Lucinda die haar met een boosaardige lach aankeek. "Ik wist niet zeker of je mij herkend had. Maar toen ik Ria hier net vandaag zag rennen werd mijn vermoeden bevestigd." Langzaam liep Hananya achteruit. Als de verhalen allemaal waar bleken te zijn, dan moest ze proberen te vluchten in de hoop dit te kunnen overleven. Lucinda leek zich bewust te zijn van het feit dat Hananya langzaam naar de voordeur van haar winkel toe liep en greep snel haar hand vast. "Het is waar, de weerwolven zijn terug en we zijn er klaar voor om Wakkerdam over te nemen. Maar dat kan natuurlijk niet als mensen ons doorhebben." Ze lachte een boosaardige lach bloot. en binnen een paar seconden was Lucinda volledig in een weerwolf getransformeerd. Hananya probeerde te schreeuwen maar Lucinda had haar klauw over haar mond gehouden zodat ze geen geluid kon maken. Hananya probeerde tegen te stribbelen, maar voelde dat het een verloren zaak was. Ze voelde hoe de machtige klauwen van Lucinda haar keel open rijten. Het bloed gutste eruit en langzaam voelde Hananya hoe het leven haar verliet. Langzaam sloot ze haar ogen voor de laatste keer, hopend dat het Ria zou lukken een eind te maken aan deze plaag.



"Vrek goed dat ik je zie, ik heb een belangrijke vraag aan je!" Ria was ondertussen aangekomen in het bos en had Vrek gevonden. Die was druk bezig met camerabeelden op zijn wildcams aan het bekijken, in de hoop dat hij iets moois gevonden had. Hij keek op van zijn beelden en keek haar vragend aan. "Dit is misschien een gekke vraag, maar waar in of rond Wakkerdam zou een geschikte plek zijn voor Cicaden om in te leven?" Hij dacht er even over na. Hij had wel vaker met Ria gepraat. En had haar verzekerd dat in al zijn jaren als expert op het gebied van dieren hij nooit iets gezien of meegemaakt had wat haar weerwolfverhaal kon verklaren. Hij had ook wel enigszins verwacht dat ze nu weer zou komen praten over weerwolven, maar deze keer dus niet. Cicaden waren bijzondere insecten. Ze leefden jarenlang onder de grond en als ze eenmaal naar boven kwamen, wat vaak gepaard ging met een oorverdovend lawaai was het om te paren en vlak daarna stierven ze weer. "ik zou zeggen alles boven de rivier. De cicaden die in deze buurt voorkomen houden vooral van graslandschappen. Dus eigenlijk het gehele oppervlakte boven de rivier zou geschikt moeten zijn. Waarom ben je eigenlijk zo geïntresserd in cicaden?" Ria vertelde haar verhaal over het bezoek bij Hananya. En over de tekst die ze daar had gelezen. Even rolde Vrek met zijn ogen toen ze het over de weerwolven had. Maar hij vond de hele situatie iets te toevallig. En daarbij cicaden leefden jaren onder de grond, de kans om ze ooit in levende lijve te zien was niet heel groot. Zelfs zijn dierenhart was daar reuze benieuwd naar. Hij begon even te denken. Ze waren nu in het bos aan het oosten van Wakkerdam. Als ze door de noorderpoort zouden gaan, richting de bed & breakfast. Dat zou waarschijnlijk de beste plek zijn. In de grasvelden daar stonden bijna nooit schapen of koeien, die mogelijk het gras weg konden eten. Op de voet gevolgd door Ria liepen ze richting het graslanden.



Lars vluchtte richting de begraafplaats. Sinds hij bij het tuincentrum beschuldigd werd van de moord op de burgemeester had hij het op het lopen gezet. Wanhopig stuurde hij wat berichtjes naar zijn vriendin Sunny. Maar ze reageerde nog niet. Steeds opnieuw stuurde hij haar een bericht. En liet haar weten dat hij op de begraafplaats was. Sunny, die net bij het uitzendbureau vandaan kwam las één voor één de berichten en snelde naar de begraafplaats toe om bij Lars te zijn. Terwijl ze hem zag zitten bij het graf van zijn moeder viel ze hem in de armen. "Sun, kom met me mee. Alsjeblieft! Ondanks onze korte tijd samen heb ik me nog nooit zo gevoeld als bij jou. Jij maakt dat ik een betere man wil zijn. Voor jou doe ik alles. Geef ons een kans en ga met me mee!" Na een kleine stilte knikte Sunny. "Lief, natuurlijk ga ik met je mee. Denk je dat we tijd hebben om nog wat belangrijke dingen op te halen, paspoort enzo?" Helaas kregen ze die tijd niet meer. Binnen de kortste keren stond een grote menigte om hun heen. Ze meenden dat ze genoeg bewijs hadden gevonden dat Lars achter de moord op de burgemeester zou zitten. Sunny stond als versteend te kijken hoe haar Lars door verschillende stadsbewoners meegesleurd werd naar het dorpsplein. ze haastte zich erachter aan. Ze deed nog een poging om een paar van de omstanders naar haar te laten luisteren maar niemand leek ernaar te willen luisteren. Met tranen in haar ogen keek ze toe hoe Lars naar een galg gebracht werd en er een touw om zijn nek geknoopt werd. Een paar seconden later hoorde ze een krakend geluid, gevolgd door gejuich. Dit was het dan, daar ging haar grote liefde. "Zonder jou kan ik niet leven, tot zo mijn lief" Sunny voelde een steek in haar hart. Met beide handen greep ze haar borstkas en zakte langzaam in elkaar.

Vanuit de menigte klonk een hard gegil, gevolgd door een lange ongemakkelijke stilte. Het levenloze lichaam van Lars begon langzaam te trillen. Met open ogen keek de menigte toe hoe er over zijn hele lichaam haar begon te groeien en zijn handen in grote klauwen veranderde. Zijn grote bruine ogen waren geel van kleur geworden. Vanuit de menigte kwamen verschillende kreetjes. Iedereen leek ontzettend geschokt te zijn door het feit dat ze deze transformatie nu met eigen ogen hadden gezien. Wat voelden ze zich dom. Al vijftig jaar had Ria ze gewaarschuwd hiervoor. En iedereen had het aldoor maar gebagatelliseerd en het had haar langzaam het stempel voor dorpsgek gegeven. Maar nu was er eigenlijk geen ontkennen meer aan. Er waren teveel hier geweest die het stuk voor stuk met eigen ogen aanschouwd hadden om het nog te kunnen ontkennen. beetje voor beetje liep iedereen terug naar hun eigen huis. Haast bang om nog anderen aan te kijken. Want als Lars dan een weerwolf was, was het best goed mogelijk dat er meerdere onder hun waren.



Ria en Vrek waren vanuit het bos weer terug in het centrum van Wakkerdam gekomen. Het leek alsof er iets vreemds aan de hand was. Ze zagen verschillende inwoners passeren en ieder van hun leek haast wel in gedachten verzonken. Maar dat kon wachten. Als het boek klopte zou dit moeten betekenen dat de cicaden uit de grond zouden gaan kruipen vandaag. Ze liepen langs de Vergulde florijn en hoorde opeens een deur open gaan. "Wat gaan jullie doen? Jullie gaan toch geen cicaden loslaten in Wakkerdam?" Ze keken achterom en zagen dat ze gevolgd werden door Bo Tania, Wakkerdams beste hovenier. Terwijl ze doorliepen vervolgde Bo haar verhaal. "Ik hoorde je eerder vandaag iets mompelen over Vrek en Cicaden. Maar alstjeblieft, Cicaden zijn ongeveer het schadelijkste voor mijn planten wat ik kan bedenken. Dat kan ik nu echt niet gebruiken." Vrek keek haar vriendelijk aan. "Het spijt me Bo, maar ik heb geen controle over waar cicaden zich ingraven en hun eieren leggen." Ze liepen door poort door. En toen ze net voorbij de Bed en Breakfast gelopen waren hoorden ze een hard gezoem. Overal om hun heen kwamen kleine cicaden uit de grond gekropen. Vrek pakte zijn wildcam om wat beelden te maken. "Dit is zo ongelovelijk fantastisch om in het echt te zien! Aan de rode kleur kan je zien dat het de subsoort Cercopis Vulnerata is, oftewel bloed cicaden." Bo sloeg haar handen voor mond "Dit is een regelrechte ramp!"
Vrek leek er reuze door gefascineerd te zijn. "Kijk dat gezoem wat je hoort, kan over de honderd decibel zijn. En de mannetjes doen dat om zo een vrouwtje te vinden. Ik moet dit van dichterbij zien" hij liep er langzaam dichter op af en probeerde met zijn wildcam steeds betere beelden te maken. Wat hij hier zag viel nog wel mee, maar zijn aandacht werd getrokken door iets wat zich verderop afspeelde. Er had zich daar een grote kolonie met cicaden gevormd. Gefascineerd door het verschijnsel liep Vrek richting de kolonie. Op het moment dat hij te dichtbij kwam richtte de cicaden zich op hem. Met volle overgave begonnen ze het vlees van zijn lichaam af te scheuren. Terwijl Vrek schreeuwde voor hulp wisten Ria en Bo al dat ze hem niet meer konden redden en renden terug naar de stad.



Omdat ik vorige dag niet in staat was iets te schrijven, een extra lang verhaaltje voor jullie. Beetje in de oude stijl hoe vroeger de doden bekend werden gemaakt.

[Aappen21]

Helaas kon Vred, John niet verder helpen. Hij begon gelijk over hoe hij samen had gezwommen met haaien en hoe hij daardoor wonden in zijn arm had opgelopen. Hij ging door met het vertellen over hoe hij wormen en slaken had gezien op zijn wildcams. Na 10 minuten was Vred nog niet uitgepraat. John begon zich te irriteren, hij had nog nooit iemand zo egoïstisch gezien als Vred! Hij stond immers al 10 minuten over zichzelf te vertellen!? John liet van woede de ketting van  Edward de 5de vallen.

Na nog eens 5 minuten wachten had John er genoeg van. Hij wou er net iets van zeggen toen hij een heel hard KABOEM hoorde. John keek geschrokken na links waar Edward de 5de  heerlijk lag te spelen in de wildcams van Vred. John begon hard te lachen om wat Edward de 5de had gedaan, echter vond Vred het een stuk minder grappig. Vred zei met een woedende stem" haal dat varken nu weg hier!" Daarna sloeg die half huilend de deur dicht.

John en Edward de 5de betaalde de taxichauffeur af en gingen richting huis. Voor zo'n eerste dag was het wel genoeg van goede. In Slapperdam was hij immers gewend dat slapen minimaal 3 keer per dag gebeurde. 
Dag 2
John werd al vroeg wakker gemaakt door een heel warm gelik aan zijn wang. Hij keek een beetje half wakker half slapend met een oog en een tikkeltje verbaasd om zich heen. Tot hij zag dat Edward de 5de aan zijn wang zat te sabelen. John een beetje verward door de situatie wou boos, op Edward de 5de tot hij bedacht dat Edward de 5de hem gisteren ook uit de situatie van Vred had gered. Hij moest dit vreemde gedrag van Edward de 5de maar even accepteren.

Toen John net klaar was met zijn royale dutje en het geven van halve appel en een stuk brood aan Edward de 5de. Belde er iemand aan. Toen John open deed bleek het om iemand genaamd Bo te gaan. John was in een goede bui en besloot haar alles te vertellen over het belangrijkste van zijn leven: Hemzelf. Bo was vrij geïnteresseerd in John zijn en bood John zelfs aan zijn tuin te doen! John had erg veel vertrouwen in Bo. Zo'n belangrijke taak als deze moest wel bijna gedaan worden door haar.
Na 10 minuten namen ze afscheid van elkaar. John moest er immers snel vandoor. Zijn chauffeur had hem een  afspraak gemaakt in de spirituele winkel. Ook nam hij  Edward de 5de mee en ging richting de winkel.

Tijdens het lopen na de winkel liep er een man richting de winkel hij probeerde John aan de kant te duwen echter zei de vrouw aan de kassa "Helaas kan ik u niet helpen, John heeft de hele winkel gereserveerd voor vandaag. U kan morgen terug komen voor uw Necronomicon boek." Lachend zei ze tegen" John, sorry voor hem, hij doet nochal verdachtte acties van tijd tot tijd." John vond het wel een beetje gek hoe die man net zo'n belangrijke man als hemzelf aan de kant durfde te drukken.

[Shaddow]

Weerwolvenrage in wakkerdam – is jouw kind een weerwolf?

Het is dé nieuwe rage op TikTok – weerwolven. Kinderen van alle leeftijden hebben het over weerwolf zijn, delen tips over hoe je het beste om kunt gaan met je wolf in bedwang houden, of make up tutorials hoe je er juist zo wolfs mogelijk uit kan zien. Er zijn zelfs heuse facties ontstaan – zij die weerwolven zijn, en zij die op weerwolven jagen. Voor veel beginnende ouders kan dit een groot probleem vormen. Hoe kom je erachter of jouw kind ook een weerwolf is, of een weerwolfjager, en hoe steun je jouw kind in diens zoektocht naar hun identiteit?

1. Tekenen dat jouw kind een weerwolf kan zijn.

Om erachter te komen of jouw kind zich als weerwolf identificeert, is het belangrijk om interesse te tonen in de beleefwereld van jouw kind. Stel hen vragen over bijvoorbeeld – wat is hun favoriete film? Wat voor muziek luisteren ze? Wat is hun lievelingseten?

Typische 'weerwolf'-antwoorden hierop kunnen zijn:
Teen Wolf, Twilight, True Blood.
Wolfgang Amadeus Mozart, Wolf, Powerwolf, Sea Wolf,
rauw vlees, konijn – vooral een aversie tegen groenten.

Soms zal een 'weerwolf'-kind ook wolvenhuilen proberen na te doen of 's nachts op pad willen. Het komt zelfs vaak genoeg voor dat ze openlijk toegeven een weerwolf te zijn.

2. Tekenen dat jouw kind een weerwolfjager kan zijn.

Naast weerwolven zijn er ook 'weerwolfjagers' actief in de huidige jeugd. Deze lijken vaak op weerwolven, omdat ze zich zelfs als weerwolf voordoen – maar in feite doen ze dit alleen omdat ze op jacht zijn naar de weerwolven. Weerwolfjagers dragen vaak attributen om weerwolven te doden. Deze attributen zijn bijvoorbeeld – chocolade, houten staken of juist zilveren attributen.

De makkelijkste manier om uit te vinden of jouw kind een weerwolf, of juist een weerwolfjager is, is om een mooie zilveren wolvenketting uit te zoeken. Indien jouw kind een weerwolf is, zal die deze ketting met pijn niet kunnen accepteren. Een weerwolfjager is juist erg gelukkig. Als jouw kind niet geeft om de ketting, kan het zijn dat deze persoon niets te maken heeft of wilt hebben met weerwolven en/of weerwolfjagers.

3. Help, mijn kind is een weerwolf(jager), wat nu?

Je bent erachter gekomen dat jouw kind inderdaad een weerwolf(jager) is, en vraagt je af – hoe nu verder? Goed nieuws! Veel kinderen die weerwolf(jager) zijn, groeien vanzelf hieruit en worden functionele volwassenen met goedbedaalde banen en gezellige families. Probeer jouw kind zoveel mogelijk te ondersteunen in deze moeilijke fase, en laat weten dat je er voor hun bent, en ze probeert te begrijpen. Dit is wat ze zich zullen herinneren als ze later zijn opgegroeid tot volwaardige volwassenen.



Marc las het artikel nog eens na, en stuurde het weg naar zijn werknemer. Dit was écht een goed artikel. Hij was trots op zichzelf. Als hij nu nóg geen promotie zou maken, wist hij het ook niet meer.

Hij had wel weer een eenhoornijse verdiend. Met spikkels. En nutelladip.


501 woorden! <3

[Williambz]

'Meneer Goodwill?' Riep de receptioniste achter de balie in het ziekenhuis.
'Ja dat ben ik. Ik heb nogal een grote schram op mijn gezicht opgelopen en ik ben er niet gerust op. Het lijkt steeds erger te worden.'
'Dan verwijs ik u door naar de afdeling dermatologie' zei de vrouw.
Morris keek naar de bordjes en volgde 'dermatologie'. Het ziekenhuis leek voor hem altijd wel een doolhof. 10 deuren, 5 gangen en enkele verdiepingen later stapte hij de wachtruimte dermatologie in.
'Nummertje 43.' Hij keek even naar boven: 'Nummer 15 is aan de beurt. Nou dan zit ik hier nog wel even'. Met een plof ging Morris zetten een keek eens rond in de wachtruimte. Aan de andere kant zat iemand die hij vaag herkende, maar hij konn de persoon niet plaatsen. Het lijkt wel alsof hij diegene eerder in Wakkerdam had gezien.
'Nummer 16'
Morris pakte een folder er bij

Natura de Natuurwinkel
De gloednieuwe winkel in Wakkerdam heeft dit weekend wel heel exclusieve drankjes te koop! Naast de drank der eeuwige jeugd zijn er ook echte koopjes beschikbaar. Wat dacht u van:
drank der langzame dood of drank der verandering? Maar ons meest exclusieve item Drank der zuivering

'Nummer 17'

Hmm misschien maar eens op de terugweg een bezoekje brengen dacht Morris. Hij was wel benieuwd wat hij daar zou aan treffen, maar of hij ook echt iets zou aanschsffen betwijfelde hij. Hij had het niet zo met rare brouwseltjes. Al helemaal niet naardat hij gister Ria weer tegenkwam. Gek mens dat opzoek was naar Vrek. En raad eens wie een dag later dood werd aangetroffen? Juist Vrek. Hij rilde even. Gelukkig was hij niet het slachtoffer geweest.

'Nummer 18'

Hij keek even op zijn horloge. Op dit tempo was hij met het avondeten nog niet aan de beurt. Dan maar een vette hap van de snackbar om de hoek.

3 uur later
'Nummer 43'
'Is er een nummer 43?'
'Nee?...'
'Nummer 44'

Verschrikt ontwaakte Morris uit zijn dutje. Hij greep naar zijn nek. Met een stekende pijn keek hij naar het bord. Shit, nu kon hij weer bij die vrouw achter de balie gaan zeuren dat hij aan de beurt was. Na een woordenwisseling en wat gezeur later met nummer 44 stapte hij de behandelkamer in.
'Dat ziet er niet best uit' zei de dokter. Morris legde uit wat er gebeurd was en vroeg wat er nu aan gedaan kon worden. '
'Ik denk dat we dan toch voor een huidtransplantatie moeten gaan, want anders heelt het niet mooi'. Morris knikte instemmend. Voor Zorra en zijn nieuwe baan had hij alles over.

Na een operatie een een nachtje in het ziekenhuis verder mocht Morris weer naar huis. Helaas kon zijn afspraak met Lynn de wolf - De wolff niet doorgaan. Gelukkig stond er een vervanger klaar. Morgen zou hij echt beginnen en zou er geen operatie voor zichzelf op de planning staan. Hij moest even grinneken. Zijn gezicht had nog wel even tijd nodig om te helen, want je zag nog duidelijk dat er geopereert was.

Hij besloot om naar het plaatselijke park te gaan. De zonnestralen begroetten hem al als hij de draaideur uitloopt. Hij loopt naar het fietsenrek en kijkt verbaasd naar de container die daar staat. Er lijkt wel.... een been uit de bak te steken. Langzaam loopt hij naar de container en duwt de deksel open.
ZORRA??!! ZORRA! Morris hapt naar adem en valt met een klap neer op de betonnen vloer...

[Erwipro]

Lewis had via-via gehoord dat Morris wilde verhuizen naar zijn wijk. Leuk, had Lewis gedacht, een mooie nieuwe klus. Al een aantal keer was hij Morris op straat tegen het lijf gelopen, maar die had hem telkens ontweken. Vreemd. Nouja, hij had nog genoeg klussen via zijn baas, dus één verhuizing meer of minder zou hem financieel niet zo hard raken. Maar waar had hij dit aan verdiend?

Ook Tommy gedroeg zich de laatste tijd steeds vreemder. Hij had nogal vreemde plannen gehad met een soort waterbron die hij ergens in zijn huis had gevonden. En vandaag had hij zijn plannen uitgevoerd. Hij had zijn tuinslang aangesloten op de waterbron, en toen Zorra langsliep had hij haar natgespoten. Het effect was zowel spectaculair als gruwelijk. Lewis had van ver een hard en vreemd geluid gehoord dat het midden hield tussen een krijs en een sis, uit de richting van zijn vriend. Dus hij was er meteen naartoe gesneld. Achteraf had hij gewenst dat hij het niet gedaan had, het bloed spatte alle kanten op uit Zorra's lichaam, dat spastisch trilde en waar op hoog tempo haren op groeiden. Tommy had in paniek gesmeekt of hij wilde helpen om het lijk te verstoppen. Uiteindelijk had Lewis ingestemd omdat hij zijn vriend niet langer zo kon aanzien, en tegelijk wist hij dat het ergens goed was wat er gebeurde omdat Zorra een weerwolf gebleken was. Hij had zijn verhuisbus snel opgehaald terwijl Tommy het lijk in een groot zeil had gewikkeld. Nadat ze een stukje door het dorp hadden gereden hadden ze overeenstemming bereikt over waar ze Zorra moesten dumpen: in een container achter het ziekenhuis.

De klus was net geklaard toen ze de deuren van de laadruimte van de bus dichtsmeten. Hun handen hadden de metaalachtige geur van bloed, maar toen ze iemand Zorra's naam hoorden schreeuwen hadden ze zich in de cabine gesneld en weggereden. Lewis zag nog net dat het Morris was, en opeens vielen de puzzelstukjes op zijn plek. Morris was jaloers op hem geweest omdat hij Zorra had aangesproken voordat hij dat kon doen. Hij herinnerde zich nog dat hij iemand had weg zien lopen toen Zorra hem had verteld over maanstanden, dat moest Morris geweest zijn. Lewis kon het hem niet kwalijk nemen: Zorra was een knappe verschijning van ongeveer Morris' leeftijd.

De openbaring dat Zorra een weerwolf was moest ongeveer hetzelfde voor Morris zijn als toen Lars aan het schavot stierf en daarmee ook zijn ware aard toonde. Lewis kon het niet meer ontkennen: de weerwolven waren actief, hoe stellig hij ook overtuigd was dat dat nooit zo was geweest. Hij ging in de eerste instantie naar huis, maar hij werd overspoeld door gedachten en vragen. Na een tijdje betrapte hij zichzelf erop dat er al drie lege bierflesjes op zijn tafel stonden, en een vierde bijna leeg in zijn hand. Was hij medeplichtig aan de moord op Zorra, en zou de politie erachter kunnen komen? Hingen er camera's aan die kant van het ziekenhuis? Moest hij aangifte doen? Had Morris hen gezien? Hij dronk zijn flesje leeg en deed de koelkast open, maar die was leeg.

Onderweg naar de kroeg vroeg hij zich af wat er waar was van de verhalen van de vrouw die altijd als dorpsgek bestempeld was, Ria. Waren de weerwolven 50 jaar geleden ook al actief en hadden ze zich al die tijd verborgen gehouden?

[Aappen21]

Maar ja het was nu eenmaal gebeurt. Na een korte uitleg van de dame achter de kassa waren er maar drie producten die nuttig waren voor hem en Edward de 5de. Ten eerste waren er Tarrotkaarten. De dame achter de kassa vertelde over de kaarten het volgende "de man die je gisteren aan de kant drukte kwam elke dag langs om deze kaarten te kopen. Hij beweert dat hij hiermee visoenen ziet over het verleden. Grote kans dat dit niet het geval is, maar je weet maar nooit. Ik zelf gebruikte de tarrotkaarten voor een speciaal potje kaarten" John wist van vroeger nog dat een gek genaamd Ria, altijd over deze kaarten had en vaak gebruik heeft gemaakt van deze kaarten. Over Ria wist John niet zoveel, behalve dat ze ver onder John's niveau leefde wist John niet veel over haar.

Het tweede product waar John interesse in had waren Yeti Uggs. Deze Yeti Uggs had John ingepakt en meegenomen na Wakkerdam, Echter waren deze na afgelopen nacht kapot geknabbeld door Edward de 5de. Deze uggs had John zelf gemaakt van afgeschoten Yeti's. John jaagde vaker met veel plezier op alle soorten dieren in Slapperdam. De vrouw vertelde over hoe deze uggs niet alleen geweldig waren voor je voeten, maar ook een geweldig speeltje voor Edward de 5de.

Het derde product was een boek genaamd "Hier wil je niet dood gevonden worden." Het boek claimde dat iedereen die het boek bezit automatisch beste vrienden werd met enige lijken in Wakkerdam. Wat de schrijver bedoelde met "lijken" en "beste vrienden" was John een raadsel. John zat ook wat te mompelen "Nou nou dat is ook een onzin boek". Maar stiekem vond John het wel spannend om een non-fictie boek te kopen.

Na 2 uur lang wikken en wegen, kocht John uiteindelijk de Yeti Ugg's. Hij vond niet alleen de patronen in de Yeti Ugg's mooi, maar de vrouw achter de kassa beloofde ook dat de Yeti Ugg's speciale krachten zouden hebben zoals het bevriezen van iemand zijn voeten. Dat leek John wel wat, Hij zou dit cadeau aan Vred geven die vervolgens koude voeten zou hebben. Dit is de ultieme wraak vanuit John omdat Vred de vorige dag zo, egoïstisch was en niet over John wou praten. In Slapperdam, had John ook zulk soort straffen. Hij liet mensen die niet genoeg interesse in hem hadden een uur lang kietelen.

Hij bedankte de vrouw en liep weg uit de winkel. Eenmaal buiten aangekomen stond daar de chauffeur verveeld te wachten. De chauffeur zei " U heeft er wel lang over gedaan, wat heeft u gekocht? De hele winkel?". John reageerde geïrriteerd. "Hoe durf jij mij aan te spreken op mijn winkel gedrag! Ik en Edward de 5de hebben tussen 200 voorwerpen gezocht om uiteindelijk op deze perfecte Yeti Uggs uit te komen." De chauffeur boot zijn excuses aan en begon met rijden. Vandaag zou John immers richting het graf van zijn vader te gaan. Helaas had hij de afgelopen dagen niet genoeg tijd gehad hiervoor maar vandaag had John toch geen andere plannen.

Na 20 minuten rijden kwamen ze aan...

[Williambz]

Morris opende langzaam zijn ogen. Hij keek om zich heen en zichzelf naast een container liggen. Hij had het erg koude en voelde een bult op zijn hoofd. 'Lekker dan. Zie ik er nog knapper uit' dacht Morris sarcastisch. Hij keek nog eens naar de container, maar wilde er niet meer aan denken. Snel volgde hij zijn weg naar huis als hij achter zich hoort roepen 'ZIE JE WEL! DAAR LOOPT HIJ!'. Verschrikt keek Morris achter zich. Een paar woedende mannen stonden tientallen meters achter hem. Morris sprong op zijn fiets en trapte alsof zijn leven ervan af hing. Hij fietste zijn wijk in, maar besefte toen dat er misschien ook inwoners bij zijn huis stonden en sloeg een andere weg in. 'Zouden ze nou echt denken dat hij met de moord op Zorra of de andere inwoners te maken had?'. Enkele tranen sprongen in zijn ogen. Hij moest ergens anders overnachten, weg uit deze buurt! Hij dacht eraan om naar een Bed en Breakfast te gaan, maar zelfs daar wist hij niet of hij veilig zou zijn. Hij besloot het om het over een andere boeg te gooien en naar de Rechtbank te fietsen. Laat dan het recht maar zegevieren dacht hij.