Verhaaltopic

[Morana]

Lars had na het vertrek van zijn buurman van een simpele avondmaaltijd genoten en was vroeg naar bed gegaan. Na een rustige nacht werd hij uitgerust wakker. Met hernieuwde energie na zijn ontbijt, schonk hij zichzelf een grote mok koffie in en keek naar de klus die voor hem lag. Vandaag zou hij de tuin onder handen nemen. Het onkruid woekerde en het leek op sommige plekken meer alsof de struiken de tuin hadden overgenomen dan dat er nog ergens een zithoekje te zien was. Terwijl de tuin toch ruim genoeg was. Lars begon eerst aan het grote werk, de struiken eruit trekken. De details van het kleine onkruid, dat kwam later wel. Tegen het middaguur kreeg hij toch wat honger. Hij besloot de stad in te gaan, op zoek naar een lekker broodje falafel. Meteen nam hij in zijn auto een grote berg tuinafval mee dat hij bij de stadswerf dumpte. Met een grote struik in zijn handen botste hij daar per ongeluk op tegen...
(wie vervolgt?)

(166 w)

[Aappen21]

Een knopje hier en een knopje daar. John begint gewoon hard te rammen en te slaan op alles wat er staat. Na 10 minuten hard rammen ziet John de Start knop, Hij drukt erop en het dak begint te draaien de telescoop begint te bewegen en de computers gaan aan. De computer zegt "u heeft 6000 acties in de wachtrij voor de telescoop wilt u daar nu aan beginnen?" Voordat John een optie kan drukken, staat er "wilt u uw telescoop updaten met de nieuwste software". John nu razend begint weer te rammen. John schreeuwt "DOE HET GEWOON! Ik zoek mijn vader en jij moet mij gehoorzamen! In Slapperdam ben ik de beroemde burgemeester en ik zoek mijn vader!" Hierna gaat de computer in zijn update stand. Terwijl dit gebeurt hoort een hart gelach, John draait zich om en ziet de taxichaffeur hard lachen. John kijkt hem geïrriteerd aan. Daarna komt er een wanhopige poging van John om de update te omzeilen en de telescoop te laten werken, maar helaas niets werkt. Boos gaat John zitten "In slaapdam gebeurt dit nooit".  Daarna zegt de taxichauffeur "Keizer John de machtige als ik een probleem had sloeg ik erop met mijn schroevendraaier." Dat kon werken dacht John. John rende richting de taxi terwijl de chauffeur hem verheugd volgde.

Ze reden richting het centrum toen John zich bedacht dat al zijn WD's op waren. Hij had immers al zijn 500 WD's gebruikt om alle chauffeurs af te betalen. Om toch nog een inkomen te hebben vroeg John aan zijn chauffeur "zeg vertel mij eens hoe krijgen arme mensen zoals jij nou geld?" . De chaffeur zei niets maar reed 10 minuten stil door, tot hun bij een gebouw kwamen genaamd het uitzendbureau."  De chauffeur zei "als u hier na binnen stapt kunnen zei u verder helpen aan het aantal WD's dat u nodig heeft."  John stapt uit en loopt naar  binnen.

Eenmaal binnen zit daar een vrouw. Ze kijkt niet blij. John gaat er naast zitten en ze kijkt hem eens goed aan, na 2 minuten staren vraagt ze "ken ik u?" John zegt "Waarschijnlijk wel ik ben niet voor niets de burgermeester van Slapperdam." Ze haalt haar schouders op en zegt "maakt ook niet uit, ik ben niets beter dan u, ik wou zo graag naar het observatorium, maar ik ging uit enthousiasme naar het uitzendbureau en nu ...". Er volgt een eindeloos verhaal over hoe leuk haar baan is en wat ze zou doen in het observatorium. Net wanneer ze klaar is met haar verhaal hoort John "meneer  van der Zon wilt u mij volgen". John stelt zichzelf met zijn volledige titels voor en volgt de aardige man.

Toen ze eenmaal zaten vroeg de man  "wat voor baan zou u willen doen, we bieden hier alles van administrateur tot kok!". John zei "ik wil graag een functie waarin ik veel wd's verdien maar weinig hoef te doen". De man zei tegen John "dan weet ik u de functie voor u! Jeugdhulpverlener!" Niet alleen verdient dit beroep 500 WD's, ook woont er amper jeugd in wakkerdam!". John kijkt tevreden en zegt "deze functie neem ik" na nog een kort gesprek verlaat John het gebouw, en loopt richting de auto en voordat John ook maar iets kan zeggen vraagt de chaffeur "u bent voor jeugdhulpverlener gegaan he"


554 woorden

( @Sunny ik heb je misschien heel stiekem ergens in het verhaal verwerkt, of je er iets mee doet moet je zelf  beslissen maar heb het vaag genoeg gehouden zodat je er niet perse iets mee moet doen.)

[Erwipro]

Lewis had een betere nacht dan waar hij op gehoopt had. Hij had vandaag een vrije dag, en normaal gesproken werd hij dan net zo laat wakker als gewoonlijk, maar vandaag had hij uitgeslapen tot half 9!

Opeens hoorde hij gegrom. Hij zat binnen een fractie van een seconde rechtop in bed, maar bedacht toen dat het zijn maag was. Dat was waar ook, hij had gisteravond niet gegeten. Kijkend in zijn koelkast kwam hij erachter dat hij ook nodig boodschappen moest doen. De markthal stond in de hippe wijk waar Tommy woonde. Misschien zou hij hem nog wel tegen het lijf lopen.

Dat was niet het geval. Wel liep er een jongedame rond die geconcentreerd om zich heen keek. Lewis besloot om haar even aan te spreken. "Goedemorgen, ik ben Lewis. Ik heb je hier volgens mij nog niet gezien, klopt dat?"

Ze leek uit haar concentratie geschud te zijn. "Oh, hoi. Ik ben Zorra. Ik woon hier inderdaad nog maar net, sinds gisteren." Ze wees naar een modern huisje. "Dit is mijn nieuwe tijdelijke stekje."

"Tijdelijk?"

Ze legde uit dat ze de afgelopen maanden wat rond had gedwaald nadat haar ouders overleden waren, op gruwelijke wijze. Lewis kon het niet helpen om aan de vermoorde burgemeester te denken - die beelden waren op zijn netvlies gebrand.

"Wat naar om te horen," zei hij met een zo sympathiek mogelijke glimlach.

"Ja, moeilijke tijden," mijmerde ze. "En ik probeer mijn leven weer op te pakken, en ik dacht dat dat even lukte met die superbloedmaan vannacht. Ik heb astrofysica gestudeerd en ik vond het fascinerend. Tot die verhalen over weerwolven gisteren..."

"Astrofysica? Da's iets met het sterren en het heelal toch?" Lewis probeerde het gesprek een wat positievere wending te geven. Dat lukte goed, want ze begon meteen te praten over maanfases en iets met zwaartekracht, maar Lewis volgde er niet veel van.

"Klinkt erg ingewikkeld allemaal," concludeerde Lewis aan het eind van haar verhaal.

"Valt mee, als je eenmaal de basis begrijpt valt het allemaal vanzelf op z'n plek," zei ze met een verlegen lachje.

Lewis lachte terug. "Ik moest maar eens wat boodschappen doen. Mocht je behoefte hebben aan wat gezelschap, ik woon achter de vesting, op nummer 4."

"Bedankt Lewis, dat is een lief aanbod."

Tevreden met zichzelf en met misschien wel een nieuwe vriendschap liep hij terug naar huis. Maar de beelden van de burgemeester, aangevuld met de beschrijving van Zorra's ouders, bleven in zijn hoofd spoken.

[RoodHapje]

Disclaimer: Ik heb geen zaken als een wildcam, dit gebruik ik alleen voor mijn verhaal

Bah, wat slaap ik bagger... Die rare pootafdrukken in het bos zitten Vrek toch niet helemaal lekker. Ze leken erg op de afdrukken van een hond, maar zo'n grote hond had hij nog nooit gezien. Wat kan dat toch zijn? Het zal toch niet... Nee het kan niet zo zijn dat Ria toch ergens gelijk heeft. Begin ik misschien dan ook gek te worden? Ook de rare geur zit Vrek dwars. Die heeft hij toch eerder ergens geroken, denk Vrek. Was dat misschien gisteren, bij de Buurman? In de gang had toch een eigenaardig luchtje gehangen. Nee, dat zal toch niet. Nu haal je gewoon dingen in je hoofd.

Vroeger dan anders, midden in de nacht kleed Vrek zich aan. Ik ga gewoon wat wildcams uitzetten. Ook als er niets aan de hand is, blijft het prachtig om de dassen in actie te zien. Nee, ik doe dit natuurlijk niet omdat ik Ria begin te geloven. Ik ben niet gek! Maar mocht er toch iets inzitten, dan moest hij de buurman wel gaan waarschuwen. Dan waren ze daar in huis geweest. Nee, het kan gewoon niet. Zo werkt de natuur niet! Vrek besluit vanaf morgen zelf Wakkerdam maar eens goed te gaan bestuderen, hij heeft toch alle tijd momenteel. Dan zal hij laten zien dat Ria zo gek is als iedereen al denkt.



223 woorden (exc. disclaimer)

[Shaddow]

“Geachte heer,

Ik benader U omdat de beste vriendin van de oudtante van uw moeders zijde is komen te overlijden, en in haar testament heeft aangegeven haar huis aan U achter te laten. Hiervoor is wel een betaling nodig van €10,000 (TIEN DUIZEND) euro ter afhandeling van de adminastratieve kosten. De woning zal voor uw aanvaarding gerenoveerd worden met een nieuwe badkamer en keuken ten waarde van €15,000 (VIJFTIEN DUIZEND) euro. De betaling kan worden voldaan via West Union, maar dient voldaan te worden voor het einde van 15 (VIJFTIEN) januari 2023.
Uw reactie afwachtende verblijf ik,

Matthias Rogmans”

Marc knipperde met zijn ogen. Dit was spam, toch? Dit moest wel spam zijn. Maar het Email-adres zag er betrouwbaar uit en het was niet alsof er anders ooit nog een mogelijkheid was om een huis te kunnen verkrijgen. Met een diepe zucht stond hij op en vertrekte hij naar het Western Union-kantoor.





“En nu sta ik dus hier!” riep Marc enthousiast tegen de verkoper in de markthal, die hem verbaasd aankeek. “Een fascinerend verhaal meneer, maar de vraag was of u een kleine, middelgrote of grote tas wilde kopen – en hoe u daarvoor dacht te betalen.” Marc was ondertussen alweer afgeleid en rende af op een stand waar ze eenhoornijs verkochten – een vrolijk gekleurd ijsje in een eenhoorn-beker met een klein ijshoorntje erbovenop, zodat het op een eenhoorn leek. Vrolijk zijn ijsje etend liep hij verder door de markthallen, op zoek naar de uitkomst.
Het was allemaal dan misschien anders gelopen, maar hij kon nog steeds amper geloven dat het hem eindelijk gelukt was. Natuurlijk, er moest nog wel het een en ander gebeuren aan zijn huisje, maar het was precies dat – zijn huis. Helemaal van hem. En het was hem zelfs nog gelukt om een goedbetaalde baan als tekstschrijver te krijgen, slechts enkele dagen nadat hij hier was gekomen. Hij hoopte alleen dat ze het niet erg vonden als de teksten te laat binnen zouden komen... Want stiekem was hij er nog steeds niet aan begonnen.
Maar hij had wel zijn bordspellenkast ingericht, en zijn playstation aangesloten, en was al superver in Genshin Impact en dat móést ergens voor tellen, toch? Toch? Misschien dat hij daarover kon schrijven. Hij sloeg het idee op op zijn telefoon. Hoe brachten Wakkerdammers hun vrije tijd door? En zou er verschil zitten tussen de verschillende wijken?
Ondertussen had Marc eindelijk de weg naar huis weer teruggevonden. Uitgeput van een lange dag dingen voor zich uitschuiven plofte hij neer op de bank, om zich daarna te realiseren dat hij nog steeds eten moest maken. En dat hij boodschappen doen voor het eten. En dat dat de reden was dat hij überhaupt naar de markthallen was gedaan, om goedkoop voedsel in te slaan. Ach, tijd om weer een ander restaurant op thuisbezorgd uit te testen. Misschien kon hij dáár een artikel over schrijven, wat de voorkeuren waren van Wakkerdammers qua eten en hoeveel tijd de gemiddelde Wakkerdammer kwijt was in de keuken. Hij zou er morgen wel naar kijken.



505 woorden! Beetje slechte kwaliteit sorry heb stress en te lang niet geschreven, wordt hopelijk beter <3

[Mexicanobroeder]

Henk was naar Otterlo gereden voor zijn nieuwe lading. Duizenden potjes groene pesto als verse handel. Terug van Otterlo was het weer slecht. Regenachtig. Heel veel regen, eigenlijk. Het zicht was slecht. En ineens was daar een inhalende vrachtwagen. Aan de andere kant. De rem. Wilde niet meer. De toeter. Zinloos. Dan maar de greppel in. Boem. Henk had het niet zitten en kon niet zelf eruit klimmen. Hij hoorde sirenes.

De ambulance in. Veel pijn was er niet, maar bewegen ging lastig. Niet ideaal, maar Henk voelde zich niet in gevaar. Boos was hij wel. Waarom ga je inhalen in dit weer. Allemaal vragen en het zorgde voor veel irritatie, maar Henk moest eigenlijk vooral eerst rust nemen. Hij had 1x eerder een ongeluk meegemaakt. Ook niet zijn schuld. Aan hem ligt het niet, hij is een uitstekende chauffeur. Aldus Henk, natuurlijk.

De ambulance bracht Henk richting Wakkerdam. In ieder geval vertrouwd. Het Wakkerdamse ziekenhuis. Henk moest er de nacht doorbrengen. In de ochtend werd hij wakker. De zuster was gelukkig sympathiek. "Je mag zo al gaan", zei ze. "Er is niets aan de hand, de nacht hier was ter controle. Maar alles lijkt in orde." Een paar uur later kon Henk naar huis. Maar ja, zijn vrachtwagen lag in puin. Op naar het politiebureau om dat te regelen dan maar..

____

In het politiebureau moesten ze in ieder geval meer weten over het ongeluk. Hij was niet voor niets naar Wakkerdam gebracht en niet naar Beverwijk. Dus zij moesten meer weten. Bij het politiebureau aangekomen vroeg hij de eerste de beste of hij iets had gehoord van een ongeluk. "Ongeluk... bedoel je met de burgemeester?" "Nee, gisteren, zei Henk." "Niet dat ik weet." Dat voorspelde niet veel goeds voor Henk. Hij had helaas ook geen telefoon, waardoor hij niet in staat was te communiceren met zijn baas. "De politie, daar heb je ook niks aan", dacht Henk in zichzelf. "Laat ze maar gewoon ouderwets boeven vangen!" Henk vroeg uiteindelijk maar of hij zijn baas kon bellen.

De baas van Henk was gelukkig begripvol. "Je doet het goed, en we hebben al begrepen dat je er niks aan kan doen. We zullen ervoor zorgen dat je snel weer een wagen bezit. We willen je op termijn zelfs promotie aanbieden, want je bent goed bezig. Maar wanneer dat ingaat is nog even afwachten." Het zorgde voor enige geruststelling bij Henk, die zich toch wel zorgen maakte over zijn vrachtwagen en hoe het nu verder moest met zijn werk. Het stemde hem nog steeds wel wat treurig, maar hij was optimistisch horend dat zijn baas snel iets voor hem zou verzorgen. Voor de rest van de dag ging hij maar naar huis. Ja, dat is vrij onwennig voor Henk, maar er zat niet veel anders op. Thuis is leeg, zijn vrachtwagen is zijn échte thuis. Een mooi ingerichte cabine met wat posters achter de stoelen en er hing van alles en nog wat op plaatsen waar dat kon. Het was nu afwachten wat daar precies mee gaat gebeuren..

506w

[BloodWolf14]

Requis rekte zich uit en gooide zijn deken direct van zich af. Hij had een onrustige nacht gehad en dus weinig slaap gekregen, maar dat moet je dag niet in de weg zitten! Discipline, dat hield hem op de been. En zijn discipline dicteerde hem om niet in bed te blijven ronken als er een mooie dag voor de boeg staat. En een mooie dag is het zeker. Hij gooit de gordijnen van z'n slaapkamer open en wordt begroet door zonnestralen die door de straat heen schijnen. Afgelopen nacht was er een grote rode maan geweest aan een strakke heldere hemel en vandaag leek dus een goede dag te worden. Weinig wolken en een warme zon. Dat zou al een hele verbetering zijn vergeleken met gisteren. Toen hing er continu een soort mist en de lucht was vol met regenwolken die door de dag heen hun inhoud loosden over Wakkerdam. En om het nog eens erger te maken was er een moord gepleegd op de burgemeester van het dorp.

Requis dacht even terug aan hoe dat verlopen was. Hij had op het moment dat het lijk gevonden werd een dienst en zat te wachten in de kazerne tot er wat te doen was. De afgelopen tijd was het druk geweest en hij had dus een hoop papierwerk om te verwerken. Op een rustig moment was dat, helaas, bijna het enige dat er te doen was. Hij was net klaar om aan z'n lunch te beginnen toen er een melding binnenkwam. Zijn collega's en hij werden opgeroepen om te helpen met een afzetting van het plein in Wakkerdam. En dat in de stromende regen...

Requis had de taak gekregen om hekken en dergelijke te plaatsen en te zorgen dat er een complete afzetting was zodat het forensisch team hun werk in rust zou kunnen doen. Toen hij aankwam op het plein was er al een enorme menigte verzameld en de politie was hard bezig om iedereen aan de kant te krijgen. Het duurde niet lang voordat de omheining neer was gezet. Gelukkig maar, want vlak daarna reed er een stoet taxi's het dorp in. "Dat moet wel die John uit Slaperdam zijn. Wat moet hij hier nu weer...", dacht Requis op dat punt. Hij kende John al uit Slaperdam. Hij had daar al een paar keer met de burgemeester van het dorp te maken gehad en hij had zeker geen sympathie voor de man. Om de een of andere reden dacht John altijd dat hij recht had op alles en iedereen zonder enige reden. Daarnaast had de beste man ook nog eens overal een duidelijke, maar niet erg slimme, mening over.

Maargoed, vandaag is een nieuwe dag en vandaag schijnt de zon, dus dat is al een betere start. Eens zien wat er vandaag te doen is op de kazerne en wat de vorderingen zijn met het onderzoek naar de moord. Hopelijk is dit een eenmalig incident. Een rode maan betekent in het bijgeloof dat er bloed gepild is en dat bleek na gisteren zeker. Normaal is Requis niet zo gevoelig voor bijgeloof, maar dit was toch wel wat toevallig. Hopelijk blijft het bij de ene moord... (526)

[Williambz]

Morris stapt met een blij gevoel uit zijn bed. Eindelijk was hij van die vervelende apothekersbaan verlost. Hij was nu echt de wijkverpleegkundige van Wakkerdam. Na een verfrissende douche en met een zak met ham-kaas croissantjes van gisteren stapt hij de deur uit. Het was een zonnige dag en omdat hij pas volgende week zou beginnen met zijn nieuwe baan had hij genoeg tijd om even een ommetje te maken. Hij dacht nog aan vannacht toen hij midden in de nacht verschrikt wakker werd. Ineens was hij wakker door gegrom dat hij van benden hoorde. Voorzichtig keek hij uit het raam naar de voortuin en zag nog net een zwarte schim wegschieten. Verstijfd van de schrik en met een koude rilling over zijn rug zat hij daar. Wie of wat was dit? Probeerde iemand bij hem binnen te komen? Had hij soms vijanden gemaakt in Wakkerdam?

In gedachten verzonken liep hij de hoek om en *KLABAM*. Met zijn gezicht liep hij vol in een struik. 'AU! Kijk eens uit lomperik! Zie je niet dat ik hier loop?' Vanachter de struik kijkt een oude man met grijsachtig haar met grote ogen naar Morris.
'Excuses, sorry! Ik had u niet gezien!' Morris voelt aan zijn gezicht en merkt een pijnlijke schram op.
'Nee het is al goed. Ik zal u wel even helpen met die struik.'
Een beetje beteuterd kijkt Morris naar de zak met ham-kaas croissantjes op de straat. 'Nouja ze waren toch al niet meer zo lekker' en met een schop komt de zak in een tuin terecht. Misschien dat iemand anders het nog lust lacht hij.

267

[Williambz]

Morris voelde even aan zijn gezicht. De schram prikte nog erg. Hij zou er thuis wel even naar kijken. Hij moest nu immers eerst nog boodschappen doen.

Hij keek even over het marktplein en bleef plots staan. In de verte liep een meisje en haar donkere lokken waaiden zachtjes op een neer. Haar huid was parelwit en ze keek even zijn kant op. Ze lachte even en liep verder. Morris' mond viel open en hij voelde iets van binnen wat hij nog nooit had gevoeld. Hij wilde haar achteraan rennen, maar realiseerde toen nog zijn schram in zijn gezicht. 'Shit, waarom moet mij dat vandaag ook weer overkomen'. Morris keek haar na. Een andere man liep naar haar toe en sprak haar aan. Ze leken een gesprek aan te gaan en ze lachten. Morris voelde een boosheid in zich opkomen.
'Wat moet die bal met haar!? Hij probeert haar zeker in te palmen. Bah! Hij.. hij is niet eens knap. En.. en.. en.. bah!'
Morris balde zijn vuisten en rende weg. Als hij die vent nog eens zag, zou hij... Morris schudde zijn hoofd. Nee, hij moest dit uit zijn hoofd zetten.

Nog geïrriteerd door deze dag liep hij naar het makelaarskantoor. Hij vast vastbesloten naar de andere kant van Wakkerdam te verhuizen. Nadat hij zijn ouders had gebeld en hen over de nacht had verteld waarin hij wakker was geworden vonden ook zijn ouders dat dit geen veilige buurt was. Na een lening een een beetje hulp van zijn ouders zag hij een prachtige woning aan de andere kant van Wakkerdam. Hij had het contract al ondertekend. Nu alleen nog een verhuizer zoeken...

274

[Morana]

De persoon tegen wie Lars was opgebotst bij de stadswerf was erg aardig geweest, hij bood zijn excuses aan dat hij in de weg liep en had Lars zelfs nog even geholpen om de struik in de juiste container te gooien. Maar toen Lars een van de medewerkers van de stadswerf groette, reageerden die lang niet zo vriendelijk "Blijf mij me weg, jij.. " De medewerker stopte halverwege de zin en draaide zich bruusk om. Zich van geen kwaad bewust verexcuseerde Lars zich. Vreemd persoon, dacht hij nog. Nu zijn tuinafval weg was en hij in het centrum nog even had gelunched, reed hij weer door richting zijn huis. De tuin begon er al stukken beter uit te zien, vooral toen hij ook het onkruid weg had gehaald. Trots keek hij rond zijn tuin en zwaaide nog even naar zijn buurman Vrek. De man waarmee hij gisteren nog gezellig had zitten praten gooide snel zijn deur dicht toen hij hem zg. Vreemd.. dacht Lars opnieuw.
Maar hij trok het zich niet zo aan. Vanmiddag zou zijn nieuwe vriendin op bezoek komen. Een vreemde kriebel ging door zijn buik. Nog even zijn tuin extra mooi maken dan. Lars stapte opnieuw in zijn auto, nu naar het tuincentrum en wilde een mooie tuinsetje kopen, zodat zijn tuin pas echt sfeer had wanneer zijn date op bezoek kwam. Daar ontweken ouders met kinderen hem, werd hij dreigend aangekeken door een grote man met een schop in zijn hand en kreeg hij tot slot zelfs een duw van iemand die hij niet kende. "Ontken het maar niet, jij zit achter de moord op de burgemeester!"
Lars was al geen echt mensen-mens, maar dit zorgde ervoor dat hij onverrichter zaken het tuincentrum verliet en zich schuil hield in zijn auto. Snel las hij het nieuwd door dat zich via internet had verspreid. Mogelijk was hij of ene Dixie de dader, volgens het nieuwsbericht. Bijna iedereen geloofde Dixie op haar mooie donkere ogen, maar zo'n ongeschoren man van 50+ die een wat meer teruggetrokken bestaan leidde, já, dat was direct de hoofdverdachte. Hij stuurde snel een paar appjes naar zijn vriendin, maar die reageerde niet. In paniek reed hij naar het graf van zijn moeder, om zich daar schuil te houden en om raad te vragen.


(380 + 166 = 554) Niet dat het nu nog uitmaakt

[Sunny]

PIEP PIEP PIEP PIEP, krijst mijn telefoon.
Nope. Noperdenope.  Niet wakker worden nu ik eindelijk slaap. Ik wil me omdraaien en verder slapen want 6.00 is echt te vroeg na mijn avonddienst. Maar ik ben net wakker genoeg dat ik me herinner waarom ik de wekker zo vroeg had gezet, het UITZENDBUREAU!
Ik moet echt een andere baan vinden, met meer money en geen avonddiensten, zodat ik mijn nieuwe liefje vaker kan zien en eens kan trakteren op een romantisch weekje weg. Marc Waterwerk weet vast wel een fijn hotel, niet vergeten te vragen wanneer ik hem spreek.
Mijn telefoon geeft gelukkig geen nieuwe berichten aan met als onderwerp "Walgelijke Moord in Wakkerdam", hoewel er in de loop van de dag hoogstwaarschijnlijk nog wel enige zullen volgen om het nieuws over de arme Burgemeester nog meer uit te kauwen.
Omdat het gisteren toch wel goed is bevallen en ik, laat ik eerlijk zijn, ook wel goed in mijn vel wil zetten voor sexy times met mijn lief  ga ik weer hardlopen.
Vandaag is alles rustig, iedereen ligt nog op 1 oor zo te zien. Bij Burgemeester Lynn in de tuin hangen de slingers en ballonnen nog alles te versieren, lege bier- en drankflessen liggen verspreid over het gazon. Toen ik gisteren thuis kwam was het feest nog in volle gang, maar ik was echt te moe om me in het feestgedruis te storten.

Na het ontbijt verander ik 1 actie met die van gisteren, ik stap in de auto en rij rechtstreeks naar het uitzendbureau. Ha, die fout maak ik niet nog een keer!
Op dit tijdstip kan ik zelfs gewoon voor de deur parkeren, wat een gelukje. Zou vandaag dan DE dag gaan zijn dat het gaat lukken een andere baan te vinden? Misschien wel in een hele andere richting zelfs? Bewaken is zoooo saaaaaiiiiii, helemaal niet spannend zoals op de tv en een Segway kreeg ik ook al niet.
Ik ga op de stoep voor de deur zitten wachten tot de deur opengaat. Ik moet aan gisteren denken toen die man met de grote grijns er met mijn bijna droombaan vandoor ging nadat ik niet eens naar binnen mocht. 
Uit mijn ooghoek zie ik het observatorium, die schijnt al open te zijn? Daar kan ik dan misschien even kijken terwijl ik wacht tot het uitzendbureau open gaat, veel leuker dan hier een beetje op een koud stoepje zitten. Terwijl ik er heen loop rent er een klein mannetje op een drafje aan me voorbij en met een eng zelfvoldaan lachje om zijn mond rent hij het observatorium binnen en roept "Sorry, not sorry! Er is maar plek voor 1 en dat ben ik dus gna gna!"
Verbouwereerd blijf ik staan en kijk naar de deur die voor mijn neus dicht wordt geslagen.
Wat een vreemd gedrag voor een volwassen man, denk ik, maar haal mijn schouders op en draai me weer om. Misschien heeft hij me een plezier gedaan, wat als ik de tijd uit het oog was verloren en er weer iemand voor mij in het uitzendbureau was geweest, net als gisteren? Brr niet aan denken.
Ik ga snel weer op het stoepje zitten.

Oh he, daar loopt Ria "Hoi Ria!"
Ze reageert niet en loopt me voorbij terwijl ze in zichzelf aan het praten is. Oma, weerwolven en Hanaya vang ik op. Ach arme Ria, het lijkt alsof de gebeurtenissen met de burgemeester een aardige tol van haar hebben geëist. Gelukkig lijkt ze naar Hanaya te gaan, dat is echt de beste persoon om haar te helpen denk ik.  Ik kijk haar na en mijn aandacht wordt getrokken door een man die luidkeels de beste plek in het restaurant eist voor ontbijt?  Haha wat een pipo.

Achter me hoor ik de deur openklikken en ik mag naar binnen, yes!
De meneer herkent mij van gisteren en krijgt een schuldbewuste blik. 
"Mevrouw, het spijt me zo dat we u gisteren niet binnen mochten laten. Het hoofdbureau had het ons verboden na wat er is gebeurd met de burgemeester. Ze belden ons net toen de eerste klant er al was, en die mochten we afhandelen, maar niet meer dan hem. We moesten dicht blijven tot nader order. Dus besloten we van het mooie lenteweer te genieten en even een lange strandwandeling te maken, om de zinnen te verzetten. Kom binnen, kom binnen! Wat kunnen we voor u doen vandaag?"
Nou die strandwandeling heeft hem duidelijk deugt gedaan, wat een verschil met gisteren!

Hij zet me aan een tafel en geeft me een tablet waar ik alle beschikbare vacatures rustig kan bekijken onder het genot van een kopje lekkere hete Earl Grey.
De deur vliegt open en de pipo van het restaurant komt binnen stampen.
Hij gaat bij me aan tafel zitten en nu ik hem van dichtbij kan zien zie ik dat het de man is die gisteren in de enige van de 12 taxi's die bezet was zat. Maar waar ken ik hem toch van?
"Kennen wij elkaar?" vraag ik hem. "Er is iets bekends aan u"
Zijn neus gaat de hoogte in en zijn hooghartige blik wordt nog intenser.
"Vanzelfsprekend zou u mij moeten kennen, ik ben immers de Burgemeester van Slapperdam!"
De burgemeester van Slapperdam? Dat is toch de zoon van onze Burgemeester die net is vermoord? Vandaar dat ik iets bekends in hem zag. Maar wat doet ie dan hier nu? Hij kan niet hier wonen èn burgemeester van Slapperdam zijn. Oh! Daarom zoekt hij een nieuwe baan natuurlijk.
"Aha, ja ik begrijp nu waarom ik u herkende. Gecondoleerd meneer van der Zon. Blijkbaar zitten we qua werk in hetzelfde schuitje? Mijn baan komt zo direct vrij, ik ben Bewaker. Misschien is het iets voor u? Het betaald best redelijk en je hoeft er weinig voor te doen. En, ik moet het toch even kwijt, weet u wat mij net overkwam?" Ik vertel hem het verhaal over het observatorium. Ik zie al gauw dat het hem totaal niet kan boeien, ik krijg de indruk dat deze John niets interesseert behalve hemzelf. 
Hij wordt door de medewerker meegenomen en ik ga weer verder met het bestuderen van de vacatures. Ik besluit uiteindelijk voor Jeugdhulpverlener te gaan, dat lijkt me best wel iets voor mij.
Ik voel me heel tevreden en loop naar de balie om te zeggen dat ik mijn keuze heb gemaakt.
".... dan weet ik de perfecte functie voor u! Jeugdhulpverlener! Niet alleen verdient u met dit beroep een whopping 500 WD's, er woont ook amper jeugd in Wakkerdam!"
Dat kan toch niet waar zijn? Die flapdrol krijgt mijn baan? Die arme kinderen.
Wat is hier eigenlijk allemaal gaande in de stad de laatste tijd? De meest vreemde dingen gebeuren en dat kan blijkbaar allemaal maar zo?
Maar niet meer, iemand moet hier een stokje voor steken!
En die iemand ga ik dan zijn want ik zie de perfecte vacature voor mij; Redacteur bij de Wakkerdammer. Dat lijkt mij een prima opstapje om de rare dingen in de stad aan de kaak te stellen. Ze weten niet wat ze overkomt.
"Eh ja hoi, ik heb mijn keuze gemaakt, ik ga voor de functie Redacteur"

Tevreden loop ik naar mijn auto, volgende week beginnen. Dat geeft me de tijd om alvast even na te denken over een paar onderwerpen.
Onderweg naar huis begint mijn telefoon te piepen en het houdt niet meer op. De ene na de andere WA komt binnen. Wat is er gaande?
Ik geef een beetje meer gas, vis zodra ik thuis ben mijn telefoon uit mijn tas en loop al lezend naar binnen.
Wat??? Dat kan toch niet waar zijn?
Ik val op de bank en lees alles nog eens aandachtig door.
Die ellendige John van de Zon heeft blijkbaar vannacht in het Observatorium geslapen en zegt nu verdachte dingen te hebben gehoord. Wat er verdacht is schrijft hij er niet bij, maar op de een of andere manier heeft hij gehoord dat er 2 mensen zijn die niet samen kunnen bestaan in deze stad?
Maar hij weet niet wie van de 2 het is en nu is mijn lieve Lars aangewezen als de persoon die het meest waarschijnlijk is van de 2 verdachten. Omdat hij zich heeft proberen te verdedigen en alternatieven heeft gezocht voor wat John zegt gezien te hebben.
Mijn Lars, dat is toch helemaal niet waar? We hebben dan nog maar kort een relatie, maar kan ik mij zo hebben vergist in hem? Nee! Stop met die twijfels! Het is onzin. Waarom zou die Dixie niet de schuldige kunnen zijn? Wat is dit voor waanzin?

Wanhopige WA's van Lars stromen binnen.
Mensen zijn naar hem op zoek dus hij is naar de begraafplaats gevlucht, naar het graf van zijn moeder.
Ik spring direct weer in de auto en race naar hem toe.
Daar zie ik een klein hoopje ellende zitten. Van mijn grote sterke man is niets meer over. Ik sla mijn armen om hem heen terwijl hij vertwijfeld uitroept dat ze niet naar hem willen luisteren. Dixie heeft iedereen er van overtuigd dat zij het niet is en is met haar schijnheilige hoofd in de kerk gaan zitten en nu zitten ze achter hem aan. Hij is bang voor zijn leven en wil met me vluchten.
"Sun, kom met me mee. Alsjeblieft! Ondanks onze korte tijd samen heb ik me nog nooit zo gevoeld als bij jou. Jij maakt dat ik een betere man wil zijn. Voor jou doe ik alles. Geef ons een kans en ga met me mee!", smeekt hij op zijn knieën, zijn armen krampachtig om mijn benen geslagen alsof hij me nooit meer wil loslaten.
Ik strijk over zijn hoofd, vlecht mijn vingers door zijn prachtige haren.
Kan ik dat?  Kan ik alles opgeven voor hem? Mijn heerlijke huisje, mijn familie, mijn nieuwe baan?
Hij heft zijn gezicht naar me op en kijkt me smekend aan met zijn grote bruine ogen, oh die ogen!
Hoe kan ik nee zeggen tegen hèm? Mijn hart breekt bij de gedachte dat ik hem nooit weer zou zien. Ik heb geen keuze.
"Lief, natuurlijk ga ik met je mee. Denk je dat we tijd hebben om nog wat belangrijke dingen op te halen, paspoort enzo?"

Terwijl ik het zeg hoor ik een mensenmenigte steeds dichterbij komen. Een boze, schreeuwende mensenmenigte. Oh nee, ze hebben hem gevonden! Maar hoe dan?
Mijn oog valt op het observatorium en een zelfgenoegzaam gezicht gevolgd door een dichte deur duikt in mijn herinnering op. Ah, zo dus.
Wanhopig kijken we rond, maar er is geen andere uitgang en de menigte stroomt al binnen. We kunnen niet weg!
Paniek maakt zich van mij meester, maar bij Lars zie ik berusting.
"Sun, ik hou van je. Wat er ook gebeurd, wees daar zeker van."
"Ik ook van jou", huil ik, terwijl hij wordt afgesleept. Hij houdt zijn blik strak op mij gericht en blijft herhalen dat hij van me houdt.
Deze mensen zijn voor geen rede vatbaar. Misschien dat Lynn als burgemeester nog invloed uit kan oefenen?
"Hier is zijn liefje, grijp haar!" En ook ik wordt afgevoerd naar het dorpsplein.
Daar is Lynn! "Lynn Lynn, help ons!" schreeuw ik, maar ze hoort me niet door de mensenmenigte, of ze wil me niet horen. Misschien had ik toch naar haar feestje moeten gaan gisteren.
En kijk, Dixie durft zich ook weer buiten de kerk te wagen. Met een klein tevreden lachje om haar mond staat ze met haar armen over elkaar alles te bekijken.

Ik zie hoe de menigte Lars op een schavot met Galg duwt. Dat hebben ze snel voor elkaar?
Hadden ze dit allemaal al geregeld? Die lijkt toch wel verdacht veel op een set-up! Zie je wel dat Lars er in geluisd wordt! Ik geloof in zijn onschuld, ik weet dat hij onschuldig is! Wat is hier gaande?!
Het touw wordt zonder pardon over zijn hoofd geduwd en schijnbaar zonder enig vorm van proces gaan ze hier nu per direct mijn Lars vermoorden. Ze zijn hartstikke gek geworden!
"Ik wil een rechtszaak!" schreeuw ik. "IK WIL EEN RECHTSZAAK!
"Liefjes van dat soort lui hebben niks te willen", gromt iemand naast me.
Auw.
Het is sowieso te laat, in deze menigte 5 juryleden vinden die Lars niet zouden veroordelen? Vergeet het maar. ☹
Lars zoekt mijn ogen weer op. Ik kan niet anders dan naar hem kijken. Mijn lief. Het beste dat me ooit is overkomen. Ik kijk naar hem terwijl hij naar beneden valt en ik zijn nek hoor breken. En met dat geluid breekt ook mijn hart in duizend stukjes, het stopt met kloppen. Ik sluit mijn ogen en met mijn laatste adem fluister ik "Zonder jou kan ik niet leven, tot zo mijn lief"

(2119 woorden, niet dat het nu nog uitmaakt  )

[Aappen21]

(ik weet niet of ik het voor Bert mocht posten maar ja vast wel, mijn verhaal sluit niet echt aan op wat hij gaat verkondingen anyway)

Hoe de chauffeur dit wist was een raadsel. Maar nu John eindelijk geld had kon hij het uitgeven! Tijdens het rijden kwamen ze langs de markthal. John was immers nog altijd bezig met het proberen te maken van de telescoop. Ze stopte toen hij bij een plaats kwam genaamd de markthal. Voor de markthal stond met grote letters "50% procent uitverkoop al onze producten". Dit leek John wel wat, dus hij liep na binnen.

Eenmaal binnen keek hij rond. Deze markthal bleek anders te werken dan andere. Inplaats van dat je losse producten kiest, kies je voor een tas. Je krijgt dan de inhoud van de tas. In de tas zaten dingen zoals brieven van oud koningen en t-shirts met teksten zoals "#Bert-boefje nummer 1 spelleider van weerwolven". Op een gegeven moment kwam John langs een tas met de naam mystery box. John voelde zich gelijk weer als een kind. Met kerst kreeg hij immers altijd dit soort cadeau's van zijn vader. Ondanks dat hier ook een schroevendraaier lag besloot hij voor de mystery box te gaan. Het kon immers zo zijn dat er twee schroevendraaiers inzaten.

Bij de Kassa rekenende hij het product af. Toen hij het product had afgerekend zei de vrouw achter de kassa tegen John " Loop nu na de manager achter de balie en geef hem de bon en de tas, daar krijg je zeker weten een prijs die ik niet meer zou vergeten"

John liep vol  goede moed richting de balie. John legde de manager het verhaal uit en gaf hem de bon en de tas. De manager zei tegen John, "wacht hier ik moet je prijs even halen".  Het duurde erg lang, zeker een half uur ging voorbij voordat de manager terug kwam met zijn prijs. Toen de manager bij hem kwam, liep hij daar niet alleen. Achter hem kwam een klein roze dier dat voortdurend aan het knorren was. De manager zei tegen John "Hierbij deze je prijs. Het is een varken, hij heet Edward de 5de. Dit varken heeft  al jaren lang bij de bakker heeft gewoond. Nu dat hij op sterven ligt wou hij de prijs aan een willekeurige bew-". Voor dat de manager zijn verhaal kon afmaken riep John "weet u wel wie ik ben? Ik ben de burgemeester van Slapperdam, en u wilt zeggen dat ik gelijk sta aan u varken?!". Na een heftige discussie tussen de manager en John, ging John met Edward de 5de ervandoor.

Toen de chauffeur John aan zag komen met het varken begon hij te lachen. John stapte in en zei "geen woord over het varken, ik moet alleen weten hoe en wat ik dat dier moet voeren". De chauffeur probeerde zonder te lachen tegen John te zeggen "ik meende dat er in wakkerdam een bioloog woonde genaamd Vred Vonck. Hij is een bioloog en weet veel over dieren".Daarna kunnen we misschien gelijk doorreiden naar het graf van je vader, die ligt dicht daarbij." John ging akkoord met het idee.

Na een 20 minuten lange rit, kwamen ze aan op de bestemming. John stapte uit en belde aan. Het viel John op tijdens het aanbellen dat Vred heel veel wildcams had. Vred deed open en John kwam gelijk te zaken, hij vertelde het hele verhaal terwijl vred aandachtig aan het luisteren was.

Maar wat er toen gebeurde laat ik aan @RoodHapje (ik wil immers niet voor jou je karakter in de weg zitten )

561 woorden

[Dixie]

Bo Tania, hovenier extraordinaire en trotse bezitster van het huis met de mooiste tuin in de Vergulde Florijn, stond peinzend voor het bord in de tuin van haar nieuwe buurman.

"hier woont de burgemeester van Slapperdam, behandel hem niet als een gewone burger maar als lid van adel"

Technisch gezien had de beste man, John van der Zon (hij had bij het voorstellen nog een stuk of achtentwintig andere namen en titels genoemd maar die was Bo al lang weer vergeten), niet gezegd dat het bord niét weg mocht. Eerste orde van de dag zou dus zijn om het bord uit de tuin te verwijderen. Wat voor zin had het om het hele perceel prachtig mooi en net-iets-minder-mooi-dan-haar-tuin te maken als de helft verborgen zou blijven achter zo'n potsierlijk billboard?

Nu de kwestie van het billboard opgelost was had Bo een volgend probleem. Hoe zeer ze ook haar best gedaan had om tussen de spraakwaterval van de Burgemeester van Slapperdam te komen, het was haar niet bepaald gelukt. Natuurlijk kon ze zijn tuin niet vol planten met orchideeën en 'die ene plant die op een vogel lijkt en bijzonder adellijk is dus perfect in mijn tuin zou passen'. Ze ging er vanuit dat hij de Strelitzia reginae bedoelde, de Paradijsvogelbloem. Een prachtige bloem, inderdaad, dat viel qua smaak niet te betwisten, maar een bloem die enkel in subtropische gebieden gekweekt werd. De meeste orchideeën sneuvelden in temperaturen onder de 9 °C en boven de 25 °C, wat in Wakkerdam ook al een probleem zou zijn. Enkel de heggen en bosjes die in vormen van 'adellijke dieren die bij iemand van mijn statuur passen' gesnoeid moesten worden kon ze nog wel voor elkaar krijgen.

Bo haalde haar schouders op. Ach, die man wist waarschijnlijk een orchidee niet van een viooltje te onderscheiden en een paradijsvogelbloem niet van een hortensia. Ze zou eens naar het tuincentrum gaan om te kijken of ze iets voor elkaar kon krijgen - geld was immers geen obstakel, had ze zo'n vermoeden.

Onderweg naar het dorpscentrum merkte ze dat ze het plein probeerde te ontlopen. Ze was de ontdekking van het lichaam van Anton van der Zon en de hartenkreet van Ria nog niet vergeten. Helaas was ze net op dat moment bij een van haar klanten in een zijstraatje van het plein aan de slag geweest, dus had ze het niet kunnen helpen om even die richting uit te lopen en het verschrikkelijke tafereel te aanschouwen. Ria begon direct over Weerwolven te roepen, wat natuurlijk voor een hoop afkeurende blikken had gezorgd. Groot gelijk, het was al tragisch genoeg wat de burgemeester overkomen was, het was buitengewoon respectloos om dan direct zulke dingen te gaan staan roepen.

Hoe zeer ze ook haar best had gedaan om het dorpsplein en Gekke Ria te ontlopen, geen zin hebbende in vervelende flashbacks of meer spraakwatervallen over Weerwolven en manen, het lukte haar niet volledig: Ria kwam net het winkeltje van Hananya uitgelopen. Bo dook direct een zijstraatje in om een andere route te nemen, maar ving nog wel een flard van een gesprek op - iets met 'Vrek Vonck' en 'Cicaden'. Bo's bloed begon meteen te koken. Als die idioot van een Vonck een Cicadenplaag op Wakkerdam uit zou storten die al haar mooie tuinen zou verwoesten dan zou ze hoogstpersoonlijk een Echinopsis Pachanoi door zijn strot duwen. Die cactus was niet alleen zeer pijnlijk, maar ook hallucinerend, dus dan kon ze dubbel lachen.

Hoewel die dagdroom haar even deed grinniken, was haar humeur snel weer terug bij af. Ze passeerde door haar omweg namelijk het huis van Lars, wat er maar stilletjes bij stond. Het was toch wel een beetje haar schuld dat het nu leeg stond. Hoewel de geruchten gingen dat Lars en Sunny iets te maken hadden met de dood van de burgemeester, en er zelfs wat hardnekkige fluisteringen rond gingen dat er misschien wel een kern van waarheid in het Weerwolf verhaal zat en dat Lars daar iets mee te maken had, zat het haar toch niet helemaal lekker. Eén dood was al erg genoeg, en nu zouden haar dorpsgenoten er meer mee te maken hebben? En zou zij dan vaker verantwoordelijk moeten zijn voor het opgepakt worden van haar dorpsgenoten, of erger?

Ze rilde kort. Gelukkig was het tuincentrum niet ver meer. Een middagje door de gangen dwalen en 'adellijke planten' uitzoeken voor haar nieuwe buurman zou haar humeur vast opklaren. Plus dat ze altijd mensen tegenkwam die verschrikkelijke keuzes maakten omdat ze zo nodig hun eigen tuin op wilden knappen. Met een voorzichtige glimlach door het vooruitzicht op haar nieuw te werven klanten en een middagje tussen de bloemen stapte Bo op het tuincentrum af. 

(782)

[Mexicanobroeder]

Henk had vandaag maar 1 doel: Zijn vrachtwagen terug. Of in ieder geval een nieuwe. Henk had in het politiebureau gebeld en gebeld en uiteindelijk was het duidelijk, de cabine was in Koevorden. "Waarom helemaal zo ver weg." Henk snapte er eigenlijk niets van. Maar ja, hij kon er ook weinig aan veranderen en wilde vooral zien wat er te redden viel en of hij weer terug kon, zijn cabine in. Hij ging eerst nog even naar de markthal voor een sappig stuk fruit en wat ander voedsel om mee te nemen.

Helaas moest hij met de bus naar Koevorden. Immers hoopte hij zijn vrachtwagen terug te vinden. Maar met de bus, dat was alweer van jaren geleden. Hij was het niet meer gewend. Op het busstation van Wakkerdam stapte gelukkig geen hond in. Mensen waren toch een beetje bang om dingen te ondernemen. Zo niet de soms iets té nuchtere Henk, hij besloot dat het allemaal niks uitmaakte en dat hij lekker met de bus weg kon. Allereerst kwam de bus langs Katwijk. Een leuk plaatsje. Niet al te ver van Wakkerdam af. Maar ja, niet waar Henk zijn moest. En de bus, die reed nogal hobbelig. En werd ook langzaam voller. In plaats van serene rust was er de herrie van schreeuwende kinderen. Na Katwijk moest de bus ook nog langs Oss, langs Zwijndrecht en daarna Mierlo. De bus werd alleen maar voller en Henk dacht er even over om om te draaien. Maar ja, hij moest en zou zijn geliefde cabine zien. Volgende stop was Koevorden. Eindelijk uit die vreselijke volgepakte bus met tetterende kinderen en constant hollen en stilstaan.

Nou, enfin, een loods in Koevorden. Daar staat de vrachtwagen. Hij liep naar binnen en hoopte meteen zijn vrachtwagen te zien. Maar het eerste tiental wat hij zag.. niets. Hij besloot maar iemand aan te spreken. "Ik heb gehoord dat jullie mijn vrachtwagen ergens hebben. Waar precies? Want ik heb hem nog niet gezien." Hij werd meegenomen naar een plek achterin. "Hier is ie. Maar ik heb slecht nieuws.. het duurt nog een aantal dagen voor we hem kunnen maken. En ik weet niet of de baas dat wel wil." Henk was teleurgesteld, hij had eerder op de dag nog met klem tegen zijn baas gezegd dat hij deze vrachtwagen wel heel belangrijk vond, anders zou hij wellicht wel ander werk gaan zoeken. Maar hij ging nog maar eens met de baas bellen. Voordat hij dat deed had hij wel te horen gekregen dat hij een reservewagen zou krijgen. Voor hoe lang, dat was nog niet duidelijk. Misschien wel voor altijd.

Henk belde toch maar even met de baas. Hij wilde zeker zijn dat hij zijn eigen wagen terug kreeg. De baas zei echter dat hij niet zeker wist of het te duur zou zijn om de wagen te repareren, maar Henk gaf aan dat hij eigenlijk alleen in die vrachtwagen wilde rijden. Nog een week met deze vervanger, vooruit, maar hij voelt zich nu eenmaal het best in zijn eigen cabine. In ieder geval terug naar Wakkerdam in de vrachtwagen, en niet meer in die beklemmende bus.

(521w)

[Williambz]

Wakkerdams nieuwsblad - 20 april
Schuilde er meer achter Lars Jacobsen zijn geliefde Sunny?

'Verdwenen uit Wakkerdam om nooit meer terug gezien te worden. Hmmm vreemd'. Morris sloeg de volgende bladzijde om. Een grote foto van Lars en Sunny stond in het blad met een woedende menigte om zich heen. Een schokgolf ging door Morris heen. 'HÈ? Dat.. dat lijkt die ene man van gisteren met die struik wel.' Zou hij echt te maken hebben met de dood van de burgermeester? Hij leek nog wel zo aardig. Of nouja afgezien van het feit dat hij tegen hem opbotste. Morris vond het nog altijd maar vreemd wat er allemaal in Wakkerdam gebeurde. Mensen werden na de dood van de burgermeester steeds achterdochtiger. De dorpelingen begonnen elkaar spontaan te beschuldigen. En nu zijn er gewoon twee mensen pubikelijk op het schavot geplaatst. Brrr hij moest er niet aan denken hoe dat eruit zou zien. Gelukkig woonde hij in een nieuwe buurt en hij voelde zich al meteen een stuk meer op zijn gemak in dit gedeelte van Wakkerdam. Hij hoorde hier tenminste geen rare geluiden in de nacht. Dus als die wezens zouden bestaan, zouden ze hem niet te pakken krijgen.

*Blieb* *Blieb* Zijn telefoon trilde en hij las het bericht. Het was zijn nieuwe werkgever. Morgen zou hij mogen beginnen met zijn nieuwe baan. Hij mocht morgen al meteen naar een adres! 'Achter de vesting 19' las hij. Het was maar enkele huizen hiervandaan. Lynn de Wolf - De wolff luidde de bewoonster. Morris grinnekte, nou duidelijker kan het niet. Dan zal ik vast ook wat wolvenharen aantreffen. Misschien weet zei meer te vertellen over de geruchten van de weerwolven. Ondanks dat hij Ria zelf nog nooit had gesproken had hij wel enkele verhalen van zijn vrienden gehoord. Die vrouw was compleet de weg kwijt en begon alleen maar meer stennis te schoppen in Wakkerdam. Iedereen werd helemaal gek van haar. Morris had wel medelijden dat niemand haar wilde geloven. Misschien dat hij eens met haar kon praten als hij haar tegenwkwam. Morris keek nog eens of hij alles al had voor morgen. Stethoscoop, scalpel, verband. Ja alles was ingepakt en wel.

Morris liep naar de badkamer staarde in de spiegel. De schram was nog altijd niet verdwenen. Sterker nog, het leek juist wel erger geworden. Hoewel hij al jaren met pilletjes en zalfjes werkte kon hij hier geen kalmerend zalfje voor vinden. Het leek wel alsof het niet eens vam een struik kwam. Het leek wel meer op een krab van een poot met scherpe nagels. Morris was er niet gerust op en besloot toch maar een bezoekje te brengen aan het ziekenhuis. Een huisarts had hij immers nog niet gespot in Wakkerdam. In het ziekenhuis zouden ze vast wel raad weten met zulke schrammen. Bovendien kon hij zich op deze manier niet vertonen als wijkverpleegkundige. Straks denken ze nog dat ik zelf behandeld moet worden. Hij liep naar de garage om zijn fiets te pakken, sloot het huis goed af en ging met een vaartje naar het grootste gebouw in Wakkerdam.

524