[Kortverhaal] De tijd van toen

[Mathidinkske]

De tijd van toen

- Deel 1

Intro: Dit is het verhaal die ik schreef voor de JuniorJournalistwedstrijd, en die tevens geldt als huistaak. Het thema van de schrijfwedstrijd is terug naar toen of de tijd van toen. Zin om dit te lezen? Lees. Geen zin? Lees niet. Voila. Iedereen gordel om? Dan kunnen we starten.

We schrijven eind september 2122. Een prachtige herfstdag, met geen spatje regen. Milan Vandevelde sloft richting zijn stoffige breedbeeldtelevisie om zijn favoriete programma op het seniorennet te bekijken. De oude grijsaard ploft neer in zijn leren fauteuil en drukt op het knopje van de moderne afstandbediening. De splinternieuwe grijze televisie start zichzelf keurig op. Milan toetst het nummer van het Vlaamse seniorennet in. Tweeduizend driehonderd tweeënveertig. Een kwieke zestigster verschijnt in het brede beeld en kondigt het volgende programma energiek aan.  Milan zucht. Hij heeft het niet echt voor die make-updoos. Van zijn part mag ze vandaag nog haar koffers pakken en televisieland voorgoed verlaten. Er wordt aangebeld. Milan zet het moderne toestel uit met een flinke druk op het uitknopje van de afstandsbediening. Hij slentert richting het futuristische portaal en drukt op een knop. Een projectie verschijnt waarop twee kleine jongetjes staan. Milan lacht schor. Kleine Jikke en Fro komen de bejaarde nog eens opzoeken. De zilverkleurige deur gaat omhoog, en Jikke en Fro  zweven binnen. Milan leidt ze deskundig naar zijn leefportaal. "Is Jodi niet mee?" vraagt de senior met stokkende stem.  De jonge Jikke schudt van nee. "Die heeft virtuele tuinverzorgingsles." Milan zucht.  Met zijn schorre stem begint hij aan een oud jeugdverhaaltje. "Toen ik net zo jong was als jullie, zo'n 115 jaar geleden, toen waren er geen virtuele tuinverzorgingslessen, of zweefspulletjes." Hij hoest. "Ach, als ik terugdenk aan die goeie ouwe tijd... Ik weet nog hoe ik samen met mijn vader zaliger ging vissen in het Gikkepomeer..." Jikke en Fro trekken zorgvuldig aan zijn pak. Met andere woorden, ze willen het familieverhaal maar al te graag aanhoren. Opa Milan begreep het overduidelijke signaal vanzelfsprekend en begint te vertellen. Te vertellen, over de tijd van toen.

To be continued.

[Mathidinkske]

We schrijven eind september 2122. Een prachtige herfstdag, met geen spatje regen.
...
Een projectie verschijnt waarop twee kleine jongetjes staan. Milan lacht schor. Kleine Jikke en Fro komen de bejaarde nog eens opzoeken.
...
"Toen ik net zo jong was als jullie, zo'n 115 jaar geleden, toen waren er geen virtuele tuinverzorgingslessen, of zweefspulletjes." Hij hoest. "Ach, als ik terugdenk aan die goeie ouwe tijd... Ik weet nog hoe ik samen met mijn vader zaliger ging vissen in het Gikkepomeer..."

De tijd van toen

- Deel 2 -

"Het was in de zomer van 2007. De nachten waren koud, de dagen waren koel. We zaten aan dat Gikkepomeer voor veertien dagen. Geen internet, geen bereik, compleet afgezonderd van de buitenwereld. Maar toch, hadden we het best gezellig. Er heerste een leuke sfeer. Iedereen lachte, danste en zong. Ik weet nog die eerste nacht, toen ik mijn hand verbrandde door het in het kampvuur te steken... Wat een tijd. De tweede dag, die was iets zonniger, na een rustige nacht stond mijn vader vol muggenbeten. Dat was lachen, maar ondanks dat gingen we vissen. We haalden een schamel bootje uit de loods en stapten in. Toen we in het midden van het meer zaten probeerden we te vissen, maar we merkten dat we steeds dieper wegzakten in het meer. Kortom de gammele boot was lek. We mochten helemaal terugzwemmen, dat was nogal een eindje zeg. Toen we daar aankwamen stond je overgrootmoeder heel hard te lachen. Ik kreeg toen een handdoek om me af te drogen, de jeugd van tegenwoordig stapt in een afdroogmachine."

Fro onderbreekt hem. "Dat heet een droger 4X!" Nadat hij besefte dat hij zijn grootvader onderbrak, en die misschien niet meer zou verder gaan vertellen, gaat hij gehoorzaam terug in de zweefstoel zitten. "Sorry opa..." Milan kijkt de tienjarige aan, maar aanvaardt toch zijn excuses. "Waar was ik? Ohja. Nadat mijn vader het lek had gemaakt konden we weer het meer op, maar daarvoor had ik wat gevist aan de oever. Ik had enkele sprotjes gevangen.  Maargoed. Toen we weer op het meer zaten ving mijn vader een gigantische baars. Tegenwoordig zijn er geen meren meer te vinden. Waar is de tijd, waar is de tijd? Die avond zongen we nog wat oude kampliedjes, en we aten heerlijk geurende vissoep. Iedereen sliep als een roos... De volgende dag was de laatste, het einde van die mooie drie dagen. De laatste dag hebben we nog gewaterskiet. Ik viel na enkele minuten al in het koude, natte water. Mijn vader hield het tien minuten langer uit. Wat een mooie tijd..."

To be continued.

[Mathidinkske]

"Het was in de zomer van 2007. De nachten waren koud, de dagen waren koel. We zaten aan dat Gikkepomeer voor veertien dagen. Geen internet, geen bereik, compleet afgezonderd van de buitenwereld. Maar toch, hadden we het best gezellig. Er heerste een leuke sfeer."

"De volgende dag was de laatste, het einde van die mooie drie dagen. De laatste dag hebben we nog gewaterskiet. Ik viel na enkele minuten al in het koude, natte water. Mijn vader hield het tien minuten langer uit. Wat een mooie tijd..."

De tijd van toen

- Finale -

Fro en Jikke kijken hun opa hoopvol aan. Ze willen ook best eens gaan vissen... "Wij willen dat ook!" janken ze in koor. Opa lacht. "Jongens, ik ben daar nu te oud voor... Je zou het beter aan je ouders vragen. Iemand nog een toffee?" De tweeling knikt snel van nee. Die toffees zijn niet te vreten. "We moeten maar eens gaan, opa." begint Fro. "Ja, we moeten nog naar de informaticacursus miniemen." maakte Jikke de zin af. De oude Milan begeleidde ze naar de virtuele achterpoort. "Zo'n goeie jongens..." zucht hij in zichzelf.

Hij drukt op het knopje van de moderne lift, die Milan teleporteert naar de derde verdieping, waar hij zijn dierbare jeugdherinneringen heeft bewaard. Hij stapt uit de futuristische lift en zoekt naar zijn doos. Hij grijpt de foto's vast en moet enkele traantjes wegpinken... Zijn adem stokt even en zijn hart begaf het bijna. Hij lacht. Zijn tijd was gekomen... Hij hoest nog even verder, maar even later stikt hij in zijn eigen speeksel. Wanneer de agenten de volgende morgen het lijk weghalen staan Jikke, Fro en Jodi huilend aan de deur. Ook al was hij al oud, meer dan hondertwintig jaar was hij, hij was de leukste opa die ze zich konden bedenken. De hele familie was dagenlang in rouw. Het trieste en plotse overlijden van de energieke bejaarde had heel wat emoties losgemaakt... Zomer van 2123. We treffen Jikke, Fro en Jodi aan, bij het graf van Milan Vandevelde, op de plaats waar vroeger het Gikkepomeer lag...

Einde