Titel: onbekend

[davidv1992]

Paar dagen terug globaal op een verhaallijn gekomen voor een nieuw verhaal, druk aan t schrijven geslagen en ben er tevreden genoeg mee om het eerste stukje alvast te posten

Met veel dank aan Xindar en vooral Beertyah.

Proloog:

Het was het einde, hij kon het niet langer. Nog een laatste traan ging over zijn wang, nog een laatste keer vervloekte hij wat de wereld in zijn ogen was geworden. Hij was het zat en wou dat het ophield, nog een laatste keer keek hij achterom, naar de verstarde automobilist wiens wagen achter hem op de vluchtstrook had geparkeerd. Rood, de perfecte kleur voor het moment waar dit in zou eindigen. Hij nam nog een laatste ademtocht tot zich en zette zich af. Een lange val. De eeuwigheid tegemoet.

* Hoewel ik vaker persoonlijke dingen op de een of andere manier in een verhaal verwerk, nee, ik sta niet op het punt morgen zelf een brug af te duikelen.*

[davidv1992]

"Zucht, waarom moest het leven, net als je dacht dat alles weer normaal begon te worden, altijd zo'n wending nemen. Net als je denkt dat alles weer normaal is, dat je je leven weer een beetje op de rails hebt, moet het volgende alweer gebeuren. Oké, ze was misschien een gigantische steun geweest voor hem tijdens zijn vorige inzinking, maar ze waren gewoon vrienden, niets meer, niets minder. Alles waar dit voor kon zorgen was een grote hoop ellende, juist datgene wat hij net achter zich had gelaten." Hij gaf een trap tegen zn bureaupoot, voordat hij echt besefte wat hij deed. Een vloek en een greep naar zn tenen later zat hij weer voor zich uit te staren, het gevoel verwerkend wat hij 2 dagen eerder voor het eerst bewust opgemerkt had. Hij keek nog eens naar zijn spiegelbeeld, denkend of iemand ooit op hem zou vallen. Echt mooi vond hij zichzelf niet, maar gelukkig was lelijk anders.