Weerwolven van Wakkerdam

"Kunt u misschien wat missen?" Geen reactie. Ria was het ondertussen wel gewend geraakt dat de mensen met een grote boog om haar heen liepen. Iedere dag scharrelde ze een klein beetje geld bij elkaar om wat eten te kunnen kopen. Het was langzaamaan weer lente geworden. Dat was fijn want de ergste kou was weer geweest. En in de lente bleven de mensen langer buiten rond lopen, wat voor haar betekende dat ze vaak iets meer geld wist te verzamelen dan in de barre wintermaanden. Al wou er niemand in de stad direct met haar geassocieerd worden, ze merkten wel dat naarmate de dagen korter werden en de temperaturen omlaag gingen de bakker wat vaker brood weg gooide en dat restaurants iets meer kliekjes in de kliko legden. Ze wisten al lang dat wanneer het stil genoeg was op straat  Ria even in de container zou snuffelen op zoek naar wat te eten.

"Lekker, gepofte aardappels met kruidenboter." Nog even keek Ria om zich heen of er niet toevallig iemand in zicht was. Toen de kust veilig leek, pakte ze de tas uit de container en verstopte die onder haar mantel. Ze wierp nog een blik in de container. Het leek erop dat er weinig eten meer in lag, maar haar oog viel wel op een krant die er lag. Hoewel ze normaal niet vaak de krant las, was er iets aan de voorpagina wat haar aandacht trok. Dus besloot ze om de krant ook mee te nemen. Het zonnetje begon te zakken en er stond een licht briesje. Na de barre kou van de afgelopen weken was dit een aangename verrassing. Ze besloot om naar de Westpoort te lopen. Als je daar net door de poort gelopen was kon je heerlijk in het gras zitten en kijken naar de ondergaande zon. Omdat je daar net buiten de stad zat was ze de bewoners ook niet tot last.

Ze was de poort uitgelopen en was meteen links van de poort in het gras tegen de muur gaan zitten. Het was fijn om tegen de muur aan te kunnen leunen. Ria werd ook een dagje ouder en ze merkte dat haar lichaam niet meer zo jong en soepel was als het ooit geweest was. Terwijl ze naar de ondergaande zon keek besloot ze haar gepofte aardappels op te eten. Ze waren nog een beetje warm geweest. En ze was vooral dankbaar dat de restaurants wisten dat ze in de containers zocht naar eten en daarom maar het overgebleven eten verpakten. Dat voelde toch wat meer menselijk dan een losse aardappel ergens uit de container vandaan vissen. Nu haar eten op was, besloot ze dat het tijd was om die krant te bestuderen.

CiteerSuper bloedmaan in Wakkerdam
Aanstaande vrijdag is een bijzonder fenomeen waar je nemen boven Wakkerdam, namelijk een Super Bloedmaan. Dit zijn twee bijzondere gebeurtenissen in een. Als eerst de term Supermaan. Om dat te snappen moet je weten dat de maan om de aarde draait, maar niet in een volledig rechte baan. Op het moment dat de positie van de maan het dichtst bij de aarde staat, spreken we van een Superman. De maan is dan 14% groter en schijnt 30% helderder dan normaal.
De term Bloedmaan slaat op de kleur van de maan. Normaal weerkaatst de maan het licht van de zon. Een paar keer per jaar komt de maan precies achter de aarde te staan, in de  schaduw. De meeste kleuren kaatsten dan af, behalve een deel van het rode licht. Dat wordt via de atmosfeer van de aarde afgebogen en komt toch op de maan terecht, waardoor die bloedrood kleurt.

Hoewel deze twee gebeurtenissen afzonderlijk wel vaker voorkomen, is de laatste keer dat dit gebeurd is precies vijftig jaar geleden. Volgens wetenschappers zal de eerst volgende keer dat dit fenomeen te zien zal zijn over drieëndertig jaar zijn.
Ben jij ook benieuwd hoe deze Superbloedmaan eruit zal zien, dan zal je je wekker willen zetten. Vooral tussen 03.44 en 06.18 zal de maan het best te zien zijn. Onze weerman Willy Wolvega heeft een heldere nacht voorspeld, dus de tekenen zijn gunstig.

Ria moest het eerst een paar keer doorlezen om het door te laten dringen. "De laatste keer was vijftig jaar geleden...". Ze herhaalde het een paar keer voor zichzelf. Ze keek naar de datum die op de krant stond, 12 April. Vrijdag zou dus de veertiende zijn. Dan was het precies vijftig jaar geleden.
Een angstig gevoel bekroop haar. Was het allemaal toeval? Of klopte haar vermoedens en was de stad in een groot gevaar? Ze had de stad al vaker geprobeerd te waarschuwen om niet hun ogen te sluiten voor het gevaar wat er rond liep, maar iedereen verklaarde haar voor gek. Het enige wat ze kreeg waren blikken vol medelijden. Maar ze was niet gek. Ze wist heel goed wat ze die dag allemaal gezien had.

Het was vijftig jaar geleden en haar vader Bernard de Jager was net een aantal maanden in dienst als burgemeester van Wakkerdam. De laatste jaren had Wakkerdam met een grote leegloop te maken. Er was weinig werkgelegenheid, jongeren die volwassen werden trokken weg uit Wakkerdam naar steden in de omgeving en langzaam aan leek het erop dat steeds meer winkels de deuren moesten sluiten. Tot haar vader aangesteld werd als burgemeester. Hij kwam uit een rijke familie en mede dankzij een financiële injectie van hem werd toen de hele nieuwe wijk Achter de Vesting gebouwd. Nu er meer woningen bij gebouwd werden, werd Wakkerdam opeens weer een bloeiende stad waar mensen weer graag naar toe trokken. Eindelijk werd Wakkerdam uit het slop getrokken en burgemeester de Jager leek geen kwaad te kunnen doen bij de inwoners.
Het was in die tijd dat haar moeder, Cecile zich begon te storen aan het succes van haar man. Ze was natuurlijk erg trots op hem en stond ook volledig achter hem en zijn ambities. Maar door die ambities was hij amper thuis te vinden. De keren dat hij thuis was, waren om te slapen en zodra hij wakker werd ging hij gelijk weer naar het stadhuis toe om te werken.
Wat haar moeder niet wist was dat hij in die tijd een affaire begonnen was met zijn secretaresse Lucinda. Natuurlijk gingen die geruchten al langer door de stad maar haar moeder wimpelde die altijd weg. "Zo was haar man niet"

Het was op 14 april 1973, Ria was toen acht jaar oud. Haar moeder had Ria net uit school gehaald en ze waren op weg naar het stadhuis om haar vader te bezoeken. Haar vader zat nog in een bespreking in de raadszaal, maar van haar moeder mocht ze alvast doorlopen naar zijn werkkamer zelf zou ze even naar de kantine gaan om wat koffie te maken. Ria besloot om zich te verstoppen. De keren dat haar vader thuis was deden ze dat ook altijd. Dan ging zij zich verstoppen en als haar vader dan kwam zoeken maakte ze af en toe een geluidje en als hij haar eenmaal gevonden had dan schaterden ze het uit van het lachen. Ze keek rond in de werkkamer van haar vader. Onder zijn bureau zou ze snel gevonden worden. Ook achter de dossierkast zou het teveel opvallen. Toen viel haar oog op die deur. In zijn werkkamer zat een deur naar een kleine garderobe. De deur was van dik eikenhout gemaakt en er zat een klein raam van getint donker glas in. Dat zou de ideale verstopplek zijn. Als het licht in de garderobe uit was dan kon je niet zien of daar iemand verstopt was, terwijl je van daarbinnen wel door het glas de werkkamer in kon kijken. En mocht hij toch besloten hebben om daar te zoeken kon ze zich altijd achter een van de jassen proberen te verstoppen. Zo stil mogelijk opende ze de deur naar de garderobe en verstopte zich. Nu was het wachten tot haar ouders binnen kwamen.
Ze hoefde niet lang te wachten voor de deur van de werkkamer open ging en haar vader binnen kwam gelopen, gevolgd door zijn secretaresse. Snel werd de deur weer dicht gedaan en begonnen ze elkaar te zoenen. Al was Ria nog maar acht jaar, ze wist wel dat op de manier hoe haar vader zijn secretaresse aan het kussen was niet kuis was. Het lukte haar nog net om een hand voor haar mond te slaan om te voorkomen dat ze een klein kreetje uitsloeg.
Alles leek in een flits voorbij te gaan. Het volgende moment ging de deur weer open en liep haar moeder naar binnen. Bij het zien van haar man liep ze huilend weer de kamer uit, rap gevolgd door haar man. Lucinda bleef in de werkkamer achter. Ze liep eerst een beetje door de kamer te ijsberen en bleef toen bij het raam staan en keek naar buiten. Even leek de tijd stil te staan en vroeg Ria zich af of ze niet naar buiten moest komen en op zoek te gaan naar haar ouders. Maar iets in haar zei dat ze dit beter aan de grote mensen over kon laten.

Een paar minuten later liepen haar ouders weer de werkkamer binnen en werd de deur dicht gedaan. Haar moeder liep boos schreeuwend op Lucinda af. Haar vader sprong er tussen en gebaarde dat ze zich koest moest houden. Maar toen gebeurde er iets bijzonder. Lucinda had zich langzaam aan weer om gedraaid. Haar mooie blauwe ogen leken opeens geel van kleur te zijn. En op haar gezicht kwam een boosaardige lach tevoorschijn. Het leek alsof ze superkrachten had gekregen want in een seconde vloog haar moeder door de lucht, vlak erna gevolgd door haar vader. Lucinda leek groter te worden en in haar gezicht en op haar armen begon donker haar te groeien. Voor de transformatie compleet was besefte Ria wat ze gezien had. Lucinda was een weerwolf. Ze had wel eens sprookjes gehoord over weerwolven, maar ze had altijd gedacht dat ze niet echt waren.
Lucinda had zich op haar ouders gestort. Aan het geschreeuw wat ze kon horen was duidelijk dat dit niet plezierig was. Ria had zich op de grond laten zakken en met haar handen bedekte ze haar oren. De tranen liepen over haar wangen heen. Ze had zo graag haar ouders willen helpen, maar ze was nog maar acht jaar. Wat had zij kunnen doen tegen Lucinda? Ze had gezien hoe ze met gemak haar ouders door de werkkamer gegooid had.

Minuten gingen voorbij en het geluid in de kamer werd langzaam stiller. Ria bleef zitten, ze durfde zich niet te bewegen. Wat als ze zou bewegen en ze daarmee net een geluidje zou maken? Ze moest er niet aan denken wat er dan met haar zou gebeuren.
Het leek een halfuur later te zijn toen ze ineens een hard gegil hoorde. Mevrouw de Boer, de receptioniste die altijd verantwoordelijk was voor het afsluiten van het stadhuis had nog licht zien branden in de werkkamer van de burgemeester. Ze was gaan kijken of hij vergeten was om het licht uit te doen en toen vond ze de lichamen van de burgemeester en zijn vrouw. Niet veel later stond de kamer vol met politieagenten. Alles werd onderzocht op sporen en al snel ging ook de deur van de garderobekast open en zagen ze kleine Ria zitten. Ze leek in een staat van shock te zijn. De enige woorden die ze kon uitbrengen waren "Lucinda... Weerwolf..."

Jaren waren voorbij gegaan. Ze was verschillende keren ondervraagd over die bewuste avond. Ze vertelde het verhaal over hoe ze haar vader zag kussen met zijn secretaresse, hoe haar moeder boos naar binnen liep. En hoe Lucinda ineens van die grote gele ogen kreeg en veranderde in een weerwolf. De politie bleef haar ervan verzekeren dat weerwolven niet echt waren en trokken de conclusie dat haar moeder waarschijnlijk door het lint was gegaan toen ze haar man met zijn affaire betrapt had en toen de hand aan zichzelf gelegd had. Op de vraag van Ria waar Lucinda gebleven was had niemand een antwoord. Het leek alsof ze opeens van de wereld verdwenen was.
Toen ze die avond door mevrouw de Boer mee naar huis genomen werd had ze zich afgevraagd waarom waarom de maan zo groot en rood was. Mevrouw de Boer had er geen antwoord op kunnen geven. En nu jaren later wist ze wat het was. Het had natuurlijk toeval kunnen zijn, maar sinds de vorige superbloedmaan waren er geen weerwolf aanvallen meer geweest in Wakkerdam. Ook al wist ze dat de burgemeester haar niet zou geloven, ze moest en zou hem proberen te spreken om hem op dit mogelijke gevaar te wijzen.

De zon was langzaam achter de heuvels gaan zakken en Ria liep snel richting het stadhuis toe. Het was een stuk drukker op straat dan dat ze gewend was. En de mensen leken ergens ontzet over te zijn. Dat was voor haar niet van belang. Ze moest eerst de burgemeester waarschuwen.
Ze snelde zich naar het centrum toe. De hele stad leek uitgelopen te zijn en stond stilzwijgend te kijken naar iets wat er midden op het plein lag. Ria wurmde zich door de mensen heen om ook een glimp op te kunnen vangen. Midden op het plein lag Anton van der Zon, de huidige burgemeester. Hij leek van zijn keel tot aan zijn navel open gereten te zijn en verschillende van zijn ingewanden hingen uit zijn lichaam heen. De geur van vers bloed verspreidde zich door de menigte. Het deed Ria denken aan hoe ze vijftig jaar geleden haar ouders had zien liggen. Iedereen stond vol afschuw te kijken terwijl de plas bloed rond de burgemeester steeds groter werd. Maar Ria wist het zeker. "De weerwolven waren terug in Wakkerdam!"

Disclamer. Ik claim geen van de genoemde items in het verhaal te hebben. Dit is alleen voor fun en om het verhaal wat flair te geven.

Het was een normale dag zoals elke dag. Elke dag begon John met zijn vaste ritueel, hij staat rond een uurtje of 3 op en loopt richting het raam. Hij kijkt hier vanuit zijn raam over het hele dorp heen, hier kijkt hij hoe het dorp langzaam tot leven begint te komen. Daarna gaat hij richting zijn spiegelzaal, hier bewondert hij zichzelf tot hij opeens gebeld wordt. Hierin werd hem verteld dat zijn vader (anton van der zon) vermoord was door een brute moordenaar. Maar de politie verzekerde John dat ze deze brute moordenaar. Dit was echter niet genoeg voor John want, na het horen van het telefoontje is het eerste wat John doet zich aankleden en zijn spaarpot kapot slaan. Het l WD bedrag kon namelijk nog wel eens goed gebruikt worden. Daarna ging John vanuit een van zijn villa's rechtstreeks naar het Slaaphuis.Normaal gesproken liet hij een koets komen om hem naar het slaaphuis te brengen maar omdat zijn vader zo belangrijk voor hem was, liep hij voor het eerst in 5 jaar op arme mensen grond.

Eenmaal aangekomen in het slaaphuis benoemde hij zijn opvolger Bas de slaapwandelaar. Volgens geruchten sliep hij wel 20 uur per dag! Vanuit hier bestelde hij 12 taxi's, die hem en al zijn spullen richting Wakkerdam zouden nemen. Hij moest wel 12 taxi's bestellen omdat hij anders essentiële dingen zoals zijn berenklauw,bruisend water en zijn jachtgeweer zijn essentieel in de gevaarlijke stad Wakkerdam. Natuurlijk wist John al dat hier mensen niet zo zouden behandelen als ze in Slapperdam deden, echter was de hoop bij John nog steeds dat hij niet in een back and breakfast hoefde te slapen, want dat was natuurlijk ver beneden niveau.

Na een tijdje kwam John aan in Wakkerdam, veel mensen keken om naar hoe er 12 taxi's achter elkaar de stad binnen kwamen. Toen John lang een kleine villa reed met het bordje "te koop" stopte hij. Hij trekt het bordje uit de grond en zette zijn eigen bill bord in de tuin met de tekst " hier woont de burgemeester van Slapperdam, behandel hem niet als een gewone burger maar als lid van adel" Tevreden keken John na zijn nieuwe huis. Hij liet 11 van zijn 12 taxi's de spullen van het huis inrichtingen, terwijl hij zelf terug in de laatste taxi stapte, hij zei met in een vorstige toon " breng mij na het ding met de grote telescoop, daar woont de tovenaar die weet hoe dat ding werkt". De chauffeur wist niet precies wat hij bedoelde met de tovenaar maar hij besloot het maar gewoon te doen.

Een hobbelige rit later kwam John aan bij de grote telescoop. Hier probeerde hij eerst na binnen te gaan echter was de deur op slot. Gelukkig voor John was er een kapot raam aan de zijkant van de Observatorium. Sinds dat John toch al een huis had gestolen kon inbraak er ook nog wel bij. Hij klom door het raam, en het eerste wat hij zag waren oude machines. John zei toen " jij machine ik ben de burgemeester van Slapperdam. Doe de dingen die ik jou opdraag! Zoek de sterren van Anton van der Zon!" Na 15 minuten geïrriteerd wachten realiseerde John dat er niets gebeurde. John begon zelf maar wat te klooien...

OF DAT ZO'N GOED IDEE WAS LEES JE IN HET VOLGENDE DEEL

546 woorden (dit is exclusief de dik gedrukte woorden)

Zorra zucht diep en kijkt naar het voor haar onbekende bos. Ze is vergeten hoe lang ze al onderweg is. De dagen smolten langzaamaan samen en de weken werden maanden. Nooit bleef ze langer dan een maand op dezelfde plek. Ze voelde zich nergens meer thuis na de vondst van haar ouders. Die dag staat in haar geheugen gegrift, telkens als ze haar ogen sloot zag ze hen weer voor zich. Ze was jong en rebels, met weinig respect voor de zorgen van haar ouders. Zij hadden haar gesmeekt niet naar het meer te gaan in het midden van het bos, maar Zorra had niet geluisterd. Ze hield van de grote eik die bij het meer stond. Zij kon daar met gemak inklimmen en zo uitkijken over het meer. Hier kon ze uren blijven. Ze had niks liever dan de vrijheid en stilte. Tranen prikken in haar ogen. Ze hoort de stem van haar moeder. "Lieverd, blijf alsjeblieft thuis. Het is gevaarlijk in het bos na het vallen van de nacht."

Toch was Zorra die avond weggeglipt uit huis. Ze keek ernaar uit om vanuit haar eik te kijken naar de weerspiegeling van de sterren en de maan op het rustige water van het meer. Dat waren de enige momenten dat ze zich helemaal tot rust voelde komen. Na uren turen over het water, was ze in slaap gevallen tussen de veilige takken van de eik. Uren later werd ze wakker door de opkomende zon en de vogels die haar opkomst bezongen. Ze strekte zich uit en keek nog eens over het water, niet wetende dat dit de laatste keer is dat ze hier zou komen. Even later klom ze door haar slaapkamerraam naar binnen, om haar ouders niet wakker te maken. Al neuriënd kleedde Zorra zich aan, kamde haar lange bruine krullen en liep de trap af naar beneden. Wat ze hier tegenkwam zal ze nooit meer vergeten. Haar beide ouders lagen in stukken door de woonkamer verspreid. Niks in de woonkamer was vrij van bloed.

Zorra schudt haar hoofd, ze kan het niet blijven herbeleven. Als ze had geluisterd waren haar ouders er nog geweest. De tranen rollen over haar wangen, hoe kon ze zo stom zijn. Als ze thuis was gebleven had de moordenaar niet via haar raam naar binnen kunnen klimmen. Zorra balt haar vuisten, ze zal zichzelf waarschijnlijk nooit kunnen vergeven voor haar nalatigheid. Nu reisde ze van plek naar plek, maar het lukte haar niet om een plek te vinden waar ze zich thuis voelde. Ze leest het bord van de stad waar ze voor staat. Wakkerdam staat er met grote letters op. "Mijn nieuwe tijdelijke thuis" fluistert Zorra tegen zichzelf. Misschien kan ze hier haar verleden een plek geven. Ze loopt de deuren van het makelaarskantoor in. "Ik ben op zoek naar een plek voor mensen zoals ik, reizigers die opnieuw willen beginnen." De makelaar lacht vriendelijk naar haar. "Dan weet ik de perfecte plek, wijk De nieuwe steen zit vol jonge mensen die nieuw zijn in dit dorp." Zorra knikt, dit klinkt haar als muziek in de oren. Na het ondertekenen is Zorra Conejo de trotse eigenaar van nummer 20, klaar om haar nieuwe buurtgenoten te leren kennen.

Zijn 536 woorden, was ik vergeten eronder te zetten (Thanks Roodhapje voor het melden)

Langzaam word ik me bewust van de vogels die buiten met z'n allen tegelijk aan de wereld willen laten weten dat het morgen is. Ik doe 1 oog open om op de wekker te kijken hoe laat het is.
Oef 6.07, dat is echt veel te vroeg na mijn avonddienst en de nachtmerries die ik de hele nacht had na het aanblik van de arme Burgemeester.

Brrr niet meer aan denken!  Ga ik deze dag gebruiken om actief te zijn of wat slaap in te halen die ik de laatste tijd echt chronisch tekort ben gekomen.
Ik besluit tot het eerste, want ik wil toch echt langs het uitzendbureau om een beter betaalde baan te krijgen die veel meer voldoening geeft.

Omdat het toch nog wel even duurt voor dat  het uitzendbureau open is ren ik een rondje door de buurt. Het huis naast mij is nog steeds leeg, wanneer zou dat eens verkocht worden?
En daar is de buurvrouw die heel opportunistisch al een wervingsbord in de tuin heeft staan dat zij de burgemeester wel wil vervangen. De man, of wat er van hem over is,  is nog niet eens begraven!
Op zich zou ze geen slechte keuze zijn, het is best mogelijk dat ik op haar stem wanneer het zover is.
Na 20 minuten spring ik thuis onder een koude douche en eet een appel met kaneel.
Eigenlijk best een goede start van de dag zo, ik voel me heel energiek. Ik zou dat veel vaker moeten doen ipv in bed blijven meuren. Ik ga ook gewoon lopend naar de stad ipv met de auto, woeeeiiii.

Genietend van de wandeling kom ik rond openingstijd bij het uitzendbureau aan en WAAATTTT??? mijn bijna droombaan hangt daar! Het staat er echt, wijkverpleegkundige! OMG OMG OM..g... waarom is de deur op slot? Er staan toch mensen binnen, waarvan 1 met een grote grijns op zijn gezicht?
Er loopt een meneer naar de deur en terwijl hij hem een klein stukje opendoet zegt hij "Sorry hoor, maar voor vandaag zijn we klaar. Ons quotum voor de dag is bereikt, wij gaan lekker naar het stand vandaag. Probeer het morgen nog eens, fijne dag!" en hij gooit de deur voor mijn neus dicht.
WTD?
Van mij goede humeur is weinig over. Zie je wel dat wandelen niet goed voor je is, als ik met de auto was gegaan was ik als eerste bij het uitzendbureau geweest.
Teleurgesteld draai ik me om en zie een stoet van 12 taxi's voorbij rijden, de dure villawijk in.
De Burgemeester is nog geen dag dood en er gebeuren al vreemde dingen in de stad, zoveel is duidelijk. Ik begrijp de actie van mijn buurvrouw ineens veel beter. Wakkerdam heeft een Burgemeester nodig en wel zo snel mogelijk. Ik ga me verdiepen in de kandidaten zodat ik een goede keuze kan maken.

Onderweg naar het plein kom ik een meisje tegen dat het verdriet op haar gezicht geëtst heeft staan, ik wil haar staande houden en een knuffel geven, maar ze straalt uit dat ze geen behoefte heeft aan contact. Ik laat haar gaan. Ze heeft een sleutel in haar hand dus ik zal haar hoogstwaarschijnlijk nog wel vaker zien in de stad.
Het is tijd om terug te gaan naar huis. Ik moet eten koken en me klaar maken voor weer een avonddienst. Ik heb er nu nog minder zin in dan anders, de dingen die dat afschuwelijke met de burgemeester hebben gedaan lopen nog vrij rond. Brrrrrr.

581 woorden

Lewis wreef in zijn vermoeide ogen terwijl hij uit het raam keek. Het was de nacht van de superbloedmaan, en hij had net een verhuisklus afgerond van iemand die naar de andere kant van het dorp verhuisde. Rijdend door Wakkerdam merkte hij een ongewone commotie op bij het marktplein. Er had zich een groep mensen gevormd en er flitsten lichten van een politieauto.
Hij werd té nieuwsgierig om niet uit te stappen, dus hij parkeerde zijn bus en baande zich een weg door de menigte. Hij begreep al snel dat het om de burgemeester ging en dat de doodsoorzaak nog onbekend was – hoewel, er gingen nu al rumoeren dat er weerwolven in het dorp rondwaarden.
Lewis geloofde niet in weerwolven. Hij zag het als een oude mythe die werd verteld door ouders aan hun kinderen om te zorgen dat ze niet in het donker buiten op straat zouden rondhangen. Daarbij kwam dat hij al vaak genoeg het verhaal van Ria had aangehoord, en hij wist dat ze dat allemaal bij elkaar verzonnen had om de aandacht op zich te richten.
Hij liep bijna tegen zijn goede vriend aan, die het had over dat hij een protest wilde organiseren om een nieuwe burgemeester te kiezen. "Dit is precies wat we nodig hebben om een dorpsbestuur naar ons te laten luisteren", verklaarde hij.
Hoewel Lewis niet graag over lijken ging, hij was het er wel mee eens dat er iets gedaan moest worden aan de criminaliteit in het dorp. Een tijd geleden werd zijn wijk Achter de Vesting geteisterd door inbraken en overvallen.
Hij had genoeg gezien en nam een omweg naar huis, langs de bouwmarkt. Terwijl hij tussen de hoge schappen liep kon hij niet de gedachte negeren dat er iets niet klopte – alsof er een griezelige stilte in de lucht hing, vergezeld van de fluisteringen van de dorpsbewoners die zich afvroegen of de weerwolven weer zouden toeslaan. Met zijn hand op het deurslot viel zijn blik op de telefoons die vandaag in de aanbieding waren. Kon hij dit nu allebei betalen of moest hij keuzes maken?
De schuifdeur van de bouwmarkt was nog niet achter hem gesloten of hij zag iemand op zich afkomen. Het was Ria. Ze zag er oud en kwetsbaar uit, maar haar ogen hadden nog altijd die scherpe blik uit haar jeugd. "Lewis, je móet me geloven," zei ze met trillende stem. "De weerwolven zijn terug, en ze gaan opnieuw toeslaan."
Lewis rolde met zijn ogen. "Kom op, Ria. Hoe kun je nog steeds in die onzin geloven?" Hij merkte dat hij moeite had om de kalmte in zijn stem te bewaren. "Weerwolven bestaan niet."
Maar Ria zette door. "Ik heb het met mijn eigen ogen gezien, Lewis! Mijn ouders zijn vermoord toen ik jong was." Haar stem werd harder en hoger. "En nu ze terug zijn wordt het erger, als we er niets aan doen."
Lewis schudde zijn hoofd. Hier had hij geen tijd voor. Hij moest nodig thuis nog wat dingetjes regelen, de avond duurde al veel te lang. "Sorry Ria, maar ik kan niet in zoiets belachelijks geloven." En hij draaide zich om naar zijn bus.
Terwijl de motor startte, overviel hem opnieuw een gevoel van ongemak. Wat als Ria tóch gelijk had? Thuis checkte hij nog even extra of alle ramen en deuren goed dicht zaten, toen hij plotseling geluiden van buiten hoorde komen. Het klonk als een lage grom, een beetje als een gewond dier ofzo.
Opeens hoorde hij een scherp, tikkend geluid op het raam. Hij sloop er voorzichtig naar toe. Zijn hart bonkte in zijn keel en zijn handen trilden, maar in et donker kon hij niets zien. "Het zal wel m'n verbeelding zijn geweest", verzuchtte hij.
KLABAM! Daar sloeg ineens de voordeur open. Lewis slaakte een kreet, die hij tegenhield door zijn hand voor zijn mond te doen. Hij struikelde achteruit terwijl hij het gezicht van de schaduw in zijn voordeur probeerde te ontwaren. Door de paniek viel hij over een tafeltje heen dat daar al jaren stond. Wat gebeurde hier? Hij zocht zijn telefoon maar hij trilde zo erg dat het hem niet lukte. Het wezen kwam te dichtbij.
"Hebbes!" Schreeuwde het opeens. Het was zijn vriend die een grijns van oor tot oor toonde terwijl hij een lamp aanknipte.
"Wat de fuck maat! Waarvoor was dit nou nodig?"
"Sorry man, ik wilde gewoon even kijken of het goed met je ging, het was niet de bedoeling om je zó te laten schrikken."
"Al goed man. Je weet dat ik m'n leven voor je zou geven."
Tommy maakte zich alweer uit de voeten en Lewis plofte op de bank, niet van plan om er nog af te komen. Dan maar een keer zonder eten naar bed.

(789 woorden)
(Wie wil Lewis' vriend zijn?)

Tommy reed relaxt en al neuriënd in zijn Fiat Uno'tje op de snelweg op weg naar Wakkerdam. De zon scheen en langs de kant van de weg zag hij af en toe prachtige bollenvelden opduiken. Hij was goed gehumeurd, en niet alleen omdat de lente in aantocht was, maar ook omdat hij op weg was naar zijn eerste koophuisje in het dorpje Wakkerdam. Het dorp waar zijn oma was opgegroeid en waar zijn goede vriend Lewis woonde. Hij liet al rijdend zijn gedachten gaan over de verhalen die hij vroeger gehoord had.

Tommy had het, toen hij daar groot genoeg voor was, allemaal vernomen vanuit de hoofdgetuige van de gebeurtenis. Zijn oma Olga, ofwel mevrouw de Boer, was ten tijde van het ongeval de receptioniste van Bernard de Jager. Zij had Tommy verteld wat ze die avond had aangetroffen, en hoe zij die beelden maar moeilijk van haar netvlies kreeg. Niet alleen vanwege de gruwelijke aanblik van de opengereten lichamen, maar ook omdat er eigenlijk nooit een bevredigende oplossing was gekomen in de zaak. Er klopten zoveel dingen niet. Waar was Lucinda gebleven, met wie Olga ondanks de onverwachte uitbarstingen die Lucinda kon hebben toch altijd een goed contact had gehad? En hoe konden de lichamen zo verminkt zijn, als dit een moord en zelfmoord van Cecile was geweest? Waarom was er nooit een moordwapen gevonden?

Olga had zich na de gebeurtenis ontfermd over het meisje van 8. Ja, Ria had herhaaldelijk gezegd dat ze had gezien dat Lucinda in een weerwolf transformeerde, maar dat kon toch niet kloppen.

Tommy had de verhalen van zijn oma altijd wel vermakelijk gevonden, hij hield wel van een potje griezelen. Weerwolven? Haha, wat kon de fantasie van een kind toch op hol slaan! Met een glimlach op zijn gezicht reed hij Wakkerdam binnen. Hij was er al een tijd niet echt geweest en verheugde zich op het weerzien met zijn vriend Lewis. Van hem had hij vernomen dat het bestuur er al een tijd niets van bakte in Wakkerdam en dat er dringend een nieuwe burgemeester gekozen moest worden. Al rijdend door het dorpje viel hem meteen de mensenmassa op die zich had verzameld op het marktplein. Hij parkeerde zijn Fiat en liep richting de mensenmassa.

Aldaar zag hij al gauw wat er aan de hand was. En ondanks dat het natuurlijk een vreselijk gezicht was, was hij ergens ook blij dat er nu wat zou gebeuren aan het bestuur. Hij draaide zich weer om en net toen hij weg wilde lopen liep er bijna iemand tegen hem op. Tommy herkende hem meteen. "Hey ouwe, kijk uit waar je loopt!" zei hij grappend tegen zijn vriend. Ze moesten lachen en gaven elkaar een ferme omhelzing. Tommy en Lewis wisselden hun gedachten uit over de dood van de burgemeester en waren het eens dat dit de start zou betekenen voor een beter georganiseerd Wakkerdam.

Ze namen afscheid en beloofden elkaar snel weer te zien. Lewis moest nog naar de bouwmarkt en Tommy ging naar zijn nieuwe huis op De Nieuwe Steen 15, hij had eerst zijn Fiatje uit te laden met wat verhuisdozen.

Het werd avond en Tommy had zich eindelijk geïnstalleerd in zijn nieuwe woning. Moe en bezweet van het sjouwen trok hij de koelkast open, pakte een blikje bier en plofte op de bank. Na een kwartiertje kreeg hij plots een idee, hij had na deze vermoeiende dag wel zin om eens een goeie grap bij zijn vriend uit te halen. Zich verheugend op wat komen zou trok hij zijn jas aan en vertrok hij naar Achter de Vesting nummer 4.

Het was pikkedonker en de maan kleurde ietwat rood. Tommy zat gebukt onder het raam van het huis van Lewis, en zag de bus van Lewis staan. "Mooi", dacht Tommy en hij deed zo goed als hij kon het gegrom van een weerwolf na. Daarna tikte hij met zijn sleutels op het raam en kon zijn lachen bijna niet inhouden. Hij sloop naar de voordeur en gooide die open. "KLABAM!" Hij hoorde een kreet, en gestommel alsof er iemand ergens over viel. "Hebbes!" schreeuwde Tommy, en knipte zijn zaklamp aan. Tommy zag zijn vriend met doodsangst in zijn ogen op de grond liggen.
"Wat de fuck maat! Waarvoor was dit nou nodig?"
"Sorry man, ik wilde gewoon even kijken of het goed met je ging, het was niet de bedoeling om je zó te laten schrikken."
"Al goed man. Je weet dat ik m'n leven voor je zou geven."
Toch in de war door de toestand van zijn vriend vertrok Tommy snel weer naar huis. Lewis was toch nooit zo bang aangelegd? De sfeer lijkt anders dan vorige keren dat hij in Wakkerdam was. Met het licht van de bloedrode maan reed Tommy peinzend over wat er toch aan de hand was naar huis.


Edit: op verzoek van Semi-Sjamaan, secretaresse veranderd in receptioniste

(803 woorden)

'Héhé!' Roept Morris uit terwijl hij met een zucht in zijn sofa ploft. Hij heeft een lange dag erop zitten in de apotheek in het miden van de stad. Hij werkt hier al 2 jaar en hij kent iedereen die met enige regelmaat bij de apotheek komt bij naam. Aan het gezicht kon hij al raden welke medicatie hij nu tevoorschijn moest halen. *Pling* 'Ugh, wat nou weer' zuchtte Morris.

Citeer
Hey Morris, kan je morgen om 07:00 beginnen in plaats van 09:00? Er valt weer iemand uit en er moet nog veel gedaan worden. Groeten Diederik

De laatste tijd ging het elke keer zo. Als er iemand uitviel was hij de eerste die zijn baas appte. En hoewel hij het op prijs stelde dat zijn baas hem de beste invaller vond, viel het loon nog altijd tegen. Morris appte terug:

Citeer
Nee sorry. Ik voel me totaal niet lekker, dus ik blijf morgen thuis. Ik hoop je de keer erna weer te zien!

'Ik hoop je de keer erna weer te zien' grinnekte Morris. 'Dus niet hè. Morris stond op, pakte een blikje cola en een zak chips en klikte de tv aan.

Welkom bij het avondjournaal met vanavond: De mooiste beelden van de Super Bloedmaan, nieuwe bewoners in Wakkerdam en de moordenaar van Anton nog altijd ombekend

Morris spitste zijn oren toen hij het woord Superbloedmaan hoorde. Hij had zijn oma vroeger hier nog over horen praten. De avond dat de vorige superbloedmaan er was, was de burgermeester genaamd Bernard ook vermoord. Het verhaal is hem altijd bij gebleven. Als hij weer thuis was zocht hij zoveel hij kon over die avond op. En hoewel hij genoeg over de superbloedmaan kon vinden is de dader op de moord van Bernard nooit gevonden. Hoewel gespeculeerd werd dar het zij vrouw wel geweest moest zijn, is het nooit bewezen. De moorden van Bernard en Anton leken verdacht veel op elkaar. Beide waren vermoord tijdens de Super bloedmaan en beide burgermeesters waren helemaal opengereten.

Zijn oma heeft wel eens gegrapt dat het misschien de weerwolven waren waar Ria de dorpsgek, zoals zijn oma haar noemde, het over had. Maar dan keek zijn moeder boos naar zijn oma dat ze niet zulke gekke verhalen moest vertellen. Hij was altijd sceptisch over weerwolven, maar nu begon hij toch langzaam te twijfelen.

De volgende dag stond Morris vroeg op en besloot naar de bakker te gaan voor wat lekkere broodjes. Hij stapte zijn deur uit en sloeg meteen rechtsaf richting de lekkerste bakker in Wakkerdam. Een beetje onrustig om zich heen kijkend of hij geen collega's van de apotheek zou zien liep hij verder de straat uit. Hij liep langs het uitzendbureau en zijn oog viel op de poster achter het raam. 

'Bent u op zoek naar een nieuwe, uitdagende baan? Dan bent u hier op het goede adres! Er zijn nieuwe vacatures voor onder andere barbiers, ecologen en wijkverpleegkundigen.

Morris twijfelde geen moment en stapte naar binnen. Met zijn ervaring als apotheker en zijn enthousiasme moest en zou hij solliciteren op de vacature van wijkverpleegkundige.

Met een brede glimlach liep Morris weer naar buiten. Een vrouw met een norse blik keek hem recht in zijn ogen aan. 'Zo die heeft ook haar dag niet' dacht Morris en hij knikte naar haar. Dan is het nu tijd voor een lekkere brunch en in een snelle pas vervolgde hij zijn weg naar de bakker.

589 woorden

Alles wat leeft, aandacht en geld. Dat zijn de zaken die mij in beweging brengen. Aangenaam, ik ben Vrek Vonck.

Net zoals elke ochtend ging vandaag mijn wekker weer om 5 uur in de morgen. Het was geen schel piepend geluid, maar de prachtige zang van de merel. De zang waar de merel zijn territorium mee afbakent. Wat anders was dan andere ochtenden: af en toe voelde ik een pijnscheut in mijn linkerbeen. De larven laten af en toe merken dat ze er zijn. fantastisch! Voorlopig mogen die kleine verstelingen nog even blijven zitten.
Ik stond ook enthousiaster op dan andere ochtenden. Elke ochtend, nog vóór mijn ontbijt vind ik het heerlijk de noordelijke poort uit te lopen. Zo kan ik voor de drukte uit mijn dag starten in het kleine bos rond de B&B. De flora en fauna zijn daar prachtig. Ondanks de kleine omvang van het bos is er regelmatigs iets moois te zien. Reeën (Capreolus capreolus), wilde zwijnen (Sus scrofa), of ander wild, maar ook prachtige insecten en planten.

De reden dat ik vandaag zo enthousiast opstond had te maken met de bloedrode supermaan. Ja, oké, de burgemeester was gisteren dood aangetroffen, maar burgemeester van der Zon ook helemaal geen goede burgemeester. De dood had natuurlijk niets met die maan en weerwolven (lycanthropus / lupinotuum) te maken. Gekke Ria is nu eenmaal graag gekke Ria en heeft al helemaal geen verstand van natuurverschijnselen. Nu kan die hele maan zelf me gestolen worden, maar tijdens volle maan zijn nachtdieren veel actiever. Het is eigenlijk vrij eenvoudig: dit komt omdat het veel lichter is 's nachts. Ik sprong vandaag dus extra snel uit mijn bed, trok mijn kleren aan en aaide mijn Varaan (Johan) nog even. Eenmaal in het bos was het fabelachtig. Ik heb veel actieve eekhoorns (Sciurus vulgaris), bosmuizen (Apodemus sylvaticus) en vogels gezien. Zonde dat je er niet bij was!

Ik vind het heerlijk als ik tijd voor dit soort dingen kan nemen. Nu ik dus weer terug ben van Costa Rica heb ik even een tijdje geen opdracht, rust in de tent dus. In deze periodes maak ik met mijn Varaan op schoot (Johan) in principe altijd voor elke dag een planning, om mijn dag toch nog op een 'zinvolle' manier in te vullen.

Voor vandaag had ik de volgende planning gemaakt:

Citeer-   9 uur: supermarkt.
-   11 uur: naar het natuurwinkeltje* (achter mijn huis)
-   15 uur: Kop koffie bij de nieuwe buurman
-   17.30 uur: thuis even eten

*Het natuurwinkeltje is gewoon een kruidenwinkeltje, zoveel natuur is er niet te vinden.

In het begin van de avond zou ik misschien nog even een terrasje op het plein uitzoeken om wanneer het schemerachtig zou worden me weer te begeven naar het bos, om te kijken of er ook dassen (meles meles) te spotten zouden zijn. Het bosje daar zit vol actieve dassenburchten. Een ware plaag trouwens voor de agrariërs in de buurt, want dassen dragen vaak TBC bij zich en dragen dit makkelijk over naar koeien.

Bij de buurman was het vandaag heel interessant geweest. Hij had niet veel gezegd (prima, meer praattijd voor mij), maar hij had wel verteld dat hij ook bioloog was geweest en heeft zich momenteel na veel ervaringen verder ontwikkelt tot Seismoloog. Wat een verademing, iemand met verstand. De vorige bewoner was een uitkeringstrekker geweest die vooral stank deelde met de buurt. Hoe deze ooit de prachtige woning had kunnen betalen is nog steeds een raadsel. Terug naar de nieuwe Buurman. Ralf, of was het Jacob? Hoe dan ook, hij was heel vriendelijk geweest. We hadden samen nog even gekeken naar de 3 larven. Geweldig om te zien hoe de natuur zijn manieren vind.

En nadat ik thuis heb gegeten kom ik dus op het punt dat ik hier voor een gesloten terras sta. Dicht, verlaten, gesloten, want gevaarlijk. Idioten. Iedereen maakt de dood van de burgemeester echt veel te groot. Misschien moet ik me er maar eens tegenaan gaan bemoeien om te zorgen dat deze nonsens snel weer voorbij is. Weerwolven. Tss...

---

674 woorden

Met de vlam in de pijp, scheur ik naar de Albert Heijn.... Henk was altijd goedgemutst zodra hij in zijn vrachtwagen stapte. Hajje, riep hij van achter het stuur. Of hij toeterde. De hoorn schalde door het kleine Wakkerdam als hij binnen was. Maar goed, binnen.. hij had een huis, maar was er eigenlijk nooit. Meestal was Henk onderweg en sliep in zijn vrachtwagen. Grote landingen naar het kleine wakkerdam.

Het was nu nog extremer. Door de Super Bloedmaan-aankondiging was iedereen aan het hamsteren geslagen. Het toiletpapier was niet aan te slepen. Niemand weet waarom, want Henk had het zelf gezien: in Vosselaar waren nog vele rollen te verkrijgen. Steenmarterwijk produceerde ook meer dan voldoende pasta. Allemaal paniek om niks, vond Henk. Henk was immers lekker nuchter. Hij zette zijn radio hard aan en luisterde naar de sportuitslagen. En tussendoor zong hij graag mee met zijn favorieten. André de Haas, of Patricia Paard. Het leven was zo simpel.

Moest Henk zich echt geen zorgen over de superbloedmaan maken? Hij kwam net binnen met zijn lading. Toiletpapier en pasta volop. Maar ineens hield iemand hem tegen. Hij kon niet goed zien wie, het weer was vrij slecht. Het leek een politieagent. U moet omrijden, U kan niet over het plein. Henk vroeg zich af wat er aan de hand was. "Maar ik moet er door!"

De politieagent gaf echter geen krimp en wilde eerst niet zeggen wat er was. Er is een dode. Henk schrok even, maar zei toen: "Dat is toevallig. Maar puur toeval, ik schrik nergens van. God hebbe zijn ziel." Het is wel wéér de burgemeester, zei de agent. Henk schrok weer even, maar zei toen: "Vervelend, maar ik moet wel mijn spullen afleveren. Jullie willen toch allemaal pasta hebben!" Een lange discussie volgde, maar Henk moest en zou omrijden. En in het nauwe wakkerdam is dat niet bepaald ideaal. Henk moest het dorp uit, om de stad heen en dan aan de andere kant de stad weer in.

Henk liet zich echter niet uit het veld slaan. Hij was één met zijn vrachtwagen. Hij draaide en keerde zoals niemand anders dat kan in een vrachtwagen. Één met het piepje. De rit was daarna niet al te lastig. Een uurtje later kwam hij aan bij de kruidenier. "Waar bleef je?", zei de vrouw. "Moest omrijden", bromde Henk. De vrouw knikte instemmend en leek treurig. "Moeten we wel hier blijven", zei ze. "Trap jij nu ook al in die leugens?" Henk was stellig, ondanks alles bleef hij erbij dat het allemaal dom bijgeloof was. "Neem nou maar gewoon die lading aan, ik kan er ook niks aan doen dat ik moest omrijden. En zo lang er maar verder niemand gaat is alles best. We komen hier uit als we gewoon rustig blijven met zijn allen en niet naar elkaar gaan wijzen. Wakkerdam is sterker dan dat."

Henk vond dat de ochtend niet geweldig was, maar hij moest het er mee doen. Nu een lading uit Otterlo halen, en dan proberen met de avond terug te zijn. Hopelijk brengt dat meer rust.

(515)

Lars Jacobsen kijkt tevreden zijn huisje rond. Eind januari is hij verhuisd naar Wakkerdam, om precies te zijn naar de Vergulde Florijn nummer 8. Een ruim huis, eigenlijk veel te groot voor deze man alleen, maar hij had geluk dat hij het kon overkopen voor een schappelijke prijs. Kennelijk was de vorige bewoner van het huis iemand die te diep in de schulden was komen te zitten en toen bleek dat het huis met spoed werd verkocht had Lars geluk dat zijn bod werd geaccepteerd. Niet dat hij moeilijk deed over geld hoor. Met zijn werk als seismoloog zat dat wel goed. Hij had alleen niet zoveel nodig. Lekker simplistisch ingericht, dat vond hij wel prettig. Dat had er ook voor gezorgd dat zijn verhuizing niet veel voeten in aarde had. Na 2,5 maand wonen, kon hij zeggen dat hij wel echt gesetteld was. Alleen de tuin had de vorige bewoner flink laten overwoekeren, dus dat was nog wel een project dat hij onder handen wilde nemen. Maar het had geen haast.
Lars liep nog even langs de markt, want in de middag zou zijn nieuwe buurtman op de koffie komen. Normaal gesproken was Lars wat meer op zichzelf gericht, maar hij had gehoord dat zijn buurman ook bioloog was en dat interesseerde hem. Veel ervaring met bezoek thuis had Lars niet, maar hij wist dat het toch wel gewaardeerd werd als hij iets lekkers voor bij de koffie had, dus dat was zijn missie voor de ochtend. Op de markt haalde hij bij de bakker wat lekkere koeken en hij vond er ook nog een goedkope gevulde markttas, eens zien of daar wat leuks in zat. 
Op de terugweg hoorde hij wat tumult, veel stadsbewoners hadden zich in het centrum van de stad verzameld. Al die mensen bij elkaar, dat trok Lars niet echt, maar zijn nieuwsgierigheid overwon. Tot zijn schrik besefte hij dat hij zich tot een groep ramptoeristen bevond, hij zag een lichaam op de grond liggen, maar draaide zijn hoofd snel weg. Dit hoefde hij zeker niet te zien en liet hij liever aan de autoriteiten over. Tussen de paniek van de stadbewoners in, hoorde hij opeens een heldere stem zeggen "De weerwolven waren terug in Wakkerdam!" Lars wende zich af en liep weg naar huis. Ja hoor, weerwolven. Hoewel hij nog maar kort in Wakkerdam woonde, had hij de stem van de dorpsgek wel herkend. Ria heette ze.. niemand besteedde veel aandacht aan haar en Lars al zeker niet. Nog even en er kwam interessant bezoek!
Interessant, dat was het zeker wel. Vrek Vonck, zo heette de buurman, was als een spraakwaterval van start gegaan en er leek pas een einde aan te komen toen ze weer afscheid namen die middag. Storend vond Lars het niet. Ze hadden nog even een rustig momentje naar wat larven gekeken. Verbazingwekkend hoe de natuur zijn buurman Vrek opeens stil kreeg. Lars moest er wel om grinniken. In vergelijking met Vrek was Lars maar een oude man. Nuja, dat klopte ook wel natuurlijk, hij was ruim 12 jaar ouder, maar Vrek gedroeg zich in zijn enthousiasme over alles toch een stuk jonger dan hij werkelijk was. Maar wel een aardige vent, besloot Lars.

534 woorden (moeten we dat erbij zetten?)

Citaat van: Morana op 16 april 2023, 20:13:51
534 woorden (moeten we dat erbij zetten?)

Dit hoeft niet per se hoor, ik tel ze alsnog na  O0

Mijn verhaal volgt later vanavond/morgenochtend  O0

Ria voelde zich steeds ongemakkelijker worden in de menigte. Haar verhaal over hoe ze haar ouders gevonden had en in welke staat ze verkeerden was in heel Wakkerdam bekend. Nu gruwelijke overeenkomsten met hoe de burgemeester nu gevonden werd waren overduidelijk. Het verschil zat hem erin dat de burgemeester buiten gevonden was op het plein, waar de plas bloed waarin hij lag steeds groter werd en haar ouders in de werkkamer. Maar ook haar ouders hadden er precies zo bijgelegen. Ook al was ze later pas aangekomen op het plein, ze voelde dat iedereen naar haar keek. Ze nam het hun ook niet kwalijk, iedereen dacht dat ze gek was met haar verhaal over weerwolven. Als ze het zelf niet meegemaakt had zou ze het ook niet geloofd hebben. Maar er was nu toch onomstotelijk bewijs. Zachtjes stapte Ria wat naar achter. Haar gedachten waren aan het afdwalen. De laatste weken kwamen er steeds meer nieuwe mensen in Wakkerdam wonen. Ze had van verschillende mensen wel al een glimp opgevangen. En het leek erop dat haar reputatie haar vooruit gesneld was, want ook de nieuwe bewoners bleven het liefst uit haar buurt. Het zou tijd zijn om haar oude vriendin Hananya op te gaan zoeken.

"U begrijpt mij verkeerd. Ik ga niet als één of andere bedelaar naast het rookhok zitten eten. Ik eis dat u mij de beste plek van dit restaurant toewijst. Ik ben namelijk John van der Zon." Ria liep snel verder. Ze had de beste man nog niet zo heel vaak gezien, maar nu al had ze geen hoge pet op van die man. Hij was de zoon van de net overleden burgemeester en was zelf ook burgemeester geweest van een plaatsje genaamd Slapperdam. Toen zijn vader overleden was had hij al zijn spullen ingepakt en was met twaalf taxi's naar Wakkerdam verhuisd. Ria was ze tegen gekomen toen ze de stad in kwamen rijden. Ze was toen net van plan om bij een zebrapad over te steken toen ze bijna van haar sokken gereden werd door de taxi waar John in zat. Hij stak gelijk zijn hoofd uit het raam. Vuurrood van de boosheid. "Zeg, hoe durft u te lopen waar ik net van plan was te gaan rijden! U moet een beetje respect leren opbrengen voor mensen van mijn niveau!" Hij zou het nog lastig krijgen. Het snobistische zelfingenomen gedrag waarmee hij iedereen om zich heen dicteerde werd over het algemeen niet zo gewaardeerd in Wakkerdam. Hier waren de mensen wat nuchterder en zouden niet zo snel toegeven aan zulke grillen. Nee, zo iemand zo nooit een vriend van haar kunnen worden. Ria werd door heel de stad misschien wel voor gek uitgemaakt. Ze behandelde iedereen wel met het juiste respect.

Terwijl ze langzaam door de stad liep. Bleven de gedachten door haar hoofd spoken. Af en toe leek het alsof ze in de verte wolven hoorde huilen, maar dat zou waarschijnlijk gewoon haar verbeelding zijn. Vroeger was ze te klein om iets tegen de weerwolven te kunnen betekenen. Maar als ze nu wel terug waren dan zou ze niet hulpeloos toe gaan kijken. Dan zou ze proberen terug te vechten. De tranen sprongen in haar ogen. Op dit soort momenten mistte ze haar ouders zo ontzettend. Maar misschien dat dit eindelijk voor de rest van de stad hun ogen zou openen en de waarheid zou doen beseffen. Terwijl ze door de straat liep op weg naar de natuurwinkel ging de deur van de bouwmarkt open en kwam ze oog in oog te staan met Lewis. Lewis was een jongen met wie ze wel vaker gepraat had."Lewis, je moet me geloven. De weerwolven zijn terug, en ze gaan opnieuw toeslaan." Helaas kreeg Ria de reactie die ze eigenlijk al wel voorspeld had, beleefd maar toch afwijzend. Ook hij probeerde haar duidelijk te maken dat weerwolven niet bestonden. Ze bleef het proberen, zonder enig succes "Sorry Ria, maar ik kan niet in zoiets belachelijks geloven" Waarna hij omdraaide en naar de bus toe liep.
Misschien pakte ze het gewoon niet goed aan. Haar reputatie was natuurlijk niet geweldig in Wakkerdam. Maar als ze bewijs kon vinden dat er weerwolven waren, dan zouden ze haar wel moeten geloven.

Ze liep de hoek om en zag al snel haar vriendin Hananya voor haar winkel staan. Het was het einde van de dag geweest en ze was net bezig om de verschillende producten die ze buiten uitgestald had weer naar binnen te brengen. Hananya was een van de weinige inwoners waarvan Ria wel het idee had dat ze haar zou geloven. Het was al een vrouw op leeftijd en haar hele leven gebruikte ze haar natuurlijke producten om mensen weer beter te maken. Soms met een zalfje of een drankje. En soms liet ze enkel een combinatie aan kruiden aan je ruiken om je zo te genezen. De meeste mensen in de stad wouden niet met Ria geassocieerd worden. Als ze ziek was werd ze zelfs in het ziekenhuis weg gestuurd. Maar bij Hananya was ze altijd welkom. Toen ze Ria aan zag komen lopen, bleef ze even stil staan om naar Ria te kijken. Langzaam bewoog ze met haar handen door de lucht. Alsof ze een grote onzichtbare hond aan het aaien was.  "Ria, je bent net op tijd. Je aura is vandaag donkergeel met grijs en oranjebruin. Kom, kom mee naar binnen. Ik heb een thee die je wat rust zal geven" Terwijl Ria haar volgde vertelde Hananya over de kleuren die ze in haar aura had gezien. Het donkergele wees op grote angsten, het grijze stond voor een gebrek aan energie, het hebben van pijn en moeheid en het dragen van lasten. Het oranjebruin stond voor oude trauma's, verdriet en het onvermogen om dingen los te laten.
Ria vond het altijd lastig om op zulke dingen te reageren. Iedereen in Wakkerdam wist van haar pijn en verdriet. En het was niet moeilijk om voor te stellen als je al vijftig jaar aan het zwerven was je ondertussen wel veel pijn en moeheid had. Maar ze had ook geleerd om er wel op te vertrouwen. Hananya had haar wel eens verteld over inwoners die ze in de stad zich lopen die een parelmoer glans in hun aura hadden. Dat wees er eigenlijk altijd op dat ze binnen een korte periode zouden komen te overlijden. En ze had er nog nooit naast gezeten.

Een paar minuten later kwam Hananya terug met een kop thee en een boek in haar hand. Ze was wel vaker gewend dat de thee die ze hier kreeg een bijzondere kleur of structuur hadden, maar nu dreven er een paarse en witte bloemen in haar glas. "Passiflora Amathyst, de paarse passiebloem. Heel handig tegen klachten van angst en stress. De kamille is altijd goed om je lichaam wat beter uit te rusten." Terwijl Ria haar handen opwarmde aan het glas, legde Hananya het boek op tafel. Sinds ze hier was had Ria nog geen woord kunnen zeggen. "Toen ik op het nieuws zag dat er weer een superbloedmaan zou zijn, ben ik naar de bibliotheek gegaan om wat onderzoek te doen. En ik heb iets gevonden waarvan ik denk dat je het moet zien." Het boek wat ze op tafel had gelegd was getiteld "De mythische maan". Het was nog ouderwets in leer gebonden en aan de omslag te zien had dit boek al verschillende eeuwen doorstaan. Ze bladerde wat door het boek heen tot ze op de pagina terecht kwam die ze zocht en ze liet het stuk aan Ria lezen.

CiteerWaenneear den roodus maen vool sij, huilean den woolvean naer den maean. Waennear den kikaedean met duizendean uyt den groond zullean koomean, zal heat loot oonzeacker zijn.  Ende zullen ze terugckearean.heat pleyn zael rood van heat blooed kleurean. Ear zullean ooffers gheamaeckt mooeaten wordean oom den mensean uyt het duistear, zigh dy gheabooren zichhn meat den smet vaen den lykaentroopen gunstichh te steallean. Soo niet, dan zael den wereald inde eene eauwiche duystearnis vearskhichhnean.
Waennear jea den gealea ooghean inde den duysternys zyat, weat ghe daet zea tearug geckeard zichhn.

Ria keek Hananya vragend aan. Ze kon best aardig lezen. Maar hier begreep ze niet heel veel van. Hananya knikte. "Hier staat: Wanneer de rode maan vol is, huilen de wolven naar de maan. Wanneer de cicaden met duizenden uit de grond zullen komen, zal het lot onzeker zijn. En zullen ze terugkeren. het plein zal rood van het bloed kleuren. Er zullen offers gemaakt moeten worden om de mensen uit het duister, zij die geboren zijn met de smet van de lycantropen gunstig te stellen. Zo niet, dan zal de wereld in een eeuwige duisternis verschijnen.
Wanneer je de gele ogen in de duisternis ziet, weet je dat ze terug gekeerd zijn."

Met grote ogen keek Ria haar aan. Dit was misschien wel het bewijs wat haar kon helpen. "Ik denk dat we Vrek Vonck moeten gaan zoeken. Hij heeft verstand van alle dieren, dus die zal wel weten of er hier ergens een plek zou zijn die geschikt is voor cicaden om in te leven." Ria dronk haar thee op en was van plan om snel op zoek te gaan naar Vrek. Maar Hananya hield haar tegen. "Ria... Er is meer. Ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen. Maar toen ik eerder vandaag door de stad liep zag ik een vrouw richting het stadshuis lopen die als twee druppels water leek op Lucinda. Ze leek zelfs niet eens ouder geworden te zijn." Ria greep zich vast aan de stoel om er niet vanaf te vallen van de schrik. Zou het dan toch zo zijn dat Lucinda inderdaad terug gekeerd was in Wakkerdam? Er waren zoveel vragen die beantwoord moesten worden.

Lars had na het vertrek van zijn buurman van een simpele avondmaaltijd genoten en was vroeg naar bed gegaan. Na een rustige nacht werd hij uitgerust wakker. Met hernieuwde energie na zijn ontbijt, schonk hij zichzelf een grote mok koffie in en keek naar de klus die voor hem lag. Vandaag zou hij de tuin onder handen nemen. Het onkruid woekerde en het leek op sommige plekken meer alsof de struiken de tuin hadden overgenomen dan dat er nog ergens een zithoekje te zien was. Terwijl de tuin toch ruim genoeg was. Lars begon eerst aan het grote werk, de struiken eruit trekken. De details van het kleine onkruid, dat kwam later wel. Tegen het middaguur kreeg hij toch wat honger. Hij besloot de stad in te gaan, op zoek naar een lekker broodje falafel. Meteen nam hij in zijn auto een grote berg tuinafval mee dat hij bij de stadswerf dumpte. Met een grote struik in zijn handen botste hij daar per ongeluk op tegen...
(wie vervolgt?)

(166 w)

Een knopje hier en een knopje daar. John begint gewoon hard te rammen en te slaan op alles wat er staat. Na 10 minuten hard rammen ziet John de Start knop, Hij drukt erop en het dak begint te draaien de telescoop begint te bewegen en de computers gaan aan. De computer zegt "u heeft 6000 acties in de wachtrij voor de telescoop wilt u daar nu aan beginnen?" Voordat John een optie kan drukken, staat er "wilt u uw telescoop updaten met de nieuwste software". John nu razend begint weer te rammen. John schreeuwt "DOE HET GEWOON! Ik zoek mijn vader en jij moet mij gehoorzamen! In Slapperdam ben ik de beroemde burgemeester en ik zoek mijn vader!" Hierna gaat de computer in zijn update stand. Terwijl dit gebeurt hoort een hart gelach, John draait zich om en ziet de taxichaffeur hard lachen. John kijkt hem geïrriteerd aan. Daarna komt er een wanhopige poging van John om de update te omzeilen en de telescoop te laten werken, maar helaas niets werkt. Boos gaat John zitten "In slaapdam gebeurt dit nooit".  Daarna zegt de taxichauffeur "Keizer John de machtige als ik een probleem had sloeg ik erop met mijn schroevendraaier." Dat kon werken dacht John. John rende richting de taxi terwijl de chauffeur hem verheugd volgde.

Ze reden richting het centrum toen John zich bedacht dat al zijn WD's op waren. Hij had immers al zijn 500 WD's gebruikt om alle chauffeurs af te betalen. Om toch nog een inkomen te hebben vroeg John aan zijn chauffeur "zeg vertel mij eens hoe krijgen arme mensen zoals jij nou geld?" . De chaffeur zei niets maar reed 10 minuten stil door, tot hun bij een gebouw kwamen genaamd het uitzendbureau."  De chauffeur zei "als u hier na binnen stapt kunnen zei u verder helpen aan het aantal WD's dat u nodig heeft."  John stapt uit en loopt naar  binnen.

Eenmaal binnen zit daar een vrouw. Ze kijkt niet blij. John gaat er naast zitten en ze kijkt hem eens goed aan, na 2 minuten staren vraagt ze "ken ik u?" John zegt "Waarschijnlijk wel ik ben niet voor niets de burgermeester van Slapperdam." Ze haalt haar schouders op en zegt "maakt ook niet uit, ik ben niets beter dan u, ik wou zo graag naar het observatorium, maar ik ging uit enthousiasme naar het uitzendbureau en nu ...". Er volgt een eindeloos verhaal over hoe leuk haar baan is en wat ze zou doen in het observatorium. Net wanneer ze klaar is met haar verhaal hoort John "meneer  van der Zon wilt u mij volgen". John stelt zichzelf met zijn volledige titels voor en volgt de aardige man.

Toen ze eenmaal zaten vroeg de man  "wat voor baan zou u willen doen, we bieden hier alles van administrateur tot kok!". John zei "ik wil graag een functie waarin ik veel wd's verdien maar weinig hoef te doen". De man zei tegen John "dan weet ik u de functie voor u! Jeugdhulpverlener!" Niet alleen verdient dit beroep 500 WD's, ook woont er amper jeugd in wakkerdam!". John kijkt tevreden en zegt "deze functie neem ik" na nog een kort gesprek verlaat John het gebouw, en loopt richting de auto en voordat John ook maar iets kan zeggen vraagt de chaffeur "u bent voor jeugdhulpverlener gegaan he"


554 woorden

( @Sunny ik heb je misschien heel stiekem ergens in het verhaal verwerkt, of je er iets mee doet moet je zelf  beslissen maar heb het vaag genoeg gehouden zodat je er niet perse iets mee moet doen.)

Lewis had een betere nacht dan waar hij op gehoopt had. Hij had vandaag een vrije dag, en normaal gesproken werd hij dan net zo laat wakker als gewoonlijk, maar vandaag had hij uitgeslapen tot half 9!

Opeens hoorde hij gegrom. Hij zat binnen een fractie van een seconde rechtop in bed, maar bedacht toen dat het zijn maag was. Dat was waar ook, hij had gisteravond niet gegeten. Kijkend in zijn koelkast kwam hij erachter dat hij ook nodig boodschappen moest doen. De markthal stond in de hippe wijk waar Tommy woonde. Misschien zou hij hem nog wel tegen het lijf lopen.

Dat was niet het geval. Wel liep er een jongedame rond die geconcentreerd om zich heen keek. Lewis besloot om haar even aan te spreken. "Goedemorgen, ik ben Lewis. Ik heb je hier volgens mij nog niet gezien, klopt dat?"

Ze leek uit haar concentratie geschud te zijn. "Oh, hoi. Ik ben Zorra. Ik woon hier inderdaad nog maar net, sinds gisteren." Ze wees naar een modern huisje. "Dit is mijn nieuwe tijdelijke stekje."

"Tijdelijk?"

Ze legde uit dat ze de afgelopen maanden wat rond had gedwaald nadat haar ouders overleden waren, op gruwelijke wijze. Lewis kon het niet helpen om aan de vermoorde burgemeester te denken - die beelden waren op zijn netvlies gebrand.

"Wat naar om te horen," zei hij met een zo sympathiek mogelijke glimlach.

"Ja, moeilijke tijden," mijmerde ze. "En ik probeer mijn leven weer op te pakken, en ik dacht dat dat even lukte met die superbloedmaan vannacht. Ik heb astrofysica gestudeerd en ik vond het fascinerend. Tot die verhalen over weerwolven gisteren..."

"Astrofysica? Da's iets met het sterren en het heelal toch?" Lewis probeerde het gesprek een wat positievere wending te geven. Dat lukte goed, want ze begon meteen te praten over maanfases en iets met zwaartekracht, maar Lewis volgde er niet veel van.

"Klinkt erg ingewikkeld allemaal," concludeerde Lewis aan het eind van haar verhaal.

"Valt mee, als je eenmaal de basis begrijpt valt het allemaal vanzelf op z'n plek," zei ze met een verlegen lachje.

Lewis lachte terug. "Ik moest maar eens wat boodschappen doen. Mocht je behoefte hebben aan wat gezelschap, ik woon achter de vesting, op nummer 4."

"Bedankt Lewis, dat is een lief aanbod."

Tevreden met zichzelf en met misschien wel een nieuwe vriendschap liep hij terug naar huis. Maar de beelden van de burgemeester, aangevuld met de beschrijving van Zorra's ouders, bleven in zijn hoofd spoken.

CiteerDisclaimer: Ik heb geen zaken als een wildcam, dit gebruik ik alleen voor mijn verhaal

Bah, wat slaap ik bagger... Die rare pootafdrukken in het bos zitten Vrek toch niet helemaal lekker. Ze leken erg op de afdrukken van een hond, maar zo'n grote hond had hij nog nooit gezien. Wat kan dat toch zijn? Het zal toch niet... Nee het kan niet zo zijn dat Ria toch ergens gelijk heeft. Begin ik misschien dan ook gek te worden? Ook de rare geur zit Vrek dwars. Die heeft hij toch eerder ergens geroken, denk Vrek. Was dat misschien gisteren, bij de Buurman? In de gang had toch een eigenaardig luchtje gehangen. Nee, dat zal toch niet. Nu haal je gewoon dingen in je hoofd.

Vroeger dan anders, midden in de nacht kleed Vrek zich aan. Ik ga gewoon wat wildcams uitzetten. Ook als er niets aan de hand is, blijft het prachtig om de dassen in actie te zien. Nee, ik doe dit natuurlijk niet omdat ik Ria begin te geloven. Ik ben niet gek! Maar mocht er toch iets inzitten, dan moest hij de buurman wel gaan waarschuwen. Dan waren ze daar in huis geweest. Nee, het kan gewoon niet. Zo werkt de natuur niet! Vrek besluit vanaf morgen zelf Wakkerdam maar eens goed te gaan bestuderen, hij heeft toch alle tijd momenteel. Dan zal hij laten zien dat Ria zo gek is als iedereen al denkt.

---

223 woorden (exc. disclaimer)

“Geachte heer,

Ik benader U omdat de beste vriendin van de oudtante van uw moeders zijde is komen te overlijden, en in haar testament heeft aangegeven haar huis aan U achter te laten. Hiervoor is wel een betaling nodig van €10,000 (TIEN DUIZEND) euro ter afhandeling van de adminastratieve kosten. De woning zal voor uw aanvaarding gerenoveerd worden met een nieuwe badkamer en keuken ten waarde van €15,000 (VIJFTIEN DUIZEND) euro. De betaling kan worden voldaan via West Union, maar dient voldaan te worden voor het einde van 15 (VIJFTIEN) januari 2023.
Uw reactie afwachtende verblijf ik,

Matthias Rogmans”

Marc knipperde met zijn ogen. Dit was spam, toch? Dit moest wel spam zijn. Maar het Email-adres zag er betrouwbaar uit en het was niet alsof er anders ooit nog een mogelijkheid was om een huis te kunnen verkrijgen. Met een diepe zucht stond hij op en vertrekte hij naar het Western Union-kantoor.

---

“En nu sta ik dus hier!” riep Marc enthousiast tegen de verkoper in de markthal, die hem verbaasd aankeek. “Een fascinerend verhaal meneer, maar de vraag was of u een kleine, middelgrote of grote tas wilde kopen – en hoe u daarvoor dacht te betalen.” Marc was ondertussen alweer afgeleid en rende af op een stand waar ze eenhoornijs verkochten – een vrolijk gekleurd ijsje in een eenhoorn-beker met een klein ijshoorntje erbovenop, zodat het op een eenhoorn leek. Vrolijk zijn ijsje etend liep hij verder door de markthallen, op zoek naar de uitkomst.
Het was allemaal dan misschien anders gelopen, maar hij kon nog steeds amper geloven dat het hem eindelijk gelukt was. Natuurlijk, er moest nog wel het een en ander gebeuren aan zijn huisje, maar het was precies dat – zijn huis. Helemaal van hem. En het was hem zelfs nog gelukt om een goedbetaalde baan als tekstschrijver te krijgen, slechts enkele dagen nadat hij hier was gekomen. Hij hoopte alleen dat ze het niet erg vonden als de teksten te laat binnen zouden komen... Want stiekem was hij er nog steeds niet aan begonnen.
Maar hij had wel zijn bordspellenkast ingericht, en zijn playstation aangesloten, en was al superver in Genshin Impact en dat móést ergens voor tellen, toch? Toch? Misschien dat hij daarover kon schrijven. Hij sloeg het idee op op zijn telefoon. Hoe brachten Wakkerdammers hun vrije tijd door? En zou er verschil zitten tussen de verschillende wijken?
Ondertussen had Marc eindelijk de weg naar huis weer teruggevonden. Uitgeput van een lange dag dingen voor zich uitschuiven plofte hij neer op de bank, om zich daarna te realiseren dat hij nog steeds eten moest maken. En dat hij boodschappen doen voor het eten. En dat dat de reden was dat hij überhaupt naar de markthallen was gedaan, om goedkoop voedsel in te slaan. Ach, tijd om weer een ander restaurant op thuisbezorgd uit te testen. Misschien kon hij dáár een artikel over schrijven, wat de voorkeuren waren van Wakkerdammers qua eten en hoeveel tijd de gemiddelde Wakkerdammer kwijt was in de keuken. Hij zou er morgen wel naar kijken.

---

505 woorden! Beetje slechte kwaliteit sorry heb stress en te lang niet geschreven, wordt hopelijk beter <3

Henk was naar Otterlo gereden voor zijn nieuwe lading. Duizenden potjes groene pesto als verse handel. Terug van Otterlo was het weer slecht. Regenachtig. Heel veel regen, eigenlijk. Het zicht was slecht. En ineens was daar een inhalende vrachtwagen. Aan de andere kant. De rem. Wilde niet meer. De toeter. Zinloos. Dan maar de greppel in. Boem. Henk had het niet zitten en kon niet zelf eruit klimmen. Hij hoorde sirenes.

De ambulance in. Veel pijn was er niet, maar bewegen ging lastig. Niet ideaal, maar Henk voelde zich niet in gevaar. Boos was hij wel. Waarom ga je inhalen in dit weer. Allemaal vragen en het zorgde voor veel irritatie, maar Henk moest eigenlijk vooral eerst rust nemen. Hij had 1x eerder een ongeluk meegemaakt. Ook niet zijn schuld. Aan hem ligt het niet, hij is een uitstekende chauffeur. Aldus Henk, natuurlijk.

De ambulance bracht Henk richting Wakkerdam. In ieder geval vertrouwd. Het Wakkerdamse ziekenhuis. Henk moest er de nacht doorbrengen. In de ochtend werd hij wakker. De zuster was gelukkig sympathiek. "Je mag zo al gaan", zei ze. "Er is niets aan de hand, de nacht hier was ter controle. Maar alles lijkt in orde." Een paar uur later kon Henk naar huis. Maar ja, zijn vrachtwagen lag in puin. Op naar het politiebureau om dat te regelen dan maar..

____

In het politiebureau moesten ze in ieder geval meer weten over het ongeluk. Hij was niet voor niets naar Wakkerdam gebracht en niet naar Beverwijk. Dus zij moesten meer weten. Bij het politiebureau aangekomen vroeg hij de eerste de beste of hij iets had gehoord van een ongeluk. "Ongeluk... bedoel je met de burgemeester?" "Nee, gisteren, zei Henk." "Niet dat ik weet." Dat voorspelde niet veel goeds voor Henk. Hij had helaas ook geen telefoon, waardoor hij niet in staat was te communiceren met zijn baas. "De politie, daar heb je ook niks aan", dacht Henk in zichzelf. "Laat ze maar gewoon ouderwets boeven vangen!" Henk vroeg uiteindelijk maar of hij zijn baas kon bellen.

De baas van Henk was gelukkig begripvol. "Je doet het goed, en we hebben al begrepen dat je er niks aan kan doen. We zullen ervoor zorgen dat je snel weer een wagen bezit. We willen je op termijn zelfs promotie aanbieden, want je bent goed bezig. Maar wanneer dat ingaat is nog even afwachten." Het zorgde voor enige geruststelling bij Henk, die zich toch wel zorgen maakte over zijn vrachtwagen en hoe het nu verder moest met zijn werk. Het stemde hem nog steeds wel wat treurig, maar hij was optimistisch horend dat zijn baas snel iets voor hem zou verzorgen. Voor de rest van de dag ging hij maar naar huis. Ja, dat is vrij onwennig voor Henk, maar er zat niet veel anders op. Thuis is leeg, zijn vrachtwagen is zijn échte thuis. Een mooi ingerichte cabine met wat posters achter de stoelen en er hing van alles en nog wat op plaatsen waar dat kon. Het was nu afwachten wat daar precies mee gaat gebeuren..

506w

Requis rekte zich uit en gooide zijn deken direct van zich af. Hij had een onrustige nacht gehad en dus weinig slaap gekregen, maar dat moet je dag niet in de weg zitten! Discipline, dat hield hem op de been. En zijn discipline dicteerde hem om niet in bed te blijven ronken als er een mooie dag voor de boeg staat. En een mooie dag is het zeker. Hij gooit de gordijnen van z'n slaapkamer open en wordt begroet door zonnestralen die door de straat heen schijnen. Afgelopen nacht was er een grote rode maan geweest aan een strakke heldere hemel en vandaag leek dus een goede dag te worden. Weinig wolken en een warme zon. Dat zou al een hele verbetering zijn vergeleken met gisteren. Toen hing er continu een soort mist en de lucht was vol met regenwolken die door de dag heen hun inhoud loosden over Wakkerdam. En om het nog eens erger te maken was er een moord gepleegd op de burgemeester van het dorp.

Requis dacht even terug aan hoe dat verlopen was. Hij had op het moment dat het lijk gevonden werd een dienst en zat te wachten in de kazerne tot er wat te doen was. De afgelopen tijd was het druk geweest en hij had dus een hoop papierwerk om te verwerken. Op een rustig moment was dat, helaas, bijna het enige dat er te doen was. Hij was net klaar om aan z'n lunch te beginnen toen er een melding binnenkwam. Zijn collega's en hij werden opgeroepen om te helpen met een afzetting van het plein in Wakkerdam. En dat in de stromende regen...

Requis had de taak gekregen om hekken en dergelijke te plaatsen en te zorgen dat er een complete afzetting was zodat het forensisch team hun werk in rust zou kunnen doen. Toen hij aankwam op het plein was er al een enorme menigte verzameld en de politie was hard bezig om iedereen aan de kant te krijgen. Het duurde niet lang voordat de omheining neer was gezet. Gelukkig maar, want vlak daarna reed er een stoet taxi's het dorp in. "Dat moet wel die John uit Slaperdam zijn. Wat moet hij hier nu weer...", dacht Requis op dat punt. Hij kende John al uit Slaperdam. Hij had daar al een paar keer met de burgemeester van het dorp te maken gehad en hij had zeker geen sympathie voor de man. Om de een of andere reden dacht John altijd dat hij recht had op alles en iedereen zonder enige reden. Daarnaast had de beste man ook nog eens overal een duidelijke, maar niet erg slimme, mening over.

Maargoed, vandaag is een nieuwe dag en vandaag schijnt de zon, dus dat is al een betere start. Eens zien wat er vandaag te doen is op de kazerne en wat de vorderingen zijn met het onderzoek naar de moord. Hopelijk is dit een eenmalig incident. Een rode maan betekent in het bijgeloof dat er bloed gepild is en dat bleek na gisteren zeker. Normaal is Requis niet zo gevoelig voor bijgeloof, maar dit was toch wel wat toevallig. Hopelijk blijft het bij de ene moord... (526)

Morris stapt met een blij gevoel uit zijn bed. Eindelijk was hij van die vervelende apothekersbaan verlost. Hij was nu echt de wijkverpleegkundige van Wakkerdam. Na een verfrissende douche en met een zak met ham-kaas croissantjes van gisteren stapt hij de deur uit. Het was een zonnige dag en omdat hij pas volgende week zou beginnen met zijn nieuwe baan had hij genoeg tijd om even een ommetje te maken. Hij dacht nog aan vannacht toen hij midden in de nacht verschrikt wakker werd. Ineens was hij wakker door gegrom dat hij van benden hoorde. Voorzichtig keek hij uit het raam naar de voortuin en zag nog net een zwarte schim wegschieten. Verstijfd van de schrik en met een koude rilling over zijn rug zat hij daar. Wie of wat was dit? Probeerde iemand bij hem binnen te komen? Had hij soms vijanden gemaakt in Wakkerdam?

In gedachten verzonken liep hij de hoek om en *KLABAM*. Met zijn gezicht liep hij vol in een struik. 'AU! Kijk eens uit lomperik! Zie je niet dat ik hier loop?' Vanachter de struik kijkt een oude man met grijsachtig haar met grote ogen naar Morris.
'Excuses, sorry! Ik had u niet gezien!' Morris voelt aan zijn gezicht en merkt een pijnlijke schram op.
'Nee het is al goed. Ik zal u wel even helpen met die struik.'
Een beetje beteuterd kijkt Morris naar de zak met ham-kaas croissantjes op de straat. 'Nouja ze waren toch al niet meer zo lekker' en met een schop komt de zak in een tuin terecht. Misschien dat iemand anders het nog lust lacht hij.

267

Morris voelde even aan zijn gezicht. De schram prikte nog erg. Hij zou er thuis wel even naar kijken. Hij moest nu immers eerst nog boodschappen doen.

Hij keek even over het marktplein en bleef plots staan. In de verte liep een meisje en haar donkere lokken waaiden zachtjes op een neer. Haar huid was parelwit en ze keek even zijn kant op. Ze lachte even en liep verder. Morris' mond viel open en hij voelde iets van binnen wat hij nog nooit had gevoeld. Hij wilde haar achteraan rennen, maar realiseerde toen nog zijn schram in zijn gezicht. 'Shit, waarom moet mij dat vandaag ook weer overkomen'. Morris keek haar na. Een andere man liep naar haar toe en sprak haar aan. Ze leken een gesprek aan te gaan en ze lachten. Morris voelde een boosheid in zich opkomen.
'Wat moet die bal met haar!? Hij probeert haar zeker in te palmen. Bah! Hij.. hij is niet eens knap. En.. en.. en.. bah!'
Morris balde zijn vuisten en rende weg. Als hij die vent nog eens zag, zou hij... Morris schudde zijn hoofd. Nee, hij moest dit uit zijn hoofd zetten.

Nog geïrriteerd door deze dag liep hij naar het makelaarskantoor. Hij vast vastbesloten naar de andere kant van Wakkerdam te verhuizen. Nadat hij zijn ouders had gebeld en hen over de nacht had verteld waarin hij wakker was geworden vonden ook zijn ouders dat dit geen veilige buurt was. Na een lening een een beetje hulp van zijn ouders zag hij een prachtige woning aan de andere kant van Wakkerdam. Hij had het contract al ondertekend. Nu alleen nog een verhuizer zoeken...

274

De persoon tegen wie Lars was opgebotst bij de stadswerf was erg aardig geweest, hij bood zijn excuses aan dat hij in de weg liep en had Lars zelfs nog even geholpen om de struik in de juiste container te gooien. Maar toen Lars een van de medewerkers van de stadswerf groette, reageerden die lang niet zo vriendelijk "Blijf mij me weg, jij.. " De medewerker stopte halverwege de zin en draaide zich bruusk om. Zich van geen kwaad bewust verexcuseerde Lars zich. Vreemd persoon, dacht hij nog. Nu zijn tuinafval weg was en hij in het centrum nog even had gelunched, reed hij weer door richting zijn huis. De tuin begon er al stukken beter uit te zien, vooral toen hij ook het onkruid weg had gehaald. Trots keek hij rond zijn tuin en zwaaide nog even naar zijn buurman Vrek. De man waarmee hij gisteren nog gezellig had zitten praten gooide snel zijn deur dicht toen hij hem zg. Vreemd.. dacht Lars opnieuw.
Maar hij trok het zich niet zo aan. Vanmiddag zou zijn nieuwe vriendin op bezoek komen. Een vreemde kriebel ging door zijn buik. Nog even zijn tuin extra mooi maken dan. Lars stapte opnieuw in zijn auto, nu naar het tuincentrum en wilde een mooie tuinsetje kopen, zodat zijn tuin pas echt sfeer had wanneer zijn date op bezoek kwam. Daar ontweken ouders met kinderen hem, werd hij dreigend aangekeken door een grote man met een schop in zijn hand en kreeg hij tot slot zelfs een duw van iemand die hij niet kende. "Ontken het maar niet, jij zit achter de moord op de burgemeester!"
Lars was al geen echt mensen-mens, maar dit zorgde ervoor dat hij onverrichter zaken het tuincentrum verliet en zich schuil hield in zijn auto. Snel las hij het nieuwd door dat zich via internet had verspreid. Mogelijk was hij of ene Dixie de dader, volgens het nieuwsbericht. Bijna iedereen geloofde Dixie op haar mooie donkere ogen, maar zo'n ongeschoren man van 50+ die een wat meer teruggetrokken bestaan leidde, já, dat was direct de hoofdverdachte. Hij stuurde snel een paar appjes naar zijn vriendin, maar die reageerde niet. In paniek reed hij naar het graf van zijn moeder, om zich daar schuil te houden en om raad te vragen.


(380 + 166 = 554) Niet dat het nu nog uitmaakt

PIEP PIEP PIEP PIEP, krijst mijn telefoon.
Nope. Noperdenope.  Niet wakker worden nu ik eindelijk slaap. Ik wil me omdraaien en verder slapen want 6.00 is echt te vroeg na mijn avonddienst. Maar ik ben net wakker genoeg dat ik me herinner waarom ik de wekker zo vroeg had gezet, het UITZENDBUREAU!
Ik moet echt een andere baan vinden, met meer money en geen avonddiensten, zodat ik mijn nieuwe liefje vaker kan zien en eens kan trakteren op een romantisch weekje weg. Marc Waterwerk weet vast wel een fijn hotel, niet vergeten te vragen wanneer ik hem spreek.
Mijn telefoon geeft gelukkig geen nieuwe berichten aan met als onderwerp "Walgelijke Moord in Wakkerdam", hoewel er in de loop van de dag hoogstwaarschijnlijk nog wel enige zullen volgen om het nieuws over de arme Burgemeester nog meer uit te kauwen.
Omdat het gisteren toch wel goed is bevallen en ik, laat ik eerlijk zijn, ook wel goed in mijn vel wil zetten voor sexy times met mijn lief  ^-^ ga ik weer hardlopen.
Vandaag is alles rustig, iedereen ligt nog op 1 oor zo te zien. Bij Burgemeester Lynn in de tuin hangen de slingers en ballonnen nog alles te versieren, lege bier- en drankflessen liggen verspreid over het gazon. Toen ik gisteren thuis kwam was het feest nog in volle gang, maar ik was echt te moe om me in het feestgedruis te storten.

Na het ontbijt verander ik 1 actie met die van gisteren, ik stap in de auto en rij rechtstreeks naar het uitzendbureau. Ha, die fout maak ik niet nog een keer!
Op dit tijdstip kan ik zelfs gewoon voor de deur parkeren, wat een gelukje. Zou vandaag dan DE dag gaan zijn dat het gaat lukken een andere baan te vinden? Misschien wel in een hele andere richting zelfs? Bewaken is zoooo saaaaaiiiiii, helemaal niet spannend zoals op de tv en een Segway kreeg ik ook al niet.
Ik ga op de stoep voor de deur zitten wachten tot de deur opengaat. Ik moet aan gisteren denken toen die man met de grote grijns er met mijn bijna droombaan vandoor ging nadat ik niet eens naar binnen mocht. 
Uit mijn ooghoek zie ik het observatorium, die schijnt al open te zijn? Daar kan ik dan misschien even kijken terwijl ik wacht tot het uitzendbureau open gaat, veel leuker dan hier een beetje op een koud stoepje zitten. Terwijl ik er heen loop rent er een klein mannetje op een drafje aan me voorbij en met een eng zelfvoldaan lachje om zijn mond rent hij het observatorium binnen en roept "Sorry, not sorry! Er is maar plek voor 1 en dat ben ik dus gna gna!"
Verbouwereerd blijf ik staan en kijk naar de deur die voor mijn neus dicht wordt geslagen.
Wat een vreemd gedrag voor een volwassen man, denk ik, maar haal mijn schouders op en draai me weer om. Misschien heeft hij me een plezier gedaan, wat als ik de tijd uit het oog was verloren en er weer iemand voor mij in het uitzendbureau was geweest, net als gisteren? Brr niet aan denken.
Ik ga snel weer op het stoepje zitten.

Oh he, daar loopt Ria "Hoi Ria!"
Ze reageert niet en loopt me voorbij terwijl ze in zichzelf aan het praten is. Oma, weerwolven en Hanaya vang ik op. Ach arme Ria, het lijkt alsof de gebeurtenissen met de burgemeester een aardige tol van haar hebben geëist. Gelukkig lijkt ze naar Hanaya te gaan, dat is echt de beste persoon om haar te helpen denk ik.  Ik kijk haar na en mijn aandacht wordt getrokken door een man die luidkeels de beste plek in het restaurant eist voor ontbijt?  Haha wat een pipo.

Achter me hoor ik de deur openklikken en ik mag naar binnen, yes!
De meneer herkent mij van gisteren en krijgt een schuldbewuste blik. 
"Mevrouw, het spijt me zo dat we u gisteren niet binnen mochten laten. Het hoofdbureau had het ons verboden na wat er is gebeurd met de burgemeester. Ze belden ons net toen de eerste klant er al was, en die mochten we afhandelen, maar niet meer dan hem. We moesten dicht blijven tot nader order. Dus besloten we van het mooie lenteweer te genieten en even een lange strandwandeling te maken, om de zinnen te verzetten. Kom binnen, kom binnen! Wat kunnen we voor u doen vandaag?"
Nou die strandwandeling heeft hem duidelijk deugt gedaan, wat een verschil met gisteren!

Hij zet me aan een tafel en geeft me een tablet waar ik alle beschikbare vacatures rustig kan bekijken onder het genot van een kopje lekkere hete Earl Grey.
De deur vliegt open en de pipo van het restaurant komt binnen stampen.
Hij gaat bij me aan tafel zitten en nu ik hem van dichtbij kan zien zie ik dat het de man is die gisteren in de enige van de 12 taxi's die bezet was zat. Maar waar ken ik hem toch van?
"Kennen wij elkaar?" vraag ik hem. "Er is iets bekends aan u"
Zijn neus gaat de hoogte in en zijn hooghartige blik wordt nog intenser.
"Vanzelfsprekend zou u mij moeten kennen, ik ben immers de Burgemeester van Slapperdam!"
De burgemeester van Slapperdam? Dat is toch de zoon van onze Burgemeester die net is vermoord? Vandaar dat ik iets bekends in hem zag. Maar wat doet ie dan hier nu? Hij kan niet hier wonen èn burgemeester van Slapperdam zijn. Oh! Daarom zoekt hij een nieuwe baan natuurlijk.
"Aha, ja ik begrijp nu waarom ik u herkende. Gecondoleerd meneer van der Zon. Blijkbaar zitten we qua werk in hetzelfde schuitje? Mijn baan komt zo direct vrij, ik ben Bewaker. Misschien is het iets voor u? Het betaald best redelijk en je hoeft er weinig voor te doen. En, ik moet het toch even kwijt, weet u wat mij net overkwam?" Ik vertel hem het verhaal over het observatorium. Ik zie al gauw dat het hem totaal niet kan boeien, ik krijg de indruk dat deze John niets interesseert behalve hemzelf. 
Hij wordt door de medewerker meegenomen en ik ga weer verder met het bestuderen van de vacatures. Ik besluit uiteindelijk voor Jeugdhulpverlener te gaan, dat lijkt me best wel iets voor mij.
Ik voel me heel tevreden en loop naar de balie om te zeggen dat ik mijn keuze heb gemaakt.
".... dan weet ik de perfecte functie voor u! Jeugdhulpverlener! Niet alleen verdient u met dit beroep een whopping 500 WD's, er woont ook amper jeugd in Wakkerdam!"
Dat kan toch niet waar zijn? Die flapdrol krijgt mijn baan? Die arme kinderen.
Wat is hier eigenlijk allemaal gaande in de stad de laatste tijd? De meest vreemde dingen gebeuren en dat kan blijkbaar allemaal maar zo?
Maar niet meer, iemand moet hier een stokje voor steken!
En die iemand ga ik dan zijn want ik zie de perfecte vacature voor mij; Redacteur bij de Wakkerdammer. Dat lijkt mij een prima opstapje om de rare dingen in de stad aan de kaak te stellen. Ze weten niet wat ze overkomt.
"Eh ja hoi, ik heb mijn keuze gemaakt, ik ga voor de functie Redacteur"

Tevreden loop ik naar mijn auto, volgende week beginnen. Dat geeft me de tijd om alvast even na te denken over een paar onderwerpen.
Onderweg naar huis begint mijn telefoon te piepen en het houdt niet meer op. De ene na de andere WA komt binnen. Wat is er gaande?
Ik geef een beetje meer gas, vis zodra ik thuis ben mijn telefoon uit mijn tas en loop al lezend naar binnen.
Wat??? Dat kan toch niet waar zijn?
Ik val op de bank en lees alles nog eens aandachtig door.
Die ellendige John van de Zon heeft blijkbaar vannacht in het Observatorium geslapen en zegt nu verdachte dingen te hebben gehoord. Wat er verdacht is schrijft hij er niet bij, maar op de een of andere manier heeft hij gehoord dat er 2 mensen zijn die niet samen kunnen bestaan in deze stad?
Maar hij weet niet wie van de 2 het is en nu is mijn lieve Lars aangewezen als de persoon die het meest waarschijnlijk is van de 2 verdachten. Omdat hij zich heeft proberen te verdedigen en alternatieven heeft gezocht voor wat John zegt gezien te hebben.
Mijn Lars, dat is toch helemaal niet waar? We hebben dan nog maar kort een relatie, maar kan ik mij zo hebben vergist in hem? Nee! Stop met die twijfels! Het is onzin. Waarom zou die Dixie niet de schuldige kunnen zijn? Wat is dit voor waanzin?

Wanhopige WA's van Lars stromen binnen.
Mensen zijn naar hem op zoek dus hij is naar de begraafplaats gevlucht, naar het graf van zijn moeder.
Ik spring direct weer in de auto en race naar hem toe.
Daar zie ik een klein hoopje ellende zitten. Van mijn grote sterke man is niets meer over. Ik sla mijn armen om hem heen terwijl hij vertwijfeld uitroept dat ze niet naar hem willen luisteren. Dixie heeft iedereen er van overtuigd dat zij het niet is en is met haar schijnheilige hoofd in de kerk gaan zitten en nu zitten ze achter hem aan. Hij is bang voor zijn leven en wil met me vluchten.
"Sun, kom met me mee. Alsjeblieft! Ondanks onze korte tijd samen heb ik me nog nooit zo gevoeld als bij jou. Jij maakt dat ik een betere man wil zijn. Voor jou doe ik alles. Geef ons een kans en ga met me mee!", smeekt hij op zijn knieën, zijn armen krampachtig om mijn benen geslagen alsof hij me nooit meer wil loslaten.
Ik strijk over zijn hoofd, vlecht mijn vingers door zijn prachtige haren.
Kan ik dat?  Kan ik alles opgeven voor hem? Mijn heerlijke huisje, mijn familie, mijn nieuwe baan?
Hij heft zijn gezicht naar me op en kijkt me smekend aan met zijn grote bruine ogen, oh die ogen!
Hoe kan ik nee zeggen tegen hèm? Mijn hart breekt bij de gedachte dat ik hem nooit weer zou zien. Ik heb geen keuze.
"Lief, natuurlijk ga ik met je mee. Denk je dat we tijd hebben om nog wat belangrijke dingen op te halen, paspoort enzo?"

Terwijl ik het zeg hoor ik een mensenmenigte steeds dichterbij komen. Een boze, schreeuwende mensenmenigte. Oh nee, ze hebben hem gevonden! Maar hoe dan?
Mijn oog valt op het observatorium en een zelfgenoegzaam gezicht gevolgd door een dichte deur duikt in mijn herinnering op. Ah, zo dus.
Wanhopig kijken we rond, maar er is geen andere uitgang en de menigte stroomt al binnen. We kunnen niet weg!
Paniek maakt zich van mij meester, maar bij Lars zie ik berusting.
"Sun, ik hou van je. Wat er ook gebeurd, wees daar zeker van."
"Ik ook van jou", huil ik, terwijl hij wordt afgesleept. Hij houdt zijn blik strak op mij gericht en blijft herhalen dat hij van me houdt.
Deze mensen zijn voor geen rede vatbaar. Misschien dat Lynn als burgemeester nog invloed uit kan oefenen?
"Hier is zijn liefje, grijp haar!" En ook ik wordt afgevoerd naar het dorpsplein.
Daar is Lynn! "Lynn Lynn, help ons!" schreeuw ik, maar ze hoort me niet door de mensenmenigte, of ze wil me niet horen. Misschien had ik toch naar haar feestje moeten gaan gisteren.
En kijk, Dixie durft zich ook weer buiten de kerk te wagen. Met een klein tevreden lachje om haar mond staat ze met haar armen over elkaar alles te bekijken.

Ik zie hoe de menigte Lars op een schavot met Galg duwt. Dat hebben ze snel voor elkaar?
Hadden ze dit allemaal al geregeld? Die lijkt toch wel verdacht veel op een set-up! Zie je wel dat Lars er in geluisd wordt! Ik geloof in zijn onschuld, ik weet dat hij onschuldig is! Wat is hier gaande?!
Het touw wordt zonder pardon over zijn hoofd geduwd en schijnbaar zonder enig vorm van proces gaan ze hier nu per direct mijn Lars vermoorden. Ze zijn hartstikke gek geworden!
"Ik wil een rechtszaak!" schreeuw ik. "IK WIL EEN RECHTSZAAK!
"Liefjes van dat soort lui hebben niks te willen", gromt iemand naast me.
Auw.
Het is sowieso te laat, in deze menigte 5 juryleden vinden die Lars niet zouden veroordelen? Vergeet het maar. ☹
Lars zoekt mijn ogen weer op. Ik kan niet anders dan naar hem kijken. Mijn lief. Het beste dat me ooit is overkomen. Ik kijk naar hem terwijl hij naar beneden valt en ik zijn nek hoor breken. En met dat geluid breekt ook mijn hart in duizend stukjes, het stopt met kloppen. Ik sluit mijn ogen en met mijn laatste adem fluister ik "Zonder jou kan ik niet leven, tot zo mijn lief"

(2119 woorden, niet dat het nu nog uitmaakt  ;))

(ik weet niet of ik het voor Bert mocht posten maar ja vast wel, mijn verhaal sluit niet echt aan op wat hij gaat verkondingen anyway)

Hoe de chauffeur dit wist was een raadsel. Maar nu John eindelijk geld had kon hij het uitgeven! Tijdens het rijden kwamen ze langs de markthal. John was immers nog altijd bezig met het proberen te maken van de telescoop. Ze stopte toen hij bij een plaats kwam genaamd de markthal. Voor de markthal stond met grote letters "50% procent uitverkoop al onze producten". Dit leek John wel wat, dus hij liep na binnen.

Eenmaal binnen keek hij rond. Deze markthal bleek anders te werken dan andere. Inplaats van dat je losse producten kiest, kies je voor een tas. Je krijgt dan de inhoud van de tas. In de tas zaten dingen zoals brieven van oud koningen en t-shirts met teksten zoals "#Bert-boefje nummer 1 spelleider van weerwolven". Op een gegeven moment kwam John langs een tas met de naam mystery box. John voelde zich gelijk weer als een kind. Met kerst kreeg hij immers altijd dit soort cadeau's van zijn vader. Ondanks dat hier ook een schroevendraaier lag besloot hij voor de mystery box te gaan. Het kon immers zo zijn dat er twee schroevendraaiers inzaten.

Bij de Kassa rekenende hij het product af. Toen hij het product had afgerekend zei de vrouw achter de kassa tegen John " Loop nu na de manager achter de balie en geef hem de bon en de tas, daar krijg je zeker weten een prijs die ik niet meer zou vergeten"

John liep vol  goede moed richting de balie. John legde de manager het verhaal uit en gaf hem de bon en de tas. De manager zei tegen John, "wacht hier ik moet je prijs even halen".  Het duurde erg lang, zeker een half uur ging voorbij voordat de manager terug kwam met zijn prijs. Toen de manager bij hem kwam, liep hij daar niet alleen. Achter hem kwam een klein roze dier dat voortdurend aan het knorren was. De manager zei tegen John "Hierbij deze je prijs. Het is een varken, hij heet Edward de 5de. Dit varken heeft  al jaren lang bij de bakker heeft gewoond. Nu dat hij op sterven ligt wou hij de prijs aan een willekeurige bew-". Voor dat de manager zijn verhaal kon afmaken riep John "weet u wel wie ik ben? Ik ben de burgemeester van Slapperdam, en u wilt zeggen dat ik gelijk sta aan u varken?!". Na een heftige discussie tussen de manager en John, ging John met Edward de 5de ervandoor.

Toen de chauffeur John aan zag komen met het varken begon hij te lachen. John stapte in en zei "geen woord over het varken, ik moet alleen weten hoe en wat ik dat dier moet voeren". De chauffeur probeerde zonder te lachen tegen John te zeggen "ik meende dat er in wakkerdam een bioloog woonde genaamd Vred Vonck. Hij is een bioloog en weet veel over dieren".Daarna kunnen we misschien gelijk doorreiden naar het graf van je vader, die ligt dicht daarbij." John ging akkoord met het idee.

Na een 20 minuten lange rit, kwamen ze aan op de bestemming. John stapte uit en belde aan. Het viel John op tijdens het aanbellen dat Vred heel veel wildcams had. Vred deed open en John kwam gelijk te zaken, hij vertelde het hele verhaal terwijl vred aandachtig aan het luisteren was.

Maar wat er toen gebeurde laat ik aan @RoodHapje (ik wil immers niet voor jou je karakter in de weg zitten )

561 woorden

Bo Tania, hovenier extraordinaire en trotse bezitster van het huis met de mooiste tuin in de Vergulde Florijn, stond peinzend voor het bord in de tuin van haar nieuwe buurman.

Citeer"hier woont de burgemeester van Slapperdam, behandel hem niet als een gewone burger maar als lid van adel"

Technisch gezien had de beste man, John van der Zon (hij had bij het voorstellen nog een stuk of achtentwintig andere namen en titels genoemd maar die was Bo al lang weer vergeten), niet gezegd dat het bord niét weg mocht. Eerste orde van de dag zou dus zijn om het bord uit de tuin te verwijderen. Wat voor zin had het om het hele perceel prachtig mooi en net-iets-minder-mooi-dan-haar-tuin te maken als de helft verborgen zou blijven achter zo'n potsierlijk billboard?

Nu de kwestie van het billboard opgelost was had Bo een volgend probleem. Hoe zeer ze ook haar best gedaan had om tussen de spraakwaterval van de Burgemeester van Slapperdam te komen, het was haar niet bepaald gelukt. Natuurlijk kon ze zijn tuin niet vol planten met orchideeën en 'die ene plant die op een vogel lijkt en bijzonder adellijk is dus perfect in mijn tuin zou passen'. Ze ging er vanuit dat hij de Strelitzia reginae bedoelde, de Paradijsvogelbloem. Een prachtige bloem, inderdaad, dat viel qua smaak niet te betwisten, maar een bloem die enkel in subtropische gebieden gekweekt werd. De meeste orchideeën sneuvelden in temperaturen onder de 9 °C en boven de 25 °C, wat in Wakkerdam ook al een probleem zou zijn. Enkel de heggen en bosjes die in vormen van 'adellijke dieren die bij iemand van mijn statuur passen' gesnoeid moesten worden kon ze nog wel voor elkaar krijgen.

Bo haalde haar schouders op. Ach, die man wist waarschijnlijk een orchidee niet van een viooltje te onderscheiden en een paradijsvogelbloem niet van een hortensia. Ze zou eens naar het tuincentrum gaan om te kijken of ze iets voor elkaar kon krijgen - geld was immers geen obstakel, had ze zo'n vermoeden.

Onderweg naar het dorpscentrum merkte ze dat ze het plein probeerde te ontlopen. Ze was de ontdekking van het lichaam van Anton van der Zon en de hartenkreet van Ria nog niet vergeten. Helaas was ze net op dat moment bij een van haar klanten in een zijstraatje van het plein aan de slag geweest, dus had ze het niet kunnen helpen om even die richting uit te lopen en het verschrikkelijke tafereel te aanschouwen. Ria begon direct over Weerwolven te roepen, wat natuurlijk voor een hoop afkeurende blikken had gezorgd. Groot gelijk, het was al tragisch genoeg wat de burgemeester overkomen was, het was buitengewoon respectloos om dan direct zulke dingen te gaan staan roepen.

Hoe zeer ze ook haar best had gedaan om het dorpsplein en Gekke Ria te ontlopen, geen zin hebbende in vervelende flashbacks of meer spraakwatervallen over Weerwolven en manen, het lukte haar niet volledig: Ria kwam net het winkeltje van Hananya uitgelopen. Bo dook direct een zijstraatje in om een andere route te nemen, maar ving nog wel een flard van een gesprek op - iets met 'Vrek Vonck' en 'Cicaden'. Bo's bloed begon meteen te koken. Als die idioot van een Vonck een Cicadenplaag op Wakkerdam uit zou storten die al haar mooie tuinen zou verwoesten dan zou ze hoogstpersoonlijk een Echinopsis Pachanoi door zijn strot duwen. Die cactus was niet alleen zeer pijnlijk, maar ook hallucinerend, dus dan kon ze dubbel lachen.

Hoewel die dagdroom haar even deed grinniken, was haar humeur snel weer terug bij af. Ze passeerde door haar omweg namelijk het huis van Lars, wat er maar stilletjes bij stond. Het was toch wel een beetje haar schuld dat het nu leeg stond. Hoewel de geruchten gingen dat Lars en Sunny iets te maken hadden met de dood van de burgemeester, en er zelfs wat hardnekkige fluisteringen rond gingen dat er misschien wel een kern van waarheid in het Weerwolf verhaal zat en dat Lars daar iets mee te maken had, zat het haar toch niet helemaal lekker. Eén dood was al erg genoeg, en nu zouden haar dorpsgenoten er meer mee te maken hebben? En zou zij dan vaker verantwoordelijk moeten zijn voor het opgepakt worden van haar dorpsgenoten, of erger?

Ze rilde kort. Gelukkig was het tuincentrum niet ver meer. Een middagje door de gangen dwalen en 'adellijke planten' uitzoeken voor haar nieuwe buurman zou haar humeur vast opklaren. Plus dat ze altijd mensen tegenkwam die verschrikkelijke keuzes maakten omdat ze zo nodig hun eigen tuin op wilden knappen. Met een voorzichtige glimlach door het vooruitzicht op haar nieuw te werven klanten en een middagje tussen de bloemen stapte Bo op het tuincentrum af. 

(782)

Henk had vandaag maar 1 doel: Zijn vrachtwagen terug. Of in ieder geval een nieuwe. Henk had in het politiebureau gebeld en gebeld en uiteindelijk was het duidelijk, de cabine was in Koevorden. "Waarom helemaal zo ver weg." Henk snapte er eigenlijk niets van. Maar ja, hij kon er ook weinig aan veranderen en wilde vooral zien wat er te redden viel en of hij weer terug kon, zijn cabine in. Hij ging eerst nog even naar de markthal voor een sappig stuk fruit en wat ander voedsel om mee te nemen.

Helaas moest hij met de bus naar Koevorden. Immers hoopte hij zijn vrachtwagen terug te vinden. Maar met de bus, dat was alweer van jaren geleden. Hij was het niet meer gewend. Op het busstation van Wakkerdam stapte gelukkig geen hond in. Mensen waren toch een beetje bang om dingen te ondernemen. Zo niet de soms iets té nuchtere Henk, hij besloot dat het allemaal niks uitmaakte en dat hij lekker met de bus weg kon. Allereerst kwam de bus langs Katwijk. Een leuk plaatsje. Niet al te ver van Wakkerdam af. Maar ja, niet waar Henk zijn moest. En de bus, die reed nogal hobbelig. En werd ook langzaam voller. In plaats van serene rust was er de herrie van schreeuwende kinderen. Na Katwijk moest de bus ook nog langs Oss, langs Zwijndrecht en daarna Mierlo. De bus werd alleen maar voller en Henk dacht er even over om om te draaien. Maar ja, hij moest en zou zijn geliefde cabine zien. Volgende stop was Koevorden. Eindelijk uit die vreselijke volgepakte bus met tetterende kinderen en constant hollen en stilstaan.

Nou, enfin, een loods in Koevorden. Daar staat de vrachtwagen. Hij liep naar binnen en hoopte meteen zijn vrachtwagen te zien. Maar het eerste tiental wat hij zag.. niets. Hij besloot maar iemand aan te spreken. "Ik heb gehoord dat jullie mijn vrachtwagen ergens hebben. Waar precies? Want ik heb hem nog niet gezien." Hij werd meegenomen naar een plek achterin. "Hier is ie. Maar ik heb slecht nieuws.. het duurt nog een aantal dagen voor we hem kunnen maken. En ik weet niet of de baas dat wel wil." Henk was teleurgesteld, hij had eerder op de dag nog met klem tegen zijn baas gezegd dat hij deze vrachtwagen wel heel belangrijk vond, anders zou hij wellicht wel ander werk gaan zoeken. Maar hij ging nog maar eens met de baas bellen. Voordat hij dat deed had hij wel te horen gekregen dat hij een reservewagen zou krijgen. Voor hoe lang, dat was nog niet duidelijk. Misschien wel voor altijd.

Henk belde toch maar even met de baas. Hij wilde zeker zijn dat hij zijn eigen wagen terug kreeg. De baas zei echter dat hij niet zeker wist of het te duur zou zijn om de wagen te repareren, maar Henk gaf aan dat hij eigenlijk alleen in die vrachtwagen wilde rijden. Nog een week met deze vervanger, vooruit, maar hij voelt zich nu eenmaal het best in zijn eigen cabine. In ieder geval terug naar Wakkerdam in de vrachtwagen, en niet meer in die beklemmende bus.

(521w)

Wakkerdams nieuwsblad - 20 april
Schuilde er meer achter Lars Jacobsen zijn geliefde Sunny?

'Verdwenen uit Wakkerdam om nooit meer terug gezien te worden. Hmmm vreemd'. Morris sloeg de volgende bladzijde om. Een grote foto van Lars en Sunny stond in het blad met een woedende menigte om zich heen. Een schokgolf ging door Morris heen. 'HÈ? Dat.. dat lijkt die ene man van gisteren met die struik wel.' Zou hij echt te maken hebben met de dood van de burgermeester? Hij leek nog wel zo aardig. Of nouja afgezien van het feit dat hij tegen hem opbotste. Morris vond het nog altijd maar vreemd wat er allemaal in Wakkerdam gebeurde. Mensen werden na de dood van de burgermeester steeds achterdochtiger. De dorpelingen begonnen elkaar spontaan te beschuldigen. En nu zijn er gewoon twee mensen pubikelijk op het schavot geplaatst. Brrr hij moest er niet aan denken hoe dat eruit zou zien. Gelukkig woonde hij in een nieuwe buurt en hij voelde zich al meteen een stuk meer op zijn gemak in dit gedeelte van Wakkerdam. Hij hoorde hier tenminste geen rare geluiden in de nacht. Dus als die wezens zouden bestaan, zouden ze hem niet te pakken krijgen.

*Blieb* *Blieb* Zijn telefoon trilde en hij las het bericht. Het was zijn nieuwe werkgever. Morgen zou hij mogen beginnen met zijn nieuwe baan. Hij mocht morgen al meteen naar een adres! 'Achter de vesting 19' las hij. Het was maar enkele huizen hiervandaan. Lynn de Wolf - De wolff luidde de bewoonster. Morris grinnekte, nou duidelijker kan het niet. Dan zal ik vast ook wat wolvenharen aantreffen. Misschien weet zei meer te vertellen over de geruchten van de weerwolven. Ondanks dat hij Ria zelf nog nooit had gesproken had hij wel enkele verhalen van zijn vrienden gehoord. Die vrouw was compleet de weg kwijt en begon alleen maar meer stennis te schoppen in Wakkerdam. Iedereen werd helemaal gek van haar. Morris had wel medelijden dat niemand haar wilde geloven. Misschien dat hij eens met haar kon praten als hij haar tegenwkwam. Morris keek nog eens of hij alles al had voor morgen. Stethoscoop, scalpel, verband. Ja alles was ingepakt en wel.

Morris liep naar de badkamer staarde in de spiegel. De schram was nog altijd niet verdwenen. Sterker nog, het leek juist wel erger geworden. Hoewel hij al jaren met pilletjes en zalfjes werkte kon hij hier geen kalmerend zalfje voor vinden. Het leek wel alsof het niet eens vam een struik kwam. Het leek wel meer op een krab van een poot met scherpe nagels. Morris was er niet gerust op en besloot toch maar een bezoekje te brengen aan het ziekenhuis. Een huisarts had hij immers nog niet gespot in Wakkerdam. In het ziekenhuis zouden ze vast wel raad weten met zulke schrammen. Bovendien kon hij zich op deze manier niet vertonen als wijkverpleegkundige. Straks denken ze nog dat ik zelf behandeld moet worden. Hij liep naar de garage om zijn fiets te pakken, sloot het huis goed af en ging met een vaartje naar het grootste gebouw in Wakkerdam.

524

Haastig rende Ria door de stad heen. Ze moest Vrek Vonck vinden. Haar hoofd duizelde nog van alles wat Hananya haar net verteld had. Het was fijn dat ze een bevestiging had gekregen dat er inderdaad weerwolven waren. Maar vooral de shock dat Lucinda weer gespot was in Wakkerdam was erg groot. Hananya had haar verteld dat ze amper veranderd leek. Misschien was dat hoe ze leefden? Telkens een tijdje in een stad wonen, daar slachtoffers maken. En zodra het te heet onder hun voeten werd de benen nemen en hun heil zoeken in een andere plek. En dan jaren later wanneer iedereen hun vergeten zou zijn, weer terugkeren naar plekken waar ze eerder gewoond hebben.

Ze was aangekomen bij het huis van Vrek en belde aan, helaas kwam er geen gehoor. Misschien dat hij ergens in het centrum was. Ze draaide zich om en begon langzaam richting het centrum te lopen. Ze had net iets te hard gerend en merkte dat ze wat buiten adem was. Het was ook niets voor haar om te rennen. Zeker nu ze wat meer op leeftijd begon te raken en haar lichaam haar af en toe signalen gaf dat ze wat ouder werd, was het verstandiger om wat rustiger aan te doen. Als de weerwolven terug gekeerd waren, dan zou het niet uitmaken of ze nou hard rende of gewoon liep.
Langzaam begon het hijgen wat minder te worden en kwam ze weer wat op adem. Het duurt niet lang voor ze Morris tegen komt. Hij lijkt ietwat geïrriteerd te zijn. "Morris, weet jij soms waar Vrek is? Ik heb hem nodig." Morris keek Ria aan. Hij was altijd wat huiverig om met haar in gesprek te gaan, al was hij wel blij dat ze nu niet weer over dat sprookje met weerwolven begon. "Volgens mij was hij vanochtend richting het bos gegaan. Ik hoorde hem iets mompelen over  wildcams ophangen. Maar ik moet er nu vandoor Ria, ik moet nog boodschappen doen. Succes met Vrek vinden." Terwijl Morris weg liep vroeg hij zich af waarom Ria in hemelsnaam Vrek nodig zou hebben.

Ria was blij met het antwoord wat Morris haar gegeven hard. Al was hij dan misschien wat kil en afstandelijk geweest. Ze had nu wel wat meer een richting om in te gaan zoeken. Ze wou net richting het bos lopen toen haar oog op de grond viel. Ze keek even om zich heen en toen ze niemand zag boog ze voorover om het op te pakken. "Ham kaas croissantjes en volgens mij zijn ze nog goed". Ria nam een ham van de croissantjes. Je kon wel proeven dat ze al wat ouder waren maar nog steeds waren ze heerlijk. Ze besloot er een nu op te eten en de rest in haar tas te bewaren voor later. Nu snel naar het bos toe om hopelijk daar Vrek aan te treffen.

---

Hananya was langzaam bezig met het afsluiten van haar winkel. Ze was achter in het magazijn bezig wat dingen op orde te brengen en te inventariseren welke producten ze binnenkort weer moest bij bestellen.  Aan het bekende rinkeltje hoorde ze dat de deur van haar zaak open ging. "Sorry, we zijn gesloten! Morgen zijn we weer open voor u. Er kwam geen reactie. Hananya legde een doos met zalf weer terug in de stelling en besloot weer naar voren te lopen. De deur was dicht en ze zag niemand in de winkel staan. Ze wist zeker dat ze het gerinkel gehoord had. Er stonden ook geen ramen open. Dus het kon niet zo zijn dat het door de wind kwam. Ze draaide zich om, klaar om weer in het magazijn verder te gaan toen er een donkere schaduw voor haar opdook. Haar ogen werden groot. Voor haar stond Lucinda die haar met een boosaardige lach aankeek. "Ik wist niet zeker of je mij herkend had. Maar toen ik Ria hier net vandaag zag rennen werd mijn vermoeden bevestigd." Langzaam liep Hananya achteruit. Als de verhalen allemaal waar bleken te zijn, dan moest ze proberen te vluchten in de hoop dit te kunnen overleven. Lucinda leek zich bewust te zijn van het feit dat Hananya langzaam naar de voordeur van haar winkel toe liep en greep snel haar hand vast. "Het is waar, de weerwolven zijn terug en we zijn er klaar voor om Wakkerdam over te nemen. Maar dat kan natuurlijk niet als mensen ons doorhebben." Ze lachte een boosaardige lach bloot. en binnen een paar seconden was Lucinda volledig in een weerwolf getransformeerd. Hananya probeerde te schreeuwen maar Lucinda had haar klauw over haar mond gehouden zodat ze geen geluid kon maken. Hananya probeerde tegen te stribbelen, maar voelde dat het een verloren zaak was. Ze voelde hoe de machtige klauwen van Lucinda haar keel open rijten. Het bloed gutste eruit en langzaam voelde Hananya hoe het leven haar verliet. Langzaam sloot ze haar ogen voor de laatste keer, hopend dat het Ria zou lukken een eind te maken aan deze plaag.

---

"Vrek goed dat ik je zie, ik heb een belangrijke vraag aan je!" Ria was ondertussen aangekomen in het bos en had Vrek gevonden. Die was druk bezig met camerabeelden op zijn wildcams aan het bekijken, in de hoop dat hij iets moois gevonden had. Hij keek op van zijn beelden en keek haar vragend aan. "Dit is misschien een gekke vraag, maar waar in of rond Wakkerdam zou een geschikte plek zijn voor Cicaden om in te leven?" Hij dacht er even over na. Hij had wel vaker met Ria gepraat. En had haar verzekerd dat in al zijn jaren als expert op het gebied van dieren hij nooit iets gezien of meegemaakt had wat haar weerwolfverhaal kon verklaren. Hij had ook wel enigszins verwacht dat ze nu weer zou komen praten over weerwolven, maar deze keer dus niet. Cicaden waren bijzondere insecten. Ze leefden jarenlang onder de grond en als ze eenmaal naar boven kwamen, wat vaak gepaard ging met een oorverdovend lawaai was het om te paren en vlak daarna stierven ze weer. "ik zou zeggen alles boven de rivier. De cicaden die in deze buurt voorkomen houden vooral van graslandschappen. Dus eigenlijk het gehele oppervlakte boven de rivier zou geschikt moeten zijn. Waarom ben je eigenlijk zo geïntresserd in cicaden?" Ria vertelde haar verhaal over het bezoek bij Hananya. En over de tekst die ze daar had gelezen. Even rolde Vrek met zijn ogen toen ze het over de weerwolven had. Maar hij vond de hele situatie iets te toevallig. En daarbij cicaden leefden jaren onder de grond, de kans om ze ooit in levende lijve te zien was niet heel groot. Zelfs zijn dierenhart was daar reuze benieuwd naar. Hij begon even te denken. Ze waren nu in het bos aan het oosten van Wakkerdam. Als ze door de noorderpoort zouden gaan, richting de bed & breakfast. Dat zou waarschijnlijk de beste plek zijn. In de grasvelden daar stonden bijna nooit schapen of koeien, die mogelijk het gras weg konden eten. Op de voet gevolgd door Ria liepen ze richting het graslanden.

---

Lars vluchtte richting de begraafplaats. Sinds hij bij het tuincentrum beschuldigd werd van de moord op de burgemeester had hij het op het lopen gezet. Wanhopig stuurde hij wat berichtjes naar zijn vriendin Sunny. Maar ze reageerde nog niet. Steeds opnieuw stuurde hij haar een bericht. En liet haar weten dat hij op de begraafplaats was. Sunny, die net bij het uitzendbureau vandaan kwam las één voor één de berichten en snelde naar de begraafplaats toe om bij Lars te zijn. Terwijl ze hem zag zitten bij het graf van zijn moeder viel ze hem in de armen. "Sun, kom met me mee. Alsjeblieft! Ondanks onze korte tijd samen heb ik me nog nooit zo gevoeld als bij jou. Jij maakt dat ik een betere man wil zijn. Voor jou doe ik alles. Geef ons een kans en ga met me mee!" Na een kleine stilte knikte Sunny. "Lief, natuurlijk ga ik met je mee. Denk je dat we tijd hebben om nog wat belangrijke dingen op te halen, paspoort enzo?" Helaas kregen ze die tijd niet meer. Binnen de kortste keren stond een grote menigte om hun heen. Ze meenden dat ze genoeg bewijs hadden gevonden dat Lars achter de moord op de burgemeester zou zitten. Sunny stond als versteend te kijken hoe haar Lars door verschillende stadsbewoners meegesleurd werd naar het dorpsplein. ze haastte zich erachter aan. Ze deed nog een poging om een paar van de omstanders naar haar te laten luisteren maar niemand leek ernaar te willen luisteren. Met tranen in haar ogen keek ze toe hoe Lars naar een galg gebracht werd en er een touw om zijn nek geknoopt werd. Een paar seconden later hoorde ze een krakend geluid, gevolgd door gejuich. Dit was het dan, daar ging haar grote liefde. "Zonder jou kan ik niet leven, tot zo mijn lief" Sunny voelde een steek in haar hart. Met beide handen greep ze haar borstkas en zakte langzaam in elkaar.

Vanuit de menigte klonk een hard gegil, gevolgd door een lange ongemakkelijke stilte. Het levenloze lichaam van Lars begon langzaam te trillen. Met open ogen keek de menigte toe hoe er over zijn hele lichaam haar begon te groeien en zijn handen in grote klauwen veranderde. Zijn grote bruine ogen waren geel van kleur geworden. Vanuit de menigte kwamen verschillende kreetjes. Iedereen leek ontzettend geschokt te zijn door het feit dat ze deze transformatie nu met eigen ogen hadden gezien. Wat voelden ze zich dom. Al vijftig jaar had Ria ze gewaarschuwd hiervoor. En iedereen had het aldoor maar gebagatelliseerd en het had haar langzaam het stempel voor dorpsgek gegeven. Maar nu was er eigenlijk geen ontkennen meer aan. Er waren teveel hier geweest die het stuk voor stuk met eigen ogen aanschouwd hadden om het nog te kunnen ontkennen. beetje voor beetje liep iedereen terug naar hun eigen huis. Haast bang om nog anderen aan te kijken. Want als Lars dan een weerwolf was, was het best goed mogelijk dat er meerdere onder hun waren.

---

Ria en Vrek waren vanuit het bos weer terug in het centrum van Wakkerdam gekomen. Het leek alsof er iets vreemds aan de hand was. Ze zagen verschillende inwoners passeren en ieder van hun leek haast wel in gedachten verzonken. Maar dat kon wachten. Als het boek klopte zou dit moeten betekenen dat de cicaden uit de grond zouden gaan kruipen vandaag. Ze liepen langs de Vergulde florijn en hoorde opeens een deur open gaan. "Wat gaan jullie doen? Jullie gaan toch geen cicaden loslaten in Wakkerdam?" Ze keken achterom en zagen dat ze gevolgd werden door Bo Tania, Wakkerdams beste hovenier. Terwijl ze doorliepen vervolgde Bo haar verhaal. "Ik hoorde je eerder vandaag iets mompelen over Vrek en Cicaden. Maar alstjeblieft, Cicaden zijn ongeveer het schadelijkste voor mijn planten wat ik kan bedenken. Dat kan ik nu echt niet gebruiken." Vrek keek haar vriendelijk aan. "Het spijt me Bo, maar ik heb geen controle over waar cicaden zich ingraven en hun eieren leggen." Ze liepen door poort door. En toen ze net voorbij de Bed en Breakfast gelopen waren hoorden ze een hard gezoem. Overal om hun heen kwamen kleine cicaden uit de grond gekropen. Vrek pakte zijn wildcam om wat beelden te maken. "Dit is zo ongelovelijk fantastisch om in het echt te zien! Aan de rode kleur kan je zien dat het de subsoort Cercopis Vulnerata is, oftewel bloed cicaden." Bo sloeg haar handen voor mond "Dit is een regelrechte ramp!"
Vrek leek er reuze door gefascineerd te zijn. "Kijk dat gezoem wat je hoort, kan over de honderd decibel zijn. En de mannetjes doen dat om zo een vrouwtje te vinden. Ik moet dit van dichterbij zien" hij liep er langzaam dichter op af en probeerde met zijn wildcam steeds betere beelden te maken. Wat hij hier zag viel nog wel mee, maar zijn aandacht werd getrokken door iets wat zich verderop afspeelde. Er had zich daar een grote kolonie met cicaden gevormd. Gefascineerd door het verschijnsel liep Vrek richting de kolonie. Op het moment dat hij te dichtbij kwam richtte de cicaden zich op hem. Met volle overgave begonnen ze het vlees van zijn lichaam af te scheuren. Terwijl Vrek schreeuwde voor hulp wisten Ria en Bo al dat ze hem niet meer konden redden en renden terug naar de stad.

---

Omdat ik vorige dag niet in staat was iets te schrijven, een extra lang verhaaltje voor jullie. Beetje in de oude stijl hoe vroeger de doden bekend werden gemaakt.

Helaas kon Vred, John niet verder helpen. Hij begon gelijk over hoe hij samen had gezwommen met haaien en hoe hij daardoor wonden in zijn arm had opgelopen. Hij ging door met het vertellen over hoe hij wormen en slaken had gezien op zijn wildcams. Na 10 minuten was Vred nog niet uitgepraat. John begon zich te irriteren, hij had nog nooit iemand zo egoïstisch gezien als Vred! Hij stond immers al 10 minuten over zichzelf te vertellen!? John liet van woede de ketting van  Edward de 5de vallen.

Na nog eens 5 minuten wachten had John er genoeg van. Hij wou er net iets van zeggen toen hij een heel hard KABOEM hoorde. John keek geschrokken na links waar Edward de 5de  heerlijk lag te spelen in de wildcams van Vred. John begon hard te lachen om wat Edward de 5de had gedaan, echter vond Vred het een stuk minder grappig. Vred zei met een woedende stem" haal dat varken nu weg hier!" Daarna sloeg die half huilend de deur dicht.

John en Edward de 5de betaalde de taxichauffeur af en gingen richting huis. Voor zo'n eerste dag was het wel genoeg van goede. In Slapperdam was hij immers gewend dat slapen minimaal 3 keer per dag gebeurde. 
Dag 2
John werd al vroeg wakker gemaakt door een heel warm gelik aan zijn wang. Hij keek een beetje half wakker half slapend met een oog en een tikkeltje verbaasd om zich heen. Tot hij zag dat Edward de 5de aan zijn wang zat te sabelen. John een beetje verward door de situatie wou boos, op Edward de 5de tot hij bedacht dat Edward de 5de hem gisteren ook uit de situatie van Vred had gered. Hij moest dit vreemde gedrag van Edward de 5de maar even accepteren.

Toen John net klaar was met zijn royale dutje en het geven van halve appel en een stuk brood aan Edward de 5de. Belde er iemand aan. Toen John open deed bleek het om iemand genaamd Bo te gaan. John was in een goede bui en besloot haar alles te vertellen over het belangrijkste van zijn leven: Hemzelf. Bo was vrij geïnteresseerd in John zijn en bood John zelfs aan zijn tuin te doen! John had erg veel vertrouwen in Bo. Zo'n belangrijke taak als deze moest wel bijna gedaan worden door haar.
Na 10 minuten namen ze afscheid van elkaar. John moest er immers snel vandoor. Zijn chauffeur had hem een  afspraak gemaakt in de spirituele winkel. Ook nam hij  Edward de 5de mee en ging richting de winkel.

Tijdens het lopen na de winkel liep er een man richting de winkel hij probeerde John aan de kant te duwen echter zei de vrouw aan de kassa "Helaas kan ik u niet helpen, John heeft de hele winkel gereserveerd voor vandaag. U kan morgen terug komen voor uw Necronomicon boek." Lachend zei ze tegen" John, sorry voor hem, hij doet nochal verdachtte acties van tijd tot tijd." John vond het wel een beetje gek hoe die man net zo'n belangrijke man als hemzelf aan de kant durfde te drukken.

Weerwolvenrage in wakkerdam – is jouw kind een weerwolf?

Het is dé nieuwe rage op TikTok – weerwolven. Kinderen van alle leeftijden hebben het over weerwolf zijn, delen tips over hoe je het beste om kunt gaan met je wolf in bedwang houden, of make up tutorials hoe je er juist zo wolfs mogelijk uit kan zien. Er zijn zelfs heuse facties ontstaan – zij die weerwolven zijn, en zij die op weerwolven jagen. Voor veel beginnende ouders kan dit een groot probleem vormen. Hoe kom je erachter of jouw kind ook een weerwolf is, of een weerwolfjager, en hoe steun je jouw kind in diens zoektocht naar hun identiteit?

1. Tekenen dat jouw kind een weerwolf kan zijn.

Om erachter te komen of jouw kind zich als weerwolf identificeert, is het belangrijk om interesse te tonen in de beleefwereld van jouw kind. Stel hen vragen over bijvoorbeeld – wat is hun favoriete film? Wat voor muziek luisteren ze? Wat is hun lievelingseten?

Typische 'weerwolf'-antwoorden hierop kunnen zijn:
Teen Wolf, Twilight, True Blood.
Wolfgang Amadeus Mozart, Wolf, Powerwolf, Sea Wolf,
rauw vlees, konijn – vooral een aversie tegen groenten.

Soms zal een 'weerwolf'-kind ook wolvenhuilen proberen na te doen of 's nachts op pad willen. Het komt zelfs vaak genoeg voor dat ze openlijk toegeven een weerwolf te zijn.

2. Tekenen dat jouw kind een weerwolfjager kan zijn.

Naast weerwolven zijn er ook 'weerwolfjagers' actief in de huidige jeugd. Deze lijken vaak op weerwolven, omdat ze zich zelfs als weerwolf voordoen – maar in feite doen ze dit alleen omdat ze op jacht zijn naar de weerwolven. Weerwolfjagers dragen vaak attributen om weerwolven te doden. Deze attributen zijn bijvoorbeeld – chocolade, houten staken of juist zilveren attributen.

De makkelijkste manier om uit te vinden of jouw kind een weerwolf, of juist een weerwolfjager is, is om een mooie zilveren wolvenketting uit te zoeken. Indien jouw kind een weerwolf is, zal die deze ketting met pijn niet kunnen accepteren. Een weerwolfjager is juist erg gelukkig. Als jouw kind niet geeft om de ketting, kan het zijn dat deze persoon niets te maken heeft of wilt hebben met weerwolven en/of weerwolfjagers.

3. Help, mijn kind is een weerwolf(jager), wat nu?

Je bent erachter gekomen dat jouw kind inderdaad een weerwolf(jager) is, en vraagt je af – hoe nu verder? Goed nieuws! Veel kinderen die weerwolf(jager) zijn, groeien vanzelf hieruit en worden functionele volwassenen met goedbedaalde banen en gezellige families. Probeer jouw kind zoveel mogelijk te ondersteunen in deze moeilijke fase, en laat weten dat je er voor hun bent, en ze probeert te begrijpen. Dit is wat ze zich zullen herinneren als ze later zijn opgegroeid tot volwaardige volwassenen.

---

Marc las het artikel nog eens na, en stuurde het weg naar zijn werknemer. Dit was écht een goed artikel. Hij was trots op zichzelf. Als hij nu nóg geen promotie zou maken, wist hij het ook niet meer.

Hij had wel weer een eenhoornijse verdiend. Met spikkels. En nutelladip.

---

501 woorden! <3

'Meneer Goodwill?' Riep de receptioniste achter de balie in het ziekenhuis.
'Ja dat ben ik. Ik heb nogal een grote schram op mijn gezicht opgelopen en ik ben er niet gerust op. Het lijkt steeds erger te worden.'
'Dan verwijs ik u door naar de afdeling dermatologie' zei de vrouw.
Morris keek naar de bordjes en volgde 'dermatologie'. Het ziekenhuis leek voor hem altijd wel een doolhof. 10 deuren, 5 gangen en enkele verdiepingen later stapte hij de wachtruimte dermatologie in.
'Nummertje 43.' Hij keek even naar boven: 'Nummer 15 is aan de beurt. Nou dan zit ik hier nog wel even'. Met een plof ging Morris zetten een keek eens rond in de wachtruimte. Aan de andere kant zat iemand die hij vaag herkende, maar hij konn de persoon niet plaatsen. Het lijkt wel alsof hij diegene eerder in Wakkerdam had gezien.
'Nummer 16'
Morris pakte een folder er bij

Natura de Natuurwinkel
De gloednieuwe winkel in Wakkerdam heeft dit weekend wel heel exclusieve drankjes te koop! Naast de drank der eeuwige jeugd zijn er ook echte koopjes beschikbaar. Wat dacht u van:
drank der langzame dood of drank der verandering? Maar ons meest exclusieve item Drank der zuivering

'Nummer 17'

Hmm misschien maar eens op de terugweg een bezoekje brengen dacht Morris. Hij was wel benieuwd wat hij daar zou aan treffen, maar of hij ook echt iets zou aanschsffen betwijfelde hij. Hij had het niet zo met rare brouwseltjes. Al helemaal niet naardat hij gister Ria weer tegenkwam. Gek mens dat opzoek was naar Vrek. En raad eens wie een dag later dood werd aangetroffen? Juist Vrek. Hij rilde even. Gelukkig was hij niet het slachtoffer geweest.

'Nummer 18'

Hij keek even op zijn horloge. Op dit tempo was hij met het avondeten nog niet aan de beurt. Dan maar een vette hap van de snackbar om de hoek.

3 uur later
'Nummer 43'
'Is er een nummer 43?'
'Nee?...'
'Nummer 44'

Verschrikt ontwaakte Morris uit zijn dutje. Hij greep naar zijn nek. Met een stekende pijn keek hij naar het bord. Shit, nu kon hij weer bij die vrouw achter de balie gaan zeuren dat hij aan de beurt was. Na een woordenwisseling en wat gezeur later met nummer 44 stapte hij de behandelkamer in.
'Dat ziet er niet best uit' zei de dokter. Morris legde uit wat er gebeurd was en vroeg wat er nu aan gedaan kon worden. '
'Ik denk dat we dan toch voor een huidtransplantatie moeten gaan, want anders heelt het niet mooi'. Morris knikte instemmend. Voor Zorra en zijn nieuwe baan had hij alles over.

Na een operatie een een nachtje in het ziekenhuis verder mocht Morris weer naar huis. Helaas kon zijn afspraak met Lynn de wolf - De wolff niet doorgaan. Gelukkig stond er een vervanger klaar. Morgen zou hij echt beginnen en zou er geen operatie voor zichzelf op de planning staan. Hij moest even grinneken. Zijn gezicht had nog wel even tijd nodig om te helen, want je zag nog duidelijk dat er geopereert was.

Hij besloot om naar het plaatselijke park te gaan. De zonnestralen begroetten hem al als hij de draaideur uitloopt. Hij loopt naar het fietsenrek en kijkt verbaasd naar de container die daar staat. Er lijkt wel.... een been uit de bak te steken. Langzaam loopt hij naar de container en duwt de deksel open.
ZORRA??!! ZORRA! Morris hapt naar adem en valt met een klap neer op de betonnen vloer...

Lewis had via-via gehoord dat Morris wilde verhuizen naar zijn wijk. Leuk, had Lewis gedacht, een mooie nieuwe klus. Al een aantal keer was hij Morris op straat tegen het lijf gelopen, maar die had hem telkens ontweken. Vreemd. Nouja, hij had nog genoeg klussen via zijn baas, dus één verhuizing meer of minder zou hem financieel niet zo hard raken. Maar waar had hij dit aan verdiend?

Ook Tommy gedroeg zich de laatste tijd steeds vreemder. Hij had nogal vreemde plannen gehad met een soort waterbron die hij ergens in zijn huis had gevonden. En vandaag had hij zijn plannen uitgevoerd. Hij had zijn tuinslang aangesloten op de waterbron, en toen Zorra langsliep had hij haar natgespoten. Het effect was zowel spectaculair als gruwelijk. Lewis had van ver een hard en vreemd geluid gehoord dat het midden hield tussen een krijs en een sis, uit de richting van zijn vriend. Dus hij was er meteen naartoe gesneld. Achteraf had hij gewenst dat hij het niet gedaan had, het bloed spatte alle kanten op uit Zorra's lichaam, dat spastisch trilde en waar op hoog tempo haren op groeiden. Tommy had in paniek gesmeekt of hij wilde helpen om het lijk te verstoppen. Uiteindelijk had Lewis ingestemd omdat hij zijn vriend niet langer zo kon aanzien, en tegelijk wist hij dat het ergens goed was wat er gebeurde omdat Zorra een weerwolf gebleken was. Hij had zijn verhuisbus snel opgehaald terwijl Tommy het lijk in een groot zeil had gewikkeld. Nadat ze een stukje door het dorp hadden gereden hadden ze overeenstemming bereikt over waar ze Zorra moesten dumpen: in een container achter het ziekenhuis.

De klus was net geklaard toen ze de deuren van de laadruimte van de bus dichtsmeten. Hun handen hadden de metaalachtige geur van bloed, maar toen ze iemand Zorra's naam hoorden schreeuwen hadden ze zich in de cabine gesneld en weggereden. Lewis zag nog net dat het Morris was, en opeens vielen de puzzelstukjes op zijn plek. Morris was jaloers op hem geweest omdat hij Zorra had aangesproken voordat hij dat kon doen. Hij herinnerde zich nog dat hij iemand had weg zien lopen toen Zorra hem had verteld over maanstanden, dat moest Morris geweest zijn. Lewis kon het hem niet kwalijk nemen: Zorra was een knappe verschijning van ongeveer Morris' leeftijd.

De openbaring dat Zorra een weerwolf was moest ongeveer hetzelfde voor Morris zijn als toen Lars aan het schavot stierf en daarmee ook zijn ware aard toonde. Lewis kon het niet meer ontkennen: de weerwolven waren actief, hoe stellig hij ook overtuigd was dat dat nooit zo was geweest. Hij ging in de eerste instantie naar huis, maar hij werd overspoeld door gedachten en vragen. Na een tijdje betrapte hij zichzelf erop dat er al drie lege bierflesjes op zijn tafel stonden, en een vierde bijna leeg in zijn hand. Was hij medeplichtig aan de moord op Zorra, en zou de politie erachter kunnen komen? Hingen er camera's aan die kant van het ziekenhuis? Moest hij aangifte doen? Had Morris hen gezien? Hij dronk zijn flesje leeg en deed de koelkast open, maar die was leeg.

Onderweg naar de kroeg vroeg hij zich af wat er waar was van de verhalen van de vrouw die altijd als dorpsgek bestempeld was, Ria. Waren de weerwolven 50 jaar geleden ook al actief en hadden ze zich al die tijd verborgen gehouden?

Maar ja het was nu eenmaal gebeurt. Na een korte uitleg van de dame achter de kassa waren er maar drie producten die nuttig waren voor hem en Edward de 5de. Ten eerste waren er Tarrotkaarten. De dame achter de kassa vertelde over de kaarten het volgende "de man die je gisteren aan de kant drukte kwam elke dag langs om deze kaarten te kopen. Hij beweert dat hij hiermee visoenen ziet over het verleden. Grote kans dat dit niet het geval is, maar je weet maar nooit. Ik zelf gebruikte de tarrotkaarten voor een speciaal potje kaarten" John wist van vroeger nog dat een gek genaamd Ria, altijd over deze kaarten had en vaak gebruik heeft gemaakt van deze kaarten. Over Ria wist John niet zoveel, behalve dat ze ver onder John's niveau leefde wist John niet veel over haar.

Het tweede product waar John interesse in had waren Yeti Uggs. Deze Yeti Uggs had John ingepakt en meegenomen na Wakkerdam, Echter waren deze na afgelopen nacht kapot geknabbeld door Edward de 5de. Deze uggs had John zelf gemaakt van afgeschoten Yeti's. John jaagde vaker met veel plezier op alle soorten dieren in Slapperdam. De vrouw vertelde over hoe deze uggs niet alleen geweldig waren voor je voeten, maar ook een geweldig speeltje voor Edward de 5de.

Het derde product was een boek genaamd "Hier wil je niet dood gevonden worden." Het boek claimde dat iedereen die het boek bezit automatisch beste vrienden werd met enige lijken in Wakkerdam. Wat de schrijver bedoelde met "lijken" en "beste vrienden" was John een raadsel. John zat ook wat te mompelen "Nou nou dat is ook een onzin boek". Maar stiekem vond John het wel spannend om een non-fictie boek te kopen.

Na 2 uur lang wikken en wegen, kocht John uiteindelijk de Yeti Ugg's. Hij vond niet alleen de patronen in de Yeti Ugg's mooi, maar de vrouw achter de kassa beloofde ook dat de Yeti Ugg's speciale krachten zouden hebben zoals het bevriezen van iemand zijn voeten. Dat leek John wel wat, Hij zou dit cadeau aan Vred geven die vervolgens koude voeten zou hebben. Dit is de ultieme wraak vanuit John omdat Vred de vorige dag zo, egoïstisch was en niet over John wou praten. In Slapperdam, had John ook zulk soort straffen. Hij liet mensen die niet genoeg interesse in hem hadden een uur lang kietelen.

Hij bedankte de vrouw en liep weg uit de winkel. Eenmaal buiten aangekomen stond daar de chauffeur verveeld te wachten. De chauffeur zei " U heeft er wel lang over gedaan, wat heeft u gekocht? De hele winkel?". John reageerde geïrriteerd. "Hoe durf jij mij aan te spreken op mijn winkel gedrag! Ik en Edward de 5de hebben tussen 200 voorwerpen gezocht om uiteindelijk op deze perfecte Yeti Uggs uit te komen." De chauffeur boot zijn excuses aan en begon met rijden. Vandaag zou John immers richting het graf van zijn vader te gaan. Helaas had hij de afgelopen dagen niet genoeg tijd gehad hiervoor maar vandaag had John toch geen andere plannen.

Na 20 minuten rijden kwamen ze aan...

Morris opende langzaam zijn ogen. Hij keek om zich heen en zichzelf naast een container liggen. Hij had het erg koude en voelde een bult op zijn hoofd. 'Lekker dan. Zie ik er nog knapper uit' dacht Morris sarcastisch. Hij keek nog eens naar de container, maar wilde er niet meer aan denken. Snel volgde hij zijn weg naar huis als hij achter zich hoort roepen 'ZIE JE WEL! DAAR LOOPT HIJ!'. Verschrikt keek Morris achter zich. Een paar woedende mannen stonden tientallen meters achter hem. Morris sprong op zijn fiets en trapte alsof zijn leven ervan af hing. Hij fietste zijn wijk in, maar besefte toen dat er misschien ook inwoners bij zijn huis stonden en sloeg een andere weg in. 'Zouden ze nou echt denken dat hij met de moord op Zorra of de andere inwoners te maken had?'. Enkele tranen sprongen in zijn ogen. Hij moest ergens anders overnachten, weg uit deze buurt! Hij dacht eraan om naar een Bed en Breakfast te gaan, maar zelfs daar wist hij niet of hij veilig zou zijn. Hij besloot het om het over een andere boeg te gooien en naar de Rechtbank te fietsen. Laat dan het recht maar zegevieren dacht hij.