Weerwolven van Wakkerdam

Hallie  8)

Hier kan iedereen zijn/haar verhalen, essays, etc. posten die hij/zij voor school moest schrijven maar toch ook waardig vond om hier geplaatst te worden. :D
Het mag zowel in het Nederlands als Engels zijn, en het lijkt me leuk als iedereen er ook even bij vermeld voor welk vak het is.

Essay voor EIO :D

---

Twenty years from now, the European Union will be one of the major economical entities in the world. It will be a solid, powerful machine. In 2025, the last European countries that had not joined the European Union seal the deal, forming the strongest and biggest alliance the world has ever known. Yet it was not always like that.
For years on end, the economic recession had plagued Europe, causing poverty and unrest everywhere. At the end of 2009, nearly 50% of the European countries had an economy that was actually shrinking. Studies in Germany and England showed no sign of hope for the following years. Where at first no normal civilians had been worried, they too now started to feel the pressure of a world about to collapse. This was not good and they could see it. Though the economy was not in a good state, the stock market had been recovering somewhat since its absolute breakdown in February of that year. With news spilling in from every direction that an era was dawning where everyone, rich and poor, was about to feel there wallets losing weight, people went berserk. The 28th of November would forever be remembered as the day the European stock markets crashed.

Brussels was looking at the countries surrounding it with sad, downcast eyes. They could see their dream of Europe as one big front against America and China crumbling to the floor right in front of their eyes. They had not seen it coming. The report that had been published, the report that had bestowed doom upon their ideal, it had come out of the blue.

Actually, things were not quite as bad as the report suggested, it was a very intelligent and evil plan devised by a collaboration between Chinese and American economic extremists. They had somehow succeeded in laying their bony hands on a secret memo that had been sent about two months earlier, somewhere in Brussels. In this memo, things were said about the future of Europe, as Brussels hoped it would be. Every European would not feel Dutch, or French, or Swedish, or Lithuanian, or Hungarian, NO! They would feel European. They would unite, be one big happy family. One day, or so Brussels hoped, they could look at United Europe and smile their joyful smiles. Then they would pat each others backs and sit back in content. Everything would be good.

Now, action had to be undertaken. Brussels refused to let its magnum opus be destroyed, they would fight until their last breath ran out. How they regretted not having invested in the plan for a time machine now. Of course there was no way to undo what the report had caused, nothing sufficed, no measurements stretched far enough. Infotainment was the only option they saw that might save Europe from utter misery. Top of the bill producers from all over Europe were found, the most creative minds were sought out and test panels were formed. An entertainment army had risen.

Suddenly, all everyone saw on their tellies were programs about the improvement of the economy, how the situation was not that bad after all. If you had asked any eight year old at the time, they could have explained to you in perfect detail the way a stock market works. It was almost as if a new enlightenment had set into motion. People hungered for knowledge. Knowledge was power. Power was money. Money... was the economy. In the history of mankind, this lunge, such a giant step forward, had never before been witnessed. Man came one step closer to a superhuman race. It was shocking, flabbergasting, astounding, astonishing and befuddling. The world was taken aback. Once again, Brussels had prevailed; they had led their followers out of the darkness that had lingered over them for so long.

They came, they saw, they conquered. The whacked economic extremists were caught while buying coffee at a local Starbucks and put in prison for the rest of eternity. No documents were found of this and it is uncertain whether they ever left prison. Common believe holds that fellow prisoners, aroused by they horrendous act, did not let them live for more than a few days after their arrival. No one will ever know.
Finally Brussels could start working on their actual plan. Their glorious tour of triumph commenced only weeks after the economy had been restored. The seed of their larger than life idea had been planted a long time before though, at about the time the infotainment brainwash started. Yes, such cunning they showed. Secret messages, backward recordings, outright propaganda, nothing was to low for them. And it worked.

Naturally not everyone was turned into a mindless Europe-fan, but the vast majority now worshipped Europe as if it was a new God. The peer pressure was gigantic, watchful eyes and nosy ears lured everywhere, ready to warn any critical voice. Not favouring Europe was not an option in the years that followed. Inhabitants of most countries all but forced their governments to join the EU and Brussels was all to eager to accept every last one of them. For some time, all seemed relatively well...
Then faith struck. It was as if it was trying to show that Brussels should never overestimate itself. It might have been the core of the European power, a pulsating orb of ferocious greed and extreme contempt for the rest of the world, never would it change faith itself. Never. The steady expansion of the EU that had been going on for some years was now starting to reveal its downsides. The foundations were starting to crumble and once again Brussels was forced to think quickly. With the vast amount of Eastern European countries joining in, the money well of the EU was slowly but surely drying up. These countries' economies were stable, but not by far as strong as those of the Western countries and they demanded their fair share of money. Had Brussels formerly rejoiced in gleeful shouting, they now pulled their hair in frenzied agony.

They saw only two options. One was to interfere, the rich countries would have to invest and the less fortunate countries would have to make do with smaller amounts of money. The other was to kick the poorest countries out of the EU, tell them to build their economy up first and then try out for the EU again. They pondered. And pondered. And pondered some more. They pondered for days on end, until one of the wiser guys (though this was probably a woman, very likely a Dutch woman) suggested that maybe, just maybe, it would look bad if they kicked countries out. Of course, she said, (thankfully without one of those awful Dutch accents), whatever we do will look bad no matter what. But, she added, it will also prove us to be strong, wise leaders, capable of making tough decisions and not afraid to do the thing that will be best in the long run. One day, she finished, children throughout the world will be told to look back at us and applaud our justness.

How they wished to have been able to skip the months that followed their righteous yet odious deed. If not for the "infotainment-generation", as the adults who had been minors during that time were called, the European Union would have fallen apart. While once the European Identity had been carried proudly by nearly all inhabitants, now it was something many despised. It was there, but much less strong. How could the British feel linked to the Eastern EU-inhabitants, if the latter were usurping their money? How could the Georgians, already troubled so often, feel they were no different from the Germans that looked down upon them? And this time there was no infotainment to save the day.

Actually, support came from quite another side. Who else but the American knew how to promote a lie? Who better to help Brussels than them? No one, or so Brussels reasoned. Besides, they were the ones offering help, help that was badly needed. Fortunately, since Obama's ascension to Presidency, the USA had improved in countless ways. They really had some pretty good advise. Eventually, it would be education that Brussels would choose to fix the mess they made. Very much like infotainment, but now solely meant for the underaged. As they said, those were the ones who held the future. It would be much simpler to invest in moulding their opinions in the desirable form than to try and reshape the bricklike opinions of the adults.

It is now the year 2028 and the European Union is regarded highly by every single human being. In schools all over the world the message is taught that the day Brussels decided to change its funding policy was a monumental day, ever to be remembered and cherished. The day the future was made a little brighter.

---

It is November 2010. Europe has never known such a financial crisis in its entire history. The money that should have been paid to those that had an account at Icesave, is still not on the way to its victims. People are getting more and more upset, waiting for the money they have lost so long ago. Riots have been started in the streets of Amsterdam, Paris, Berlin and many other capitals in Europe. As anyone could foresee, Brussels, being the European capital in good and bad times, is dealing with the worst uproar of all. Every day, the power of the European Union decreases. It is the worst decline since the Roman Empire. It all started at the beginning of this crisis. A few years earlier, January 2009, Georgia joined the European Union. It was Europe's Doomsday. The rage of Russia reached to the Mediterranean Sea, as the gas tap from Russia to Europe was closed at a split second after Georgia signed. All of a sudden, Europe was without its so needed Russian gas. It was the last European country that would ever join the EU. Chaos was quickly taking over Europe's lands, influencing the international financial crisis as it went along. Never before Europe's future was so dark. All the land would be covered in Russia's shadow, dragging all the optimism with it. People started riots in despair, desperately hoping for a change.

It is at this moment, deep inside this puddle of utter confusion, that a new power is rising. One man stands up against the reborn Soviet Union, fiercely wanting to make a change, to save the continent of Europe. Never again will Europe get a chance to fight for itself, he knows. This man will ever be remembered in the history of Europe by the name Owen. But he is more commonly known by the item he carries, the One Weapon to destroy the Russian shadow. Together with his Dutch friend, his best friend in the whole wide world of Europe, he will change the course of the future for every man and woman. This is the epic journey of Owen and the One Weapon.

It all started this very Sunday in November, when Owen inherited this One Weapon from his uncle. His friend, the tall Dutchman who called himself Erick, recognised this Weapon for what it was, being oh so careful and astonished the second he saw it. He told Owen this was indeed the One Weapon, meant for the Russian Empire to destroy the western world. The free folks of Europe would suffer under this utter source of Evil. It was this message that let Owen's blood freeze in its veins, the hairs in his neck stand right up, made his eyes big, oh so huge in his frightened face, as he was looking up to his taller friend. But Erick was dead serious, more serious than Owen had ever seen him. And he spoke the most epic words ever heard in the whole realm of the European continent. He said, "My dear Owen. We must set out on a journey to save the European Union." Both men fell back in deep silence, in this small apartment in Soho, London, where it all had started. They need not hesitate, as they both knew the One Weapon would not be safe here, with them. Both agreed silently upon a journey to Geneva, peaceful haven for anyone afraid of the European Union. The One Weapon would be safe, Geneva not being influenced by any problems the lands of Europe had. It was neutral, a home for every refugee. And refugees they would be. Owen, who had felt the attraction of the Weapon the first time he had touched it, wanted to leave before dusk. He was afraid the Russian Empire might find them. Every man and woman in Soho could be Russian. Erick did not agree. "No one who travels by night would agree it is a safe way of journeying. We wait until dawn. Then we must leave."

It was a long and tough journey to the ports of France, Calais being not safe for ordinary travellers. Owen did not lift his hood before he got into the train to Geneva, his hands on the One Weapon, afraid of those who might try to steal it. Which was, according to him, practically anyone. They reached the city without scars, though Owen had been so afraid he had not been wanting to eat anything, leaving behind this skinny small man, about thirty years old, though still fierce and able to protect his burden with his life. Erick worried about him, explained the situation to the city government. They refused to keep the One Weapon. It was too dangerous. Switzerland was the only island in a sea of confusion, and it would remain so. As soon as the Dark Shadow would hear of this Weapon being found, they would not be able to stand up alone against this Black Empire, rotten and death carrying with it. Owen and Erick were summoned to destroy it, deep inside the veins of the Russian realm itself. Far north, it was to be thrown in the Northern Ice Sea, where it would freeze and never be used again. It was dangerous, oh yes, however, it was for the sake of all European lands. As Owen did not want the Western Lands to be covered in the Russian Dark, he accepted this mission of absolute despair, ready to fight for the ones that he loved. Erick took the same oath, not knowing that they were actually only fighting for each other, as they both were the ones the other loved and would die for.
Not able to get on a plane, Owen and Erick decided to cycle along the borders of Germany, Poland and Lithuania, until they came close to the borders of Rusland. Owen still ate nothing, did not sleep, only stared in the distance. He never hoped he ever returned to Soho. They, both, would die in this empty plain of Nowhere, suffering from cold, disease and all the thieves around. Erick held hope, desperately wanting to turn back, turn back for everything he had ever fought for, but mainly because he loved Owen so badly. So badly. He would do anything. By his strong optimism and light long strides, he dragged Owen along the tundra, only stopping to eat now and then. He carried Owen all the way to the north, trying to be the best friend he could ever be, feeling so European, so connected with his fellow Europeans, living in chaos and suffering from the riots and the slow take-over from Russia. The cold was intense, making one of Owen's fingers freeze off and turn black. Erick cried, carried Owen to the edge of the sea. He stared in the distance, not noticing the icebergs, just staring, so tired, so feeling empty and alone. Owen cried, too, and did not react when Erick took the One Weapon from him. The ice on which they were standing, broke off. Erick flung the Weapon that had caused them so many pain and trouble, in the black, icy cold water and collapsed. They would never be home again, never see the streets of London be jammed with traffic in the morning hours, never smell the fumes of the factories again. All would be for nothing. He held Owen closely and muttered softly in his ear.

They died, that very evening in Siberia, both at the same moment. It is a story of two men, willing to give their lives for the enduring of the European Union. The Shadow drew back, behind the borders of the so hated land it came from. Europe could climb up from its chaos, always remembering Owen and Erick, thinking of the One Weapon lying in the waters north, never to be found again. But it was never the same. Although Europe was able to conquer Russia after a few years, no one ever accepted the new realm. And so the European Union endured forever, but never as it was before.

---

An essay by Owen Meany. To be continued :P

De inifitesimalen

In 1642 werd Isaac Newton geboren. Het zou een grote naam worden in de natuurkunde en ook in de wiskunde. Samen met de vier jaar jongere Gottfried Wilhelm Leibniz stortte hij zich op de differentiaal- en integraalrekening. We kennen allemaal natuurlijk wel de basisprincipes van deze vlakken in de wiskunde.
Als je de helling wil berekenen deel je de verticale verplaatsing, ∆y, door de horizontale verplaatsing, ∆x. Zo krijg je heel mooi de gemiddelde helling tussen die twee punten.

Maar om de helling op een bepaald punt echt te weten kan je niet meer werken met de ∆y en de ∆x. Deze twee waarden zijn dan te ruig. Je wilt de helling niet over een bepaald stuk weten, maar op één punt. Dus neem je de ∂y en de ∂x. De ∂ staat dan voor een heel klein ienie-mienie stukje in verticale richting gedeeld door een heel klein ienie-mienie stukje in horizontale richting, zodat je de helling op een punt zo goed mogelijk benadert.
De stukjes die Newton en Leibniz gebruikten waren oneindig klein, genaamd de infinitesimalen.

Dit is een punt waarop nul en oneindig heel dicht bij elkaar komen. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat nul en oneindig wel de meest tegenovergestelde dingen zijn. Verder dan oneindig kan je niet van de nul weg komen en toch kunnen deze twee oneindig dicht bij elkaar komen.
Om namelijk de oneindig kleine stukjes, de infinitesimalen, te krijgen moet je stukjes nemen van 1 gedeeld door oneindig. Toch loopt niet alles met die infintitesimalen even makkelijk.

Stel: er bestaan oneindig grote getallen, bijvoorbeeld Ω.
Dan kan je daar leuk mee gaan rekenen:

2Ω / Ω = 2         (Ω+2) - (Ω+1) = 1         2Ω - (Ω-2) = Ω+2

Dit is met een beetje wiskunde allemaal nog te volgen, maar als we nu naar de oneindig kleine getallen gaan kijken komen we iets raars tegen.

1/Ω = 0.000000000...

Het bovenstaande klopt, Ω is immers oneindig groot. Je weet dat Ω > 10 dus je krijgt de decimaal ontwikkeling 0,0..., tevens Ω > 100, dus 0,00... Ω > 10000, dus 0,0000... en ga zo maar door. Ω is groter dan alle tiende machten, dus de decimaalontwikkeling blijft maar door gaan als 0,00000000000000...
1/Ω nadert dus de nul en als we even nadenken wórdt 1/Ω zelfs nul. De rij van nullen achter de komma blijft immers oneindig lang doorgaan. Máár, als 1/Ω hetzelfde wordt als nul gaat er toch iets fout. 1/Ω is namelijk positief. We hebben voor de integraal- en differentiaalrekening trouwens ook positieve getallen nodig. 1/Ω is positief, maar nul niet, en toch hebben die twee de zelfde decimaalontwikkeling.

Twee getallen die dezelfde decimaalontwikkeling hebben, maar toch niet hetzelfde zijn. Dat kan niet in de wiskunde en dus moet je een keuze maken. Óf je zegt dat er geen oneindig grote getallen bestaan, dus Ω bestaat niet. Óf je zegt dat de decimaalontwikkeling niet klopt, althans, niet klopt... je verwerpt hem gewoon, je kijkt er niet meer naar. Als je de laatste keuze maakt en dus de mogelijkheid van oneindig grote getallen open houdt, dan kom je bij een aparte vorm van wiskunde: De Niet-Standaard Analyse.
Deze Niet-Standaard Analyse is even "goed" als de uitsluiting van de oneindig grote getallen, maar de toepassingen bij andere gebieden van de wiskunde zijn veel geringer. Veel wiskundigen hebben daarom afgesproken dat ze kiezen voor de eerste optie:

Er bestaan geen oneindig grote getallen, op elk getal volgt een getal dat groter is.

Deze afspraak wordt het axioma van Archimedes-Eudoxus genoemd.
Een axioma is een spelregel, een afspraak, een stelling voor in de wiskunde.

Hieruit volgt ook een afspraak voor onze infinitesimalen. Als er immers geen oneindig grote getallen zijn, dan zijn er ook geen oneindig kleine getallen. Als je dus een heel klein getal hebt, is er altijd een getal wat nog kleiner is.
Als je een rij maakt van positieve getallen die steeds kleiner worden, dan zeg je dat die rij daalt tot nul. Bijvoorbeeld de rij x1, x2, x3, x4, x5... xn Dan geef je dat aan als:
xn ↓ 0

Bekende rijen die dalen tot nul zijn de rijen van xn met 0 < x < 1.
Elke term is dan namelijk slechts een deel van zijn voorganger en is dus altijd kleiner. Zo wordt de rij steeds kleiner en daalt hij uiteindelijk tot nul. Hij heeft dan ook nul als asymptoot.

het symbool voor oneindig is niet omega, maar ∞

I know, maar stel je hebt een getal dat oneindig groot is, dat kan je dat getal een teken geven bijvoorbeel Ω

ja oké, eigenlijk klopt dat wel

Boring. *kuch*

Whaha stommerd! :D

Het ís toch zo! :P

Nee!

Nee! Vieze rotzakjes! Julie mogen hier niet allemaal stomme spam gaan rondgooien :'(.
En Jakkie, dat van jou is gewoon eng (en ik heb alleen de eerste 2 regels gelezen ofzo :P) en stiekem vind ik het niet zo waardig (A). Maar goed. Dat mag wel blijven, maar kan iemand met evil powers even alle reacties (deze ook) weghalen? Thanky :D

hoezo eng? :P

    Grote Wolf sloop door het bos heen, hij was weg van zijn onderdanen, dat was zijn opdracht. In het bos voelde hij zich niet op zijn gemak, een vreemde omgeving, vreemde geluiden. Over zijn onderdanen had hij macht, ze luisterden naar hem en als dat niet het geval was werden ze verbannen voor altijd. Hij dacht terug aan Vos: ze hadden problemen met hem gehad, hij was verbannen. Nu viel hij de rijke mensen van zijn volk lastig, hij was sluw. De Grote Wolf keek door de bomen naar de maan, die was bijna vol. "Godin van de maan, help mij dit te doorstaan. Stuur iemand die mij kan helpen om te doen wat ik moet doen: één van mijn onderdanen verwonden." Een zacht gehuil steeg op uit zijn keel, als eerbetoon aan de godin van de maan.
     Hij liep al een tijdje rond te dwalen, het stuk bos begon hij steeds beter te kennen, hij voelde zich steeds meer op zijn gemak. Plotseling hoorde hij geritsel, schichtig keek hij om zich heen. Probeerde te ontdekken waar het geluid vandaan kwam. Hij keek naar rechts en plotseling schoot er een vos voor hem langs. Grote Wolf zag hem in een flits, maar hij wist heel goed dat het dezelfde vos was als hij lang geleden had verbannen. "Ik ga er niet achteraan, als dit de wil is van de godin van de maan komt hij wel terug." Grote Wolf bleef op de open plek staan, wachtend of Vos zou terug komen.
     Niet veel later hoorde hij van dezelfde kant weer wat geritsel.
"Wie ben u?", klonk de stem van Vos.
"Ik weet niet wie u bent, waarom zou ik dan zeggen wie ik ben?", kwam het antwoord.
"Ik ben Vos, lang geleden verbannen uit het rijk van Grote Wolf. Ik weet zeker dat u mij moet kennen, iedereen kent mij."
Daar had Vos gelijk in, dat wist Grote Wolf ook.
"Ik ben Verbannen Wolf. Ik verwond armen en rijken, zo kom ik aan mijn voedsel en aan mijn rijkdommen. Vandaag ga ik Grote Wolf bestelen, help je me mee Vos?", de Grote Wolf keek de Vos aan en wachtte op het antwoord.
"Mijn eigen leider bestelen? Ben jij gek, ik heb een beter idee. We gaan zijn broer verwonden, Slang. Hij is sluw en ontzettend rijk."
"Goed, wat jij wil. Jij weet waar hij rust?"
"Ja, laten we gaan, de nacht gaat snel we moeten voor zonsopgang weer terug zijn in het bos anders worden we na gejaagd."
     
Nadat de Vos dat gezegd had sprong hij op en rende het bos in. Grote Wolf keek hem na, en rende er toen snel achterna. Na een tijd lopen kwamen ze in de buurt van Slang, Grote Wolf pakte een stok in zijn bek en rende achter Vos aan, die inmiddels bij Slang was gekomen. Hij lag op de grond, rustig te slapen. Het was geen moeilijke prooi, leek het. Dat was een opluchting voor Grote Wolf.
"Wat heb jij mee genomen?", vroeg Vos verbaasd, toen hij Verbannen Wolf zag.
"Een stok, daarmee kunnen we hem wel gemakkelijk verwonden."
Vos schudde zijn hoofd onopgemerkt.
   

Citaat van: jakarw op  4 januari 2009, 15:40:08
hoezo eng? :P

Nou, gewoon, duidelijk. (SPAMSPAMSPAM >:()

Waar is dat van jou voor Amil? :D

Nederlands :P Parodie op Karel ende Edelgast  ::)

maar hij is nog niet af! :o

Hij is wel af :P moest van 500 woorden zijn, dat mocht het hele verhaal of een stukje uitgeschreven.
Dat laatste heb ik gedaan :P
Dus hij is af, maar toch weer niet.. juist.. :P

aha :P hij is af maar niet uit ;) :D

Voor Nederlands, een nieuw slot voor De Tweeling:

Anna keek haar zus aan, ze wist dat ze altijd aan het woord was. Dat was vroeger al zo geweest en dat zou altijd zo blijven, ze praatte gewoon veel. Nog steeds zag ze de trekjes van haar vader in Lotte terug, het had haar toen pijn gedaan. Nu stelde het haar gerust, maar waarom leek haar hervonden zus het nou niet te begrijpen? Haar leven was ook niet makkelijk geweest, toen. Ze was wees, haar man jong gestorven, geen eten, geen onderdak, geen familie om naar toe te gaan. De oorlog had ook haar gebroken, ze had niet meegekregen wat er aan de hand was. Zij had in een even grote angst geleefd als alle andere mensen, ook zij was bang geweest voor de dood van dierbaren. En nu, het was alsof alle Duitsers fout waren, nog steeds achtervolgde het haar en ze kon er niks aan doen. Zelfs haar eigen zus leek haar niet te willen begrijpen.
Ze stapte in het warme water en ging er eens goed voor zitten. Haar lichaam was nog helemaal overstuur van de wandeling van de dag ervoor. Haar gedachten dreven even een andere kant op, heerlijk.

Lotte was alleen in de zaal, ze lag rustig op het bed en liet haar gedachten gaan over Anna. Het was een wonder dat ze haar tweelingzus nu weer terug had gevonden, maar of het een goed wonder was... Ze irriteerde zich steeds weer aan haar, het was alsof ze haar met alle macht wilde uitleggen dat zij niet schuldig was aan de oorlog. Het was voor haar moeilijk te begrijpen, haar zus was een vreemde voor haar geworden. Maar toch was er in haar nog een klein vlammetje dat de woorden: Ik houd van haar zoals vroeger, nog levend hield. Een heel klein vlammetje, dat soms pieken bereikte en soms bijna uit ging. Het leek wel alsof ze voor een moeilijke keuze stond: wel of niet haar accepteren, wel of niet haar als zus zien.
Vermoeid liet ze haar hoofd op het kussen rusten, in haar hoofd klonken nog de woorden van Anna na: 'Ik zal morgen mijn rustige kant laten zien, dat beloof ik.'
Alle dagen dat ze nu bij elkaar waren was het dat Anna aan het woord was, zelf had ze nog maar een klein deel van haar verhaal verteld. Een verhaal van moeilijkheden, angst en honger. Dat van Anna kwam op hetzelfde neer. En toch, toch was dat van Anna niet te accepteren. Zij was aan de Duitse kant geweest, had Duitse soldaten verzorgd en had de Duitsers geholpen. Het was of haar verhaal daardoor minder erg werd, haar honger kleiner en haar moeilijkheden minder.
Anna leek zo begripvol voor haar te willen zijn, en misschien maakte dat haar nog wel bozer dat Anna haar wilde begrijpen. Ze wilde geen begrip van haar, ze wilde haar ook geen begrip geven. Het was Anna's schuld, voor haar gevoel, dat haar vriend dood was. Ze was Duits en daarmee de schuld van alles.
Een zacht stemmetje in haar zei: 'Maar jij bent ook Duits, jij komt uit dezelfde moeder als Anna. De moeder op wiens doodskist jullie gezamenlijk zaten.' Ze duwde het stemmetje weg, zij was Nederlands, sinds haar zesde was ze Nederlands. In de oorlog was ze Nederlands. Ze was Nederlands. Ze wilde het wel schreeuwen, om haar eigen gevoel weg te werken. Maar ze hield haar mond, wetend dat ze diep in haar hart nog steeds Duits was, net als haar vader, net als haar moeder, net als haar voorgeslacht.
Zo lag ze daar, met zichzelf in gevecht. Het duurde lang, heel lang. Toen besloot ze naar Anna toe te gaan.

Anna trok aan het touwtje en liet zich uit het bad helpen. Ze droogde zich af en trok een badjas aan. Op de gang kwam ze Lotte tegen, vrolijk ging ze naast haar lopen. Het gezicht van haar zus stond nadenkend. Ze besloot niks te zeggen en liep naast haar richting de hal. Daar gingen ze zitten, Anna wachtte met praten op Lotte, haar belofte van gisteren in haar achterhoofd.
'Anna,' kwam het zachtjes uit de mond van de andere helft van de tweeling, 'Anna, ik heb nagedacht.' Haar stem werd iets harder, de twijfel was erin te horen. Zwijgend wachtte ze af, 'Ik zag jou als verantwoordelijke voor de dood van...' Lotte's stem stierf weg, ze kreeg zijn naam niet over haar lippen zonder te huilen. 'De dood van mijn vriend.'
De twee zussen keken elkaar aan, Anna zag in de ogen van de ander iets van begrip ontstaan, een klein vonkje begrip. Klein, maar o zo belangrijk voor haar. Hier was ze al zo lang op aan het hopen. Dit kleine vonkje begrip.
Lotte keek nog wat onhandig en met een beetje berouw naar Anna op. De woorden, Ik begrijp je, waren niet over haar lippen gekomen. Maar dit zei genoeg, voor hen beiden.
Anna sloeg haar beide armen om haar heen, en terwijl Lotte plat gedrukt werd door het lichaam van Anna, hoorde ze haar zus zeggen: 'Oh, Lottchen, meine Liebe.'

Cool :D
Ik heb alleen de film gezien, en daar gaat de ene dood geloof ik :P. Maar goed.

Oh wacht, dit is een nieuw slot. Maar het is wel cool dus ;)

dat is cool :D
ik wil ook dat soort opdrachten krijgen XD
wij krijgen stomme theorie vragen over films enzo

(http://i39.photobucket.com/albums/e186/caviapower/012909141350.jpg)

:D

Tsja, je moet er maar verstand van hebben :D

Wow, ik wist niet dat Nijntje zó koel was :o

Coming soon: mijn betoog met als stelling "Solliciteren moet anoniem gebeuren"!
Reageert allen, liefst met goede argumenten.

Is dat trouwens met David David, als in, uit mijn klas? :P

Ik vind het aandeel van Puck wel het coolst :D

Ooooh! Dat had ik nog niet eens gezien, maar ze heeft er inderdaad echt haar ziel in gelegd! :D

David heeft niet eens een aandeel :P Wat zielig XD

Citaat van: jnusch op 30 januari 2009, 23:51:00
Is dat trouwens met David David, als in, uit mijn klas? :P

Jup :P Maar die had dus ook geen hol gedaan.

Citaat van: jakarw op 31 januari 2009, 08:31:54
Ik vind het aandeel van Puck wel het coolst :D

Ze had ook de Nijntjes getekend XD

Echt teamwork dus :D

DAM, Democratisch Algemeen Midden, een sociaal-liberale partij die niet bang is om vernieuwing en vooruitgang te brengen in politiek Nederland. Het beste van beide kanten; niet links, niet rechts, midden. DAM staat voor het samenbrengen van mensen, de gulden middenweg kiezen. Geven en nemen, acties van beide kanten laten komen. Zo moet voor het milieu bijvoorbeeld gewerkt worden, met de middelen die we nu hebben, zodat op de lange termijn gebeurd wat het beste is voor Nederland en de toekomst. Verder moet Nederland zich actiever inzetten voor Europa, zowel om zichzelf te positioneren als een sterke samenleving, als om te zorgen dat Europa als front op kan tegen andere wereldmachten. Daarvoor is het ook nodig dat de Nederlandse bevolking zich één voelt, er moet veel meer gedaan worden om de integratie van nieuwe Nederlanders soepeler te laten verlopen. Dat betekent dat Nederland open moet staan voor hen, maar ook dat zij open moeten staan voor Nederland. Niet voor niets zijn wij een verzorgingsstaat. Wij zorgen voor onze burgers. Die zorg moet er vanaf het eerste begin zijn; om een cliché aan te halen: de jeugd heeft de toekomst. DAM staat er dan ook op dat juist zij extra gesteund en gestimuleerd worden, zodat onze toekomst er ook daadwerkelijk zou uit zal zien als wij voor ogen hebben. Dat betekent verbetering van het onderwijs en oplossen van het lerarentekort, maar niet alleen dat. Ook omgang met patiënten moet verbeteren. Mensen zijn en blijven te allen tijde mens. Wij moeten hen mens laten zijn. Zorg kan altijd beter, moet altijd beter. Niet alleen om Nederland tevreden te houden, maar ook om Nederland welvarend te houden. Goede zorg betekent gelukkige mensen, die met plezier aan het werk gaan, elke dag weer. Want wij zien het liefst dat iedereen elke dag met een lach aan de slag gaat, om te bouwen aan een gelukkige toekomst.

---

Introductie van een politieke partij, met welke opvattingen we onze kiezers willen trekken, blabla.

(http://i39.photobucket.com/albums/e186/caviapower/030909103208.jpg)

Handvaardigheid, gemaakt van wit karton en lijm, ruime voldoende voor gehaald vandaag :D

Koelie :D Ziet er erg kunstzinnig uit.

Mijn hoogtepunt qua handvaardigheid werkjes was een dino uit hout die zijn armen kon bewegen, dusja, respect ><

ik ben ook met handvaardigheid bezig :D zal zo wel posten wat het is geworden :P

Dit is niet zo goed, maar toch:

Writing: A cop and a driver

·   Cop: Stop the car please!

·   Driver: Hips, why?

·   Cop: Well, first of all, you weren't driving in a straight line and you are clearly drunk.

·   Driver: Do- does that matter?

·   Cop: Off course it does, by the way, your car has no license as well.

·   Driver: That- that is a lie, my car does have a li-li-license.

·   Cop: Well I don't see one.

·   Driver: Isn't this my Ford Mon- Mondeo?

·   Cop: No, this is a Porsche!

·   Driver: So that's how I reached 200 mph.

·   Cop: You have driven at 200 mph?!

·   Driver: We- well yes, why's that important?

·   Cop: The speed regulation on this road is 50 mph!

·   Driver: Really? Well, I'll be off then?

·   Cop: You will not, get out of your vehicle at once!

·   Driver: But this wasn't my car.

·   Cop *frustrated*: Get out of the damn car!

·   Driver: There's no need to shout.

·   Cop: Hand over you papers now!

·   Driver: Bah, all right then.

Cool. Alleen:

Citaat van: Maedhros op  9 maart 2009, 22:08:47

·   Cop: Off course it does, by the way, your car has no license as well. either

kan ik er aan doen dat die agent taalfouten maakt

Oh, ja, agenten hè (want die komen wij ook zo vaak tegen :P), onverbeterlijk.

En:

off course --> of course.

Citaat van: Flooros op 10 maart 2009, 14:53:18
En:

off course --> of course.

Het is echt wel uitermate slecht gesteld met al die agenten hoor, niet eens fatsoenlijk Engels kunnen

'Het is mijn hond! Waarom moet hij weg?' de jongen omsloot met beide armen de nek van zijn hond en keek me verwijtend aan. Ook de acteur kwam naar me toe en bleef me strak aankijken. De mens moest het me weer eens lastig maken.
'Kan hij niet blijven?'
In de verte werd het al licht, heel geleidelijk. De zon krom langzaam roze en goud omhoog en kleurde de lucht weer blauw in plaats van zwart. Nu moest ik opschieten, ik vroeg me af of het beter was geweest niet te komen. Hoe dan ook waren de flatbewoners het voorval vergeten, ik had me de moeite kunnen besparen. Ik gnuifde, hoogstwaarschijnlijk zou ik hiervoor later nog weer op mijn kop krijgen. Zoals altijd had ik er spijt van dat ik voor die mens gevallen was.
Langzaam schudde ik mijn hoofd: 'Dat kan toch niet...'
De acteur knikte, hij leek het te begrijpen. Als volwassene zag hij wel in dat de natuur het weer overnam. De droom liep ten einde en men moest terugkeren naar waar hij hoorde, ik mocht hem wel.
'Kan ik niet bij hem blijven?' snikte de jongen, 'hij is toch van mij...'
Nog verder boog de jongen zich over de hond heen, slechts enkele stukjes vacht kon ik nog ontwaren. De acteur bleef staan, het viel me op dat de ouders van de jongens niets zeiden. Afwezig stonden ze ergens, als in de coulissen van  het toneel. Erg vond ik dat niet, ze stonden mij niet aan.
'Laat ze bij elkaar blijven,' zei de acteur zacht, pleitend, heel anders dan hij gedurende de nacht had geklonken. Was hij blij dat hij nu weg kon, van de droom, en mij?
'Goed,' zei ik, waarna ik op de jongen en de hond afliep. Met mijn vinger wenkte ik de hond, die opnieuw meteen volgde. Niet meer alleen ditmaal, de jongen haastte zich achter hem aan. Terstond leek hij gelukkig, gezonder ook dan ik hem tot nu toegezien. Deed ik het dan daarvoor? Of voor het glimlachje dat heel even het vermoeide gelaat van de acteur ophelderde?
Als altijd moest ik mijzelf voor het welzijn van de mens weer kwellen. Niet voor het eerst vroeg ik me af waarom ik deze taak op me had moeten nemen, waren immers niet alle mensen Gods zonen en dochters? Menig ander had het beter gedaan, lieden als Judas of de acteur, leugenaars.
Of misschien was ik ook zo, het stond me niet meer helder voor de geest. Met die gedachte spokend door mijn hoofd liep ik verder, zonder naar mijn gezelschap te kijken en enige afstand tot hen bewarend. Al snel bereikten wij de duisternis van de stad, waar we verzwolgen werden, zo snel, dat ons publiek niet zag wat er gebeurde. De hond liep met mij mee, verder, terug. De jongen lieten wij achter, hij lag alweer thuis in zijn bed, slapend. Morgen zou hij ontwaken en zich heel helder, voor zover men dat van een droom zeggen kon, een vreemde droom herinneren. Ook zijn ouders zouden zich een dergelijk waanbeeld herinneren.
In de loop van de dag zouden ze mogelijkerwijs geruchten opvangen van een enerverende droom, die ook door hun medeflatbewoners ervaren was. Een dag later zouden zij het echter alweer vergeten zijn. De jongen zou zijn hond niet missen.

Voor Nederlands boekverslag moesten we een stuk uit het boek herschrijven vanuit iemand anders' perspectief, en ik vond het wel goed gelukt, soort van iig :)

Though being in 'the real world', and he really hated calling it that, Truman still was not used to his new life. It still startled him how many things had changed, how many things he never thought about earlier in life. People who greeted him on the street he was used to. But people greeting him one day and forgetting all about him the next, he could not come to terms with. Now he knew that the people – or merely actors, he should say – had been paid to greet him on the streets, and somehow he could not resist thinking that those people had been nice to him all the time. 'Real' people might be genuine, they were also assholes. Now and again Truman found himself musing about the old days, dreaming away into the totally phoney world he had been so accustomed to.

It was like that day he walked into the book shop, a few days after his runaway. He had been in the shop the day before, and the shopkeeper had greeted him merrily, while sweeping dust off the bookshelves. The second time Truman entered, the shopkeeper was behind the counter, ignoring Truman and simply muttering under his breath while reading an enormous dark blue book, titled 'The Revelations of the Stars'. Nothing out of the ordinary, Truman nowadays would say, but that day it gave him a huge shock. He would stare at the shopkeeper, startled, and utter: "But. But yesterday morning you were standing over there, by the shelves!" The shopkeeper was of course frowning, and maybe wondering whether Truman was mentally retarded or not. "Er," he would say, "Was I?" Truman could not believe his own eyes. How could he have done that? Doing something completely different from the day before and not even knowing it? "How did you do that?" he said breathlessly. The man behind the counter blinked. "I got up, I opened the store and I read a book. This book." Truman started to laugh. These people were like himself! They did not stick to a script. They did not greet him on the streets at exactly the same point, at the same time, every day. These people were people, like him. It seemed to good to be true.

Or another time, when Truman met a woman down his own lane. She walked by and said "Hi," as he got out of his car. The next day, she was there again. But he was out of his car before she were close to the lane and Truman stood there, waiting for her to greet him. But nothing happened. She merely turned her head and smiled as if amused. Truman waved at her and said, "Why didn't you say anything?" She turned around and replied: "Why were you waiting?" and she walked on. Truman thought, why didn't she say 'hi'? She did so yesterday! And she walked way too slow. Or maybe I drove too fast. He could not work it out.

Today, Truman would laugh at himself remembering these embarrassing scenes. He would not react like that any more. But his old life had left scars. Whenever young Truman had attempted to steal something or do something incredibly dangerous, people had prevented him from doing so. They had the power to do so, as they controlled all his surroundings. But here were no restrictions. Truman had seen people stealing, people attempting to sail the seas on their own and dying, without any man or woman to stand up and say, "you may not do this!".  Any man could do anything. And therefore Truman had been caught for stealing, driving drunk, driving too fast, accidentally hitting over someone cycling, and so on. These were minor crimes, maybe except from injuring in the cyclist if he had died, but it was only the beginning.

It really all started when Truman and a friend came up with the idea of robbing a house. It seemed innocent, the people they wanted to break in at were rich, they could miss their television and computer. Or they probably had a good insurance. So when Truman made the plans, he had no idea this would turn out bad. The victim was a middle-aged man, with indeed a lot of money and a good insurance. But he also had sleeping issues. He would wake up at night and have some tea with honey, watching TV and then getting up the stairs again. Truman also did not know his friend had a gun. Mixing all these ingredients together, Truman had gotten himself into a disaster. As soon as he and his friend were inside the house, sneaking into the living room, their heard steps. Steps on the staircase. There was nowhere to go, they were trapped. Truman's friend drew his gun and fired. Again they were trapped. Gunshots in a house never mean there's a comfortable party going on, and it woke the neighbours up, too.

Truman knew he would see the real world again. He could see trees though the bars of his cell. But he wondered whether he wanted to see the real world again. It was a hard life. He wished he never found out about his old life.

Extra chapter Truman Show

Ik wil ook :D

---

INTERVIEW

For the first time in nearly twelve years, Christof, world-famous director of the Truman Show, has agreed to speak to give an interview. We bring it to you exclusively. Christof will reveal what life has been like and what he has been up to, and he will tell us all about his new show…

When Christof enters the room in which I have been made to wait, he is looking happy and relaxed, quite the opposite of what I had expected. He has put on some weight, but it looks good on him and, though he, too, has aged twelve years, he seems to look younger than ever.
You are looking good! Life seems to have treated you kindly…
(laughing) Yes, I have been feeling very well lately. It is because of my new show, putting your energy into something you love doing makes you feel alive. So much time has passed since the Truman Show, that I forgot how much I missed that world and the people I used to work with.
Ah, yes, concerning the people you worked with, how do you feel about Miriam Chen’s success?
She deserves all the success she gets. Though her work is not really my cup of tea, I admire her for her industrious labour. She has heart for the job and it is people like her who we need to bring the American television back to its former level.
It’s former level?
Yes, in my opinion, what has been produced in the last decade is pathetic. True emotions and exquisite actors have been replaced by brainless men and women, barely past their teens, who don’t give anything about real quality. Today, when I turn on the television, what I see brings me close to tears. Tears of sorrow. But now I am back and I am going to make a change.
I see. But now you are back and you have something completely new, and in your own words ‘far better’ for us!
The past years have been a real inspiration to me, so much has happened and I have always found that the best way to get over things is by weaving them into your work.
[/b]You mean the trial against you?[/b]
Amongst other things, yes. I have spent a lot of time over-thinking my life and my work. Recently I have started writing my autobiography.
What was it like? Truman sued you and many people, including some of your former co-workers, sided with him, claiming that you had never handled in his best interest.
That is a lot of nonsense. These people just wanted to make money out of Truman. Through him, they wanted to make more money. That was the exact opposite of my intentions, I loved Truman as if he were my own son. I still do, no matter all the things he has done to me. He didn’t know what to do when he stepped out into the real  world and, unfortunately, he chose to listen to the wrong people.
Have you kept in touch with Truman?
No, Philip, as he is called nowadays, and I do not speak to each other anymore.
Is this because of the alleged restraining order he filed against you?
He hasn’t filed a restraining order against me.
Then why are you and Truman no longer on speaking terms?
Philip and I simply lost touch, as sometimes happens in the real world.
The real world… do you still believe the world you created for Truman was better than this one?
Yes, I still deeply regret that Philip wasn’t able to see it that way. My world was much more pleasant. I think he probably regrets leaving.
So, could you tell the readers something about your trial? We all know the outcome was not pleasant for you, but what was it really like?
I will be publishing my autobiography shortly, in which you can read all about it. I can only say that is was a horrible time, which I never want to relive. One thing I have learnt is that in times like those, you get to know your true friends.
Alright then, back to your new show. It will be called Prison Life, what can we expect?
Again, I cannot reveal all the details, but the show will revolve around several men, all of whom have been imprisoned for a serious crime. The best part is that viewers have a say in the course of the show.
Audience involvement, what should we imagine that to be like?
Certain events will be scripted – professional actors will take on the roles of psychologist, therapists and wardens – to which the inmates will respond. The audience then gets to decide on their actions and you will get to see how the prisoners respond.
Wow, that sounds like something worth watching! When will it be airing?
The first episode should air at the end of coming January.
I’m looking forward to it already. Thank you for your time and hopefully we will be seeing a lot more of you in the future!
Undoubtedly.

Mini biography Christof
-   Born Edward Allen Harris
-   November 28, 1950
-   Began Hollywood career at 19
-   First show, ‘Grey’s Anatomy’, was never aired
-   ‘The Truman Show’ is still the longest running reality TV-show ever
-   Wife: Miranda Phoneyson, 1975-1998
-   Imprisoned: 1998-2002

De overheid pakt ons geld af!

'Inflatie weer onder 3 procent' (Centraal Bureau voor de Statistiek, 2008) kopt CBS op haar website. Inflatie is één van het meest besproken onderwerp in onze economie. Inflatie wil zeggen hoeveel de prijzen gemiddeld zijn gestegen. Inflatie bepaalt dus hoeveel ons geld minder waard is geworden. Heel veel economen hebben uitspraken gedaan over de inflatie. Zo ook de Nobelprijs winnaar van 1974: Friedrich August von Hayek (1899-1992). Hij vond het geen overdrijving om te zeggen dat de geschiedenis grotendeels een geschiedenis is van inflatie, die meestal door de overheid is gecreëerd om als overheid meer te verdienen. Ik ga deze stelling bekritiseren door middel van een aantal theorieën. Eerst zal ik theorieën gebruiken die het met de stelling eens zijn, daarna zal ik theorieën gebruiken die het niet eens zijn met de stelling en ik zal eindigen een conclusie.

Veel mensen op straat klagen over de (te hoge) inflatie. Inflatie zorgt er namelijk voor dat het geld minder waard wordt, waardoor de koopkracht daalt. Het is natuurlijk logisch dat niemand hierop zit te wachten. Toch heeft inflatie ook goede dingen. Uit een onderzoek (Mankiw & Tarlor, 2008, p. 120-121) blijkt namelijk dat mensen liever een inflatie hebben van 5% en een loonstijging van 3%, dan dat ze een inflatie hebben van 2% en een loonstijging van 0%. Hoewel de koopkracht ongeveer gelijk blijft prefereren de mensen dus een hoger loon boven een lagere inflatie, maar hoe ontstaat die inflatie eigenlijk?
Er zijn veel theorieën die gaan over het ontstaan van inflatie. Eén theorie daarvan staat beschreven in hoofdstuk 4 van ons studieboek (Mankiw & Taylor, 2008, p. 93-132). Deze theorie staat ook wel bekend als de verkeersvergelijking van Fisher en gaat over de geldhoeveelheid in de economie. Deze theorie beschrijft de inflatie als π = gM – gY. Hierin staat π voor inflatie, gM voor de groei van de geldhoeveelheid en gY voor de groei van de economie. Aangezien de groei van de economie een parameter is, is er een direct verband tussen de inflatie en de groei van de geldhoeveelheid. De overheid kan dus volgens deze klassieke theorie zelf de hoogte van de inflatie, of deflatie, van een land bepalen.
De overheid kan ook voor inflatie zorgen door belastingen. Een voorbeeld hiervan is de BTW. De BTW is op dit moment 19%, maar de overheid had plannen om op 1 januari 2009 de BTW te verhogen naar 20%. Dit zorgt ervoor dat de producten waar op dit moment 19% BTW op zit met ongeveer 0,8% gaan stijgen. Dit lijkt misschien heel weinig, maar als je er vanuit gaat dat de ECB streeft naar een maximale inflatie van 2%, is die 0,8% al een aanzienlijk deel. De overheid verdiende in 2007 bijna 42 miljard aan BTW (CBS, 2008). Een ander voorbeeld zijn de accijnzen op benzine. Deze accijnzen zijn tussen 1991 en 2000 gestegen met ongeveer 61% (CBS, 2000). De overheid creëert dus inflatie door middel van belastingen, de overheid is ook degene die op deze belastingen verdiend.
Het tegenovergestelde van inflatie is deflatie. Bij deflatie dalen de prijzen ten opzichte van het voorgaande jaar. Het effect hiervan is dat mensen minder gaan uitgeven, omdat het de volgende dag toch goedkoper is. Hierdoor blijven bestedingen uit en dit is slecht voor de groei van de economie. Japan is het bekendste voorbeeld van een land dat heeft te maken met deflatie. In de jaren 1998-2001 was het CPI gemiddeld -0,275% per jaar, de mutatie van het BBP was gemiddeld -0,85% per jaar en de mutatie van M1 (de totale geldhoeveelheid) was gemiddeld 8,9% per jaar (Johnsson, 2003). Hieruit kun je afleiden dat de formule uit de vorige alinea in deze praktische situatie kant noch wal raakt. In Japan was er namelijk een forse stijging van de geldhoeveelheid, maar er was toch deflatie. Terwijl je volgens de verkeersvergelijking van Fisher dan ook inflatie zou moeten krijgen, vooral omdat ook het BBP daalde. Uit het voorbeeld van Japan is wel te zien dat deflatie zorgt voor een daling van het BBP en dit zorgt voor een slecht economisch klimaat. Dit is volgens de meeste economen ook erger dan een stijging van de gemiddelde prijzen.
Hoewel de theorie in de 2e alinea goed onderbouwd is, kun je hier behalve de kanttekeningen uit de vorige alinea ook nog andere kanttekeningen bij plaatsen. Volgens de moderne theorieën heb je 2 verschillende soorten inflatie, namelijk kosteninflatie en bestedingsinflatie. Bestedingsinflatie is inflatie die ontstaat wanneer de bezettingsgraad van een land boven de normale bezettingsgraad ligt. Hierdoor zullen bedrijven een hogere prijs vragen voor hun producten, waardoor de afzet zal dalen, omdat ze anders niet kunnen voldoen aan de verwachte afzet. Deze inflatie is een soort 'conjunctuur inflatie'. Naast bestedingsinflatie heb je ook kosteninflatie. Dit is inflatie die ontstaat doordat de kostprijs stijgt. Winstinflatie is een voorbeeld van kosteninflatie, dit kan voorkomen wanneer de ondernemers relatief meer winst willen behalen, hierdoor zal de kostprijs gaan stijgen. Een ander voorbeeld van kosteninflatie is geïmporteerde inflatie. Dit kan voorkomen doordat er een oogst is mislukt of doordat er in een bepaald gebied overstromingen zijn geweest. Door deze natuurrampen daalt het aanbod van een bepaalt product, waardoor de prijs zal stijgen. De overheid kan geen invloed uitoefenen op deze factoren, en dus kan de overheid ook niet direct voor inflatie zorgen. Behalve dit heb je ook nog bedrijven met een monopolie positie. Deze bedrijven met een monopolie positie kunnen zelf de prijzen bepalen van de goederen en diensten die zij leveren. Een voorbeeld hiervan zijn de OPEC-landen, deze hebben min of meer een monopolie op olie. Ze kunnen zelf de prijs hiervan bepalen, want olie is één van de belangrijkste goederen dat een land nodig heeft. Als de OPEC wilt dat de prijzen gaan stijgen, verminderen ze simpelweg de 'productie' van olie, waardoor het aanbod daalt en dus de prijs gaat stijgen.

Aan de ene kant zou je wel kunnen zeggen dat de overheid zorgt voor inflatie. Door bijvoorbeeld de maatschappelijke geldhoeveelheid te veranderen of door de belastingen (te verhogen). Bij de belastingen verdiend de overheid er ook zelf aan en dus kun je concluderen dat Von Hayek op dit punt gelijk heeft. Aan de andere kant, klopt deze bewering niet vaak. De overheid heeft niet veel invloed op de hoogte van de inflatie, de overheid kan immers niets doen aan natuurrampen of aan monopolieposities van bepaalde bedrijven of landen. Misschien had Von Hayek last van een tunnelvisie of had hij gewoon een hekel aan belasting betalen.



Niets uit deze Paper mag worden overgenomen zonder mijn toestemming  8)