Sneeuwwitje
zo lief zijn we immers niet allemaal
Een experimentje :D
Inhoudsopgave:Ooit was er eens een koning (http://www.weerwolvenvanwakkerdam.nl/forum/index.php?topic=7702.msg555411#msg555411)
Ooit was er eens een koning
Een wolf huilde in de verte toen vrouwe Machteld met haar sokken aan door de vijver waadde, elke zeven stappen omdraaide om voor-, dan weer achteruit te lopen. Over enkele minuten zou het blauwe maan zijn, het enige juiste tijdstip om het quintentkruid te plukken. Ze zou maar enkele seconden de tijd hebben, elk zonnestraaltje dat via de maan op het kruid zou zijn taak opnemen en de magische krachten aanwakkeren op het moment dat zij ze plukte, zodat ze pas zouden afnemen na een lange, lange tijd.
Regendruppels drupten zachtjes op haar blote armen en ze huiverde terwijl ze zich schrap zette om te duiken. Hoewel ze zeer zeker wist dat dit niet het geval was, meende ze de toch al vol lijkende maan steeds voller te zien worden.
Een oehoe kraste, gevolgd door een zachte, maar duidelijk hoorbare plons. Snel dook Machteld naar de wortels en trok het kostbare plantje de zachte grond uit. Gelukkig had ze zich voorbereid en wist ze vanaf haar positie het plantje blindelings te vinden.
Zeven stappen vooruit, zeven achteruit. Ze waadde terug naar de kant, nog steeds rillend, maar dit keer van opluchting omdat het gelukt was. En een zekere opwinding - eindelijk zou ze haar grootse plan kunnen uitvoeren.