Oke, deze titel vraagt om een verklaring, ik weet het...
Niet zo moeilijk te geven, eigenlijk. De regels zijn simpel:
Handen op de toetsen, gedachten laten afdwalen en typen.
Het is ook niet helemaal geworden wat de bedoeling was, ik ben eigenlijk een beetje afgedwaald van het begin en de oorspronkelijke opzet (al maakt dat niet uit, want ik wilde juist zonder opzet schrijven)... Vandaar ook het nogal rommelige karakter.
Dit schrijfsel, ik weiger het een verhaal te noemen, begrijpelijk waarschijnlijk, is dus nogal random. Al moet ik heel, heel eerlijk zeggen dat het inderdaad wel goed uitdrukt hoe ik me nu voel...
En eigenlijk hoort het hier helemaal niet gepost te worden, maar op de een of andere manier had ik er wel een goed gevoel bij, al is het op een beetje vreemde manier. En ik denk ook niet dat iemand het gaat lezen, maar so what? Dat was oorspronkelijk ook helemaal niet de bedoeling...
*verstopt*
Terugspoelen.
Als dat toch eens mogelijk was.
Je stelt de juiste tijd in, drukt op het juiste knopje et violà!
Life's easy, isnt't it?
Mocht je willen.
God, wat zou ik een boel dingen anders doen.
Stel je voor: je hele leven overnieuw, vanaf je geboorte, maar met alle kennis die je in de loop der jaren hebt opgedaan.
Goed, er zijn ook juiste keuzes die ik heb gemaakt.
Maar wat een mogelijkheden zouden er zijn.
Dingen die ik niet zou zeggen.
Of dingen die ik juist wel zou zeggen, wetend dat de ander op die woorden zit te wachten.
Ik zou impulsiever zijn, liever, vriendelijker, aardiger, doortastender, niet zo afwachtend.
Ik zou beter voor mezelf opkomen, niet zo over me heen laten lopen.
Ik zou meer van je houden, je mijn liefde tonen, je ervan overtuigen.
Ik zou je niet opnieuw weg laten glippen.
Wat een mogelijkheden zouden er zijn.
Je weet dat ik van je houd, maar het is te laat.
Ik kan de tijd niet terugspoelen.
Gemaakte keuzes zijn onomkeerbaar.
Onuitgesproken woorden zullen jouw oren ook nooit bereiken.
Gedachtes blijven slechts gedachtes en zullen nooit in daden veranderen.
Jij zal nooit weten hoe ik me op dit moment voel.
Ik ben je aan het verliezen.
Ik kijk uit het raam.
Spelende kinderen, rennende honden.
Een vlinder vliegt voorbij, eenzaam.
Net zo eenzaam als ik.
Waarom komt alles altijd tegelijk?
Anderhalve week geleden was mijn leven perfect.
Anderhalve week geleden had ik met niemand ter wereld willen ruilen.
Anderhalve week geleden was mijn geluk volmaakt.
Hoe kan het dat al het geluk van één enkele gebeurtenis af kan hangen?
Hoe had ik me nu gevoeld als jij er niet was geweest?
Ik weet het antwoord al.
Dan was mijn geluk nog altijd volmaakt geweest.
Maar lang niet zo volledig.
Je ontglipt me.
Ik ben je aan het verliezen, ik weet het maar kan het niet tegenhouden.
En zelfs als ik het kon, zou ik het niet doen.
Je bent als een vlinder.
Je kwam mijn leven binnengefladderd en landde zachtjes op mijn arm.
De korte tijd die je mij schonk was de beste die ik ooit nog zal meemaken.
Maar als je een vlinder probeert te vangen, je wil probeert op te leggen, zal hij sterven.
Het is onmogelijk een vlinder gevangen te houden.
Je zou enkel de vleugels beschadigen.
En ik kan jou geen pijn doen.
Zelfs als dat betekend dat ik nooit meer gelukkig zou zijn.
Ik laat je gaan, als jij besluit dat die tijd gekomen is.
Ik maak mezelf niet tot de gevangenis van jouw hart.
Maar toch, zelfs een vlinder is te verleiden met honing.
Zeg mij: wat is jouw honing?
Zeg mij: hoe houd ik je hier?
Ik heb ook wel eens van dat soort buien, dat ik echt heel goed kan praten en verwoorden enzo, maar dan lig ik meestal in bed xD
En vandaag was ik toevallig wakker en had absoluut geen tijd om iets te schrijven (A)
xD
Dus je had eigenlijk deze tijd aan andere dingen moeten besteden? (a)
Nou ja...
Tijd... tijd is relatief :)
Eigenlijk moest ik een boekverslag maken over Woeste Hoogten, maar in deze bui kwam er toch alleen maar overgedramatiseerde onzin uit, dus dat schoot ook niet op XD
Je gedachten stopzetten.
Het klinkt verleidelijk, dat moet ik toegeven.
Even geen stemmen meer die je vertellen wat wel, en wat juist niet te doen.
Geen bezwaren meer.
Niet denken, alleen nog maar doen.
Je overgeven aan je intuïtie en je instincten.
Nogmaals: het klinkt verleidelijk.
Hoe graag zou ik dat soms niet willen?
Maar.
Ja, er is een maar.
Wie ben je, wat ben je nog zonder gedachten?
Zijn gedachten niet de essentie van het menszijn?
Kunnen dieren denken? Daar zijn de meningen over verdeeld.
Maar, als ze het kunnen.
Zijn wij zonder gedachten dan niet minder dan de dieren?
Een lege huls zonder inhoud?
En wie verlangt ernaar een lege huls zonder inhoud te zijn?
Enkel als de inhoud erger is dan het inhoudsloze.
Is mijn inhoud erger dan het inhoudsloze?
Nacht.
Het deel van een etmaal met de meeste verschillende kanten.
Zacht. Lente.
Ik lig in bed, de dag is al een paar uur begonnen, maar ik kan de slaap niet vatten.
Mijn gedachten zijn tot een minimum gedaald, het is rustig in mijn hoofd en mijn ogen vallen al dicht.
Maar ik ben te gelukkig om me weg te laten glijden in vergetelheid.
Ik wil van elke seconde genieten alsof het mijn laatste is.
Door mijn wijd openstaande raam komt een vlaag koele wind naar binnen die mijn gordijnen zachtjes heen en weer laat wiegen.
Het brengt de geuren van de nachtelijke lente met zich mee.
De zware, zoete bloesem van de kersenboom van welke de takken haast mijn raam aanraken en die bij elke windvlaag zachtjes tegen het glas tikken, als roepen ze naar me.
Dat vermengd met de geuren van de stad. Uitlaatgassen die komen aandrijven van de snelweg, en die de lucht net dat pittige meegeven waardoor ik niet kan vergeten waar ik me bevind.
Ook de nachtelijke geluiden zweven door mijn raam naar mijn oren. En uil, of een duif, dat verschil heb ik nooit kunnen horen, stoot een schrille kreet uit.
Gefladder en geritsel in de kersenboom. Ik weet wie de schuldige is, maar doe geen moeite hem weg te jagen.
Ik lig op mijn rug met mijn ogen gesloten en voel me gelukkiger dan ik in jaren geweest ben.
Wild.
Ik lig in bed, de dag is al een paar uur begonnen, maar ik kan de slaap niet vatten.
Het is het tijdstip waarop de tijd stil lijkt te staan.
Gold dat ook maar voor mijn gedachten, die door mijn hoofd razen als de wind door de verlaten straten blaast.
Alles en iedereen slaapt.
Ik voel me alleen.
Verloren.
Klein.
Ik draai me om.
Rug.
Zij.
Buik.
Weer rug.
Ik schop de dekens van me af, trek ze dan weer nijdig over me heen en stop mijn hoofd onder mijn kussen, in een poging me af te sluiten voor dingen die toch al in me zitten.
Door mijn wijd openstaande raam zweeft het geluid van voetstappen naar binnen.
Het lucht me op.
Ik ben niet zo alleen als ik dacht.
De persoon passeert het huis en het zachte, maar troostende geluid sterft weg.
Ik voel me zo mogelijk nog meer van alles verlaten als ik al was.
Ik sta op.
Ik houd het niet langer uit, te blijven liggen en de gedachtestroom in mijn hoofd slechts over me heen te kunnen laten komen.
Ik ga in mijn brede vensterbank zitten en laat de koele nachtlucht mijn verhitte hoofd afkoelen.
Met het maanlicht op mijn gezicht lijkt alles wat minder erg. Zijn mijn problemen nietig.
Toch, zonder dat ik het wil en zonder dat ik het kan tegenhouden, loopt er een eenzame traan langs mijn wang omlaag.
Volgt de vorm van mijn lippen en valt uiteindelijk van mijn kin naar beneden, in het hart van de eerste roos die deze lente is uitgekomen.
Ik ben een engel.
Ik zweer het je.
De afgelopen twee maanden.
Zij mijn vleugels aangegroeid.
Ben ik veranderd.
Van slecht naar goed.
Van verdorven naar puur.
Van zwart naar wit.
En nu.
Loop ik hier rond.
Verbaasd.
Over deze wereld.
En nu.
Wordt ik besmet.
Mijn pure, blanke ziel.
Door de vergiftigingen van de aarde.
Deze wereld is als vergif voor me.
Het zuigt me leeg.
Als een vampier zijn prooi leegzuigt.
Langzaam.
Maar.
Deze wereld is niet alleen als vergif voor me.
Het is evengoed een drug.
Verslavend.
Heerlijk.
Onweerstaanbaar.
En slecht.
Dodelijk.
Ook een engel heeft gevoelens.
Ook een engel kan 'houden van'.
Ik wel
Jij bent als een drug voor me.
Jij houdt me aan deze wereld vast.
Zonder jou ben ik niets meer.
Je bent mijn opium, mijn heroïne, mijn verzin-het-maar.
Jij bent mijn mij.
Hé, dat is Amaranta :P
Hé ja, je hebt gelijk :P
Inspirerend onderwerp, blijkbaar :)
Het is genoeg.
Ergens ligt mijn grens.
En dat is hier.
Ik weiger me nog langer te laten vertellen wat ik wel of niet moet doen.
Ik weiger nog langer over me heen te laten lopen.
Ik weiger nog langer voor anderen te leven.
Ze mogen proberen me tegen te houden.
Ze mogen proberen me op andere gedachten te brengen.
Ze mogen me dwingen.
Ze mogen smeken.
Het kan me niets meer schelen.
Ik verstop mijn hart in een stalen pantser.
Niets kan me meer raken.
Ik ben ondoordringbaar.
Het is genoeg.
Het is niet anders.
Hier ligt mijn grens.
Ik weiger nog langer achter mensen aan te lopen.
Ik weiger nog langer het initiatief te moeten nemen.
Ik weiger nog langer mijn leven door anderen te laten leven.
Vanaf nu is mijn leven weer van mij.
Vanaf nu ben ik zelf verantwoordelijk.
Voor de zooi die ik ervan maken zal.
Iedereen kent wel zo iemand
Iemand die je vanaf het eerste ogenblik
Al niet kan uitstaan
Iemand die je, zonder echte reden
Haat
Echt haat
Iemand met wie je niet kan leven
Al zou je ertoe gedwongen worden
Dat is op zich niet erg
Als je maar zorgt dat je die persoon nooit meer tegenkomt
Als je maar niet wacht tot
De grote knal
De laatste explosie van woede
En haat
Maar wat nou
Als je die persoon zelf bent?
Ik ben
Verstandig
Betrouwbaar
Verantwoordelijk
Zeggen leraren, ouders, volwassenen
Ik ben
Te stil
Sloom
Voorzichtig
Saai
Dat zeg ik
Kan ik veranderen?
Kan ik mezelf echt veranderen?
Ja
Ik kan
Mijn haar afknippen
En het groen verven
Of paars
Felrood misschien
Ik kan
Een piercing nemen
Of twee
Lip
Navel
Tong
Drie paar gaatjes in mijn oren
Ik kan
Alleen nog maar zwart dragen
Alleen nog maar rock luisteren
Ik kan
In opstand komen
Schreeuwen
Schoppen
Slaan
Snauwen
Ik kan
Van me af bijten
Nee
Dat kan ik
Maar ik kan niet
Mijn binnenkant veranderen
Mijn echte ik
Blijft deel van mij
Altijd
Niemand is perfect
Ik ben ook iemand
Het gaat erom dat je
Met het onperfecte deel van jezelf
Kan leven
Maar wat nou
Als je dat niet kan?