Met een grote grijns strompel ik mijn bed uit, wat heb ik ongelofelijk lekker gedroomd vannacht. Lange benen, haren die als een eindeloze waterval soepel over mijn lichaam gleden en een mond....kreunnnn...een mond zo zoet als een rijpe perzik waarvan ik maar geen genoeg kon krijgen. Als ik het badkamerlicht heb aangedaan knijp ik mijn ogen tot spleetjes en doe ze voorzichtig open als ik voor de spiegel sta. Geschokt kijk ik in de spiegel. Razendsnel sluit ik mijn ogen, schud mijn hoofd en doe dan heel voorzichtig weer één oog open.
Verbijsterd staar ik mezelf aan. Of mezelf? Langzaam breng ik de vingers van mijn rechterhand naar mijn gezicht en op het moment dat ik mijn wang aanraak klinkt het van ergens in huis, "Bráááád! Brad where are you?!"
In een split second schieten mijn gedachten alle kanten op. Dit kán niet. Wat is er in Godsnaam gebeurd vannacht? Het was toch een droom? Peinzend kijk ik naar de looks van volgens veel vrouwen 's werelds number one goodlooking hunk. Ik had het slechter kunnen treffen, schiet het door mijn hoofd. En als ik terugdenk aan de wilde nacht en aan de stem die ik zojuist hoorde, wrijf ik me vergenoegd in mijn handjes en glunder tegen mijn spiegelbeeld dat ik het méér dan goed getroffen heb, i'm a lucky basterd!
Joehoe......Angelina, here I come!
Nog voor ik een voet op de trap naar beneden heb gezet klinkt het weer, "Braaaaaaad, Brád!"
Nou, nou, ze kan vast niet wachten tot deze goddelijke gozer haar in zijn handen heeft. Ik huppel bijna naar beneden en constateer daarbij dat huppelen geen aangename bezigheid is, als daar beneden geheel spontaan mijn weke delen –herstel, déél- zo hard is geworden als een hunebedkei. Een vette grijns kruipt over mijn gezicht en ik zet nog een tandje bij op de weg naar mijn wereldwijf. De trap afgekomen trek ik bijkans een sprintje richting het geluid van mijn schatje. Slippend kom ik de hoek van de keuken om, klaar om Angelina te bespringen. Ik kijk, ik slik en mijn adem stokt in mijn keel bij haar adembenemende aanblik.
Ze is.....ze is.....afgrijselijk!
Wilde ogen staren me vanonder een massa zwarte haren die de naam ragebol eer aandoen, woest aan, terwijl ze een kwijlende baby tegen haar in een onder de spuugvlekken bezaaide ochtendjas gestoken borst aangeklemd houdt. Aan haar gekmakende lange benen heeft ze behalve de meest gruwelijk roze pluizige pantoffels die ik ooit gezien heb, een kind hangen waarvan de luier zo zwaar is dat hij bijna de grond raakt. Met haar andere been probeert ze een hond die blijkbaar dezelfde aandrang had als ik, van zich af te schudden en roert ondertussen met haar vrije arm, waaraan ik een verdwaalde handboei slordig zie bungelen, in een pan met borrelende smurrie waarvan ik bid dat het geen pap is. Dan doet ze haar mond open, grauwt iets onverstaanbaars naar de schare kinderen die ik ontwaar aan een meer dan smerige keukentafel en spuugt me sissend toe, "Where the hell were you, you lousy no good son of a bitch?!"
Met gierende remmen kom ik tot stilstand en sein uit alle macht naar mijn voeten zich om te keren, maar mijn hersens geven slechts het sein 'tilt tilt' aan en ik blijf met open mond staan waar ik sta, met mijn neus recht tegenover de borsten van dit, dit......wezen. Waar mijn 'kei' me eerder het huppelen bijna onmogelijk maakte, voel ik dat de uitdrukking 'zo slap als een vaatdoek' zich met moordend tempo aan me opdringt.
Brad, Brad jóngen..., denk ik wanhopig, wat is er met jóu gebeurd?! Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen??
Dan, als deze op een gruwelijke tweelingzus out of hell lijkende kopie van mijn aller geilste, meest sexy vrouw ter aarde haar lippen tuit en gebiedend gorgelt, "Give us a kiss Braddie Boy", heeft mijn alarmsein eindelijk mijn brein bereikt en draai ik me sneller om dan wijlen Michael Jackson ooit heeft gedaan. Ik speer als een tornado de trap op naar boven, race de badkamer in, staar woest in de spiegel terwijl ik uit alle macht water in mijn gezicht plens.
Wakker worden...wordt in Godsnaam wakker!! Het was maar een droom, ik wil terug in mijn eigen huid!