Dit schrijfsel is niet echt een verhaal, meer een "ik moet iets van me afschrijven"-ding.
Het is ook niet echt recent, het is geschreven op 13 maart 2006 maar ik zou willen dat mijn muze terugkomt want er is genoeg om over te schrijven op deze manier. Alleen sinds ik samenwoon heb ik die rust of ruimte niet.
Heel gek. Want het helpt me echt om dingen van me af te zetten.
(er ligt meer in de oude doos, voor liefhebbers. Dus als er vraag naar is, plant ik met liefde nog een stukje tekst)
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Goed.
Het is tijd.
Tijd om terug te kijken.
Ik stap uit mijn lichaam, en ga een stukje verderop zitten.
De koude lucht streelt mijn huid, het voelt zo heerlijk aan.
De zon glinstert in mijn tranen die nog geboren moeten worden.
Hoe erg verlangde ik naar klokslag 17:00.
Om mijn schoenen aan te doen, mijn jas, de vuilniszak in de kliko te deponeren, in mijn auto te stappen.
Op weg naar huis.
Mijn huis.
Daar waar ik me zo veilig voel. Meestal.
Ik ben er weer.
Op die plek die ik zo graag wil vermijden.
En toch sta ik hier weer.
Die koude, kille plek.
Rambo-style.
Strepen op mijn gezicht, een geweer op mijn rug en een scherp mes in mijn hand.
Klaar om mijzelf te beschermen, datgeen waar ik zo slecht in ben.
Oefening baart kunst.
Net zolang totdat de deur voor iedereen gesloten zal blijven.
C4 explosieven onder het gras, je kent het wel...we kunnen veel leren van oom Dagobert.
Alleen mislukt het steeds.
Het gaat steeds maar mis.
Mensen komen en gaan zo snel.
Het is zo vermoeiend, ik wil niet meer. Ik kan niet meer en ik durf niet meer.
Ik heb mezelf al genoeg een tand door de lip gevallen.
Waarom is mijn ezel geen paard? Paarden kunnen immers veel hoger springen. Obstakels worden makkelijk ontweken..
Misschien moet ik maar gewoon eens flink op de rem staan.
En blijven stil staan.
Maar dat kan ik niet.
I need to move..
Wat is waar? Wat moet ik geloven?
Ware woorden..of mooie woorden.
Letters en klanken. Geuren en kleuren.
Ik vraag me af hoe de wereld eruit zou zien in een objectieve sfeer.
Saai.
Pauze. Even wachten.
Dat brandende gevoel is te heftig nu. Eventjes.
Een frons, een gedachte en ik ben er weer.
Vastberaden.
Yeah right.
Waar maak ik me eigenlijk druk om.
De pijn laat ik immers zelf toe.
Maar dat is het 'm juist.
Ik ben boos op mezelf.
Hoe heb ik het kunnen laten gebeuren.
Ben ik dan werkelijk zo naief? Nee.
Dat ben ik niet!
Waar is de vuilnisemmer? *trap!!!*
Ik weiger aan te nemen dat ik naief ben.
Dat magneetje in mijn lichaam wil gewoon niet mee werken.
Het test mij. Al jaren.
En ik blijf maar falen.
Nee..ik leef en ik leer.
Jajajajaaj, een dooddoener. Niet voor mij.
Want het geeft hoop. En kracht. En vertrouwen.
"Het komt goed", dat heb ik nodig.
Maar dan wordt het misbruikt. Been there, done that. Nee, dan geloof ik het niet meer. Rot dan maar op.
Het beste is gewoon om die woordjes voor mezelf te houden.
Want alleen [b[ik[/b] weet wat ik wel of niet meen.
Al kan ik ook mezelf flink in de maling nemen.
Maar dat is mijn eigen pakkie aan.
Net als de rest overigens.
Ik ben daar weer.
Op die plek.
"Stop. Draai om en rot op."
Voor iedereen.
En nog iets ouder stukje:
8 juli 2005
Het is nu bijna twee uur 's nachts.
Ik voel me zeer rusteloos.
Er gebeurt zoveel de laatste tijd.
Ik val, sta op...raap meteen iets op wat ik meeneem om ervan te leren, ik lach terwijl ik eigenlijk zou moeten huilen van binnen.
De toekomst durf ik niet te bekijken, het verleden moet ik ook gewoon met rust laten.
Het heden, het nu is gewoon zoals het nu is.
Damien Rice zingt mooie liedjes op zijn gitaar.
Ik drink een kopje thee.
Ik zie die oorwurm in dat glas op z'n kop.
Die ik nu ga buiten zetten.
Mensen die mij teleurstellen...
Mensen die IK teleurstel.
Aqua had er een liedje over. Ja, die van Ik ben een Barbiegirl...
If only I could turn back time..
Zo mooi, en een echt cliché, maar oh zo waar.
Doen clichés niet altijd pijn?
Soms wel..
Woorden schieten soms te kort.
"Het spijt me" zeggen is niet genoeg in veel gevallen.
Misverstanden kunnen ook zoveel kapot maken, situaties waarin alles langs elkaar heen gaat.
En dan ga je zitten.
Kijk je om je heen.
En besef je dat je het niet eens zo erg vindt.
Afhankelijk zijn van anderen is niet goed.
Afhankelijk zijn van een bepaald iemand al helemaal niet.
Ik leer maar stoot net zo vaak mijn kop aan dezelfde steen.
Doe ik mijn achternaam dan echt eer aan, vraag ik me af.
Ezels zijn ook zo eigenwijs trouwens.
De maan is mijn vriend..
Eigenlijk vriendin, maar in sommige culturen is de maan mannelijk.
Voor mij is ZE vrouwelijk.
Ze is mijn maatje maar ik weet dat ik haar deel met zoveel andere zielen op de aarde.
Maar mijn grootste troost is, raar maar waar, een versleten knuffelpandabeertje die ik ooit van mijn broer heb gekregen toen ik 10 werd.
Dat ding heeft geen neus meer, overal gaten die in de loop der jaren zijn dichtgenaait door mama. Ik kan niet naaien.
Als het onweert hou ik het beet als een kind van 3 jaar.
En ik schaam me er niet voor.
Als ik huil is zij er voor mij...ik heb geen hondje of een katje dat met vragende oogjes bij me komt zitten.
Dat hoef ik ook niet, ik laat toch alles dood gaan.
Kijk maar naar die twee parkieten of die twee dwerghamsters.
Wel eens 28 Days gezien?
Als je een jaar lang goed voor je plant zorgt, en daarna twee jaar voor je huisdier, dan pas ben je er aan toe om een relatie aan te gaan.
I've got a long long way to go if that's true.
Maar toch altijd blijven lachen he. No matter what.
De zon schijnt achter de wolken en het glas is jaja, halfvol.
Carpe Diem
Voer eendjes, geen oorlog.
*zucht*
Damien Rice, jij bent mijn ontdekking van het jaar!
Bedankt meisje van msn, ik wil je weer eens spreken maar ik zit er nooit op.
Msn, ik snap er niets van, ik kan er maar niet aan wennen.
En Georgina Verbaan heeft niet eens terug gemailt.
Waarom niet? Zoveel "fans" heeft ze niet.
Je bent een moordwijf meid! En ik weet zeker dat wij het goed met elkaar zullen kunnen vinden.
Dromen dromen dromen.
Ik ben benieuwd wat mij vannacht te wachten staat.
Zal ik Alice van Lingo weer tegen komen op dat tuinfeest?
Dan hoop ik toch wel dat ze me op m'n bek pakt.
Ik geef haar wel wat wijn..misschien helpt dat.
En niet nadenken, gewoon doen.
Neee dat moet je niet doen.
Eerst nadenken dan actie ondernemen.
Wat is het nou?
De één zegt dit, de ander dat.
Adviezen worden gegeven, maar worden ze ook gesnapt.
Tja, dat zie je vanzelf wel.
Luisteren, dat doe ik graag.
Mensen helpen.
Niet denken aan je eigen dingen.
Dingen die je dolgraag kwijt wilt, maar tegen beter weten in krop je alles op.
Iemand zei dat mensen kunnen doodgaan aan opkroppen.
Onvoorstelbaar.
Ik heb mijn dagboekjes..schriftjes volgeschreven met woordjes die uit mijn pen of potlood of soms een stift vloeiden.
Tekeningetjes die mijn stemming weergeven omdat woorden soms niet duidelijk zijn.
Stemmetjes?
Nee.
Heus.
Soms word het je gewoon teveel.
Hup, schouders eronder zetten en er voor gaan, maar soms is het beter als je gewoon achterover gaat zitten.
Alles op je af laten komen.
En dan maar vertrouwen op jezelf dat je de goede dingen zegt en doet.
"I should have kissed you"
Damien! Je hebt zo'n hartverscheurende stem.
Soms zit ik op de bank, voor me uit te staren in het donker.
Vredig te zijn in mijn eigen wereldje.
Ja, ik weet het.. De wereld is te hard voor dromers.
Ze moeten maar eens wakker worden.
Dromers redden het niet.
Realisten wel.
Hard en zacht.
Yin en Yang.
Koud en warm.
Hij en zij.
Jij en ik?
Slaap lekker he.