Mijn handen pakken mijn bestek vast. Het is warm, vers uit de vaatwasser.
Een klein groen stukje aangekoekte sla pronkt op de linkerpunt van mijn vork.
Het lijkt me niet smakelijk, maar mijn vingers zijn duidelijk niet van plan het
smetje er af te pulken. Gebiologeerd blijf ik er naar kijken tot ik plots opschrik
als er een grote lading pasta op m’n bord wordt geschept. Ik prevel iets van
dankjewel, maar kijk m’n moeder niet aan.
Blijkbaar had ze niets anders verwacht want zonder zelf op te kijken brengt
ze de roestvrijstalen opscheplepels weer naar de roestvrijstalen bak met pasta.
Ik zie de twee oppervlakken dichter bij elkaar komen en duik al ineen voor het
komende schrapende geluid. Verbazingwekkend genoeg blijft het geluid uit en
met echte Italiaanse gratie deponeert m’n moeder de pasta vervolgens op m’n
vaders bord.
“Dankje schat.” Zegt m’n vader breed glimlachend terwijl hij zijn moordend
bestek al in de aanslag houdt. Als m’n moeder zelf heeft opgeschept valt hij aan.
Met grote halen snijdt de pasta, gemixt met zure room en spekjes, tot een
grote brij aan hapklare stukjes, nog steeds met de brede glimlach om zijn mond.
M’n moeder noch ik kijken op, maar beiden voelen we de aanslag op het
ambachtelijke eten dat al eeuwen met passie wordt gemaakt en gegeten. Terwijl
m’n vader met z’n lepel een grote schep naar z’n mond brengt prik ik mijn vork,
met aangekoekt groen stukje sla, in twee slierten. Haast synchroon met m’n
moeder rol ik de slierten met m’n vork in de holling van m’n lepel tot een ronde
bol pasta.
Zo hoort het, heb ik van m’n moeder geleerd toen ik klein was. Het doet
haar plezier als ik zo eet. Ik heb haar dan ook nog maar niet verteld dat ze in
Italië eigenlijk helemaal niet hun lepel gebruiken. Daar rollen ze een mooie bol,
gewoon op de rand van hun bord.
Door de slierten pasta is het stukje groen niet meer te zien, maar ik kan
mezelf niet voor de gek houden. Langzaam en voorzichtig breng ik de vork naar
mijn mond, waardoor ik de synchroniteit met mijn moeder verstoor. Ik weet dat
ze het doorheeft, maar aan haar gezicht is niets te zien. M’n vader is niet gemaakt
voor deze subtiliteiten en schept breed kauwend een nieuwe lading op z’n lepel.
Zonder m’n tanden te gebruiken omklem ik de pasta en trek het van m’n
vork. Ik dwing mezelf niet naar m’n vork te kijken en eerst deze hap weg te
werken. Voorzichtig kauw ik de goedsmakende substantie en slik hem in kleine
porties door. Ik merk dat ik eigenlijk al best wel honger had.
M’n moeder kijkt mijn richting op en ik beantwoord haar blik. Ze kijkt me
echter niet aan. Haar ogen zijn gefocust op mijn vork en ik volg haar blik. Het
groene stukje aangekoekte sla zit er nog steeds. Met haar slanke hand pakt ze
de vork uit m’n hand en pulkt het stukje weg.
Ze lacht lief naar me.
“Het spijt me, die vaatwasser is hoognodig aan vervanging toe.”
Ze geeft me mijn vork terug en verplaatst haar blik van mij naar m’n vader
die diep in gedachten verzonken schijnt te zijn.
“Maar daarom gaan we zondag naar de woonmall, toch schat?”
M’n vader kijkt onbegrijpend op, maar m’n moeder heeft geen antwoord nodig
en is alweer gefocust op het eten. Hij verdient de kost, zij beheert de agenda…