Mijn tofste shot
Terwijl de naald verder mijn lichaam binnendrong, begon de ruimte te draaien. Marcus keek mij aan en glimlachte.
'Voelt goed hé.' Ik zakte in elkaar en voelde hoe mijn ogen weg rolden. Het beeld van de vieze, verlaten telefooncel verween en voor een paar seconden waande ik me in de hemel. Het leek allemaal zo mooi en het voelde zo warm. Ik strekte mijn armen naar de zon, want voor de eerste keer leek het alsof ik hem echt kon aanraken en vasthouden. Ik zou hem nooit meer laten gaan en hij zou mij voor altijd verwarmen. Ik streelde de zon, voor heel even, en toen verdween hij weer.
Zoveel moeite me het kostte om hem te kunnen vangen, zo snel glipte hij weer uit mijn handen en zag ik de oude, verlaten telefooncel voor me. Marcus haalde de naald uit mijn lichaam en plofte naast me neer. Ik was nog niet aansprakelijk en veel meer dan een ruis, wat later de woorden 'wat zeg je' bleken te zijn, hoorde ik niet uit marcus mond komen. Hij zag er vermoeid uit en vaag voelde ik me schuldig. Misschien had ik het wel aan hem moeten geven.
'We moeten gaan. Je ouders worden nog ongerust.' Ik stond op en half tegen Marcus aanleunend liepen we naar mijn huis. Twee straten ervandaan nam ik afscheid van hem en liep toen eenzaam de laatste straten af.
'Hee, hoe was school?' Mijn moeder stond in de keuken en vertrouwde er geheel op, dat ik naar school was gegaan. 'Druk, maar het ging goed.' Ze kwam naar me toe gelopen en keek me op een typisch moederlijke manier aan. 'e ziet er ook moe uit.' Ze haalde haar vingers door mijn donkere haren en voor een moment voelde ik me weer schuldig, dat ik tegen haar loog keer op keer, maar dat gevoel verdween al snel. 'Ik had een acht voor Maatschappijleer.' Zolang mijn cijfers maar niet daalden, vermoedde ze helemaal niet. Later bleek dat ze het al die tijd had geweten, maar het nooit voor waar had gehouden.
Terwijl ik de deur van mijn slaapkamer opende, hoorde ik haar zachtjes huilen. Ik ging bij de trapleuning staan en zag hoe de telefoon trilde in haar handen. Het huwelijk tussen mijn ouders was alles behalve goed te noemen en dit gesprek beaamde dat alleen maar meer. Ze legde de haak op de telefoon en liep toen weg naar de keuken om taart temaken, daar werd ze rustig van.
'We eten taart,' fluisterde ik met een sarcastische lach. Even dacht ik terug aan daarnet. Aan Marcus en de zon en op dat moment pas besefte ik me hoeveel ik het miste. Nog één keer voelde ik de zon voordat ik op bed viel en mijn ogen sloot.