Ik heb een klein schrijfseltje gemaakt.
________________________________________________
Nog geen uur geleden
Wat was jouw eerste gedachte toen je mij zag? inderdaad, je dacht aan niets, helemaal niets. En weet je waarom? Omdat ik niet meer besta. Ik ben slechts een lege hoek in de kamers van het bestaan, niet meer van gevoel doordrongen, maar een leeg omhulsel van wat vroeger was. Mijn zwarte haren, eens dansend voor mijn zicht, hebbben hun glans verloren. Mijn ogen, vroeger zo helder dat je elke emotie erin kon aflezen, zijn slechts een grote leegte zonder een doel om naar te zoeken. Mijn mond, die nog geen uur geleden de stilte doorbrak met warmte en helderheid, zwijgt nu. Mijn lichaam, eens de mens trotseren met zijn aanwezigheid, zit gebroken in de kou. Ik proef mijn tranen, als ik terug denk, terug aan nog geen uur geleden. Toen alles nog leek te kunnen en niets nog niet bestond. Nu weet ik het: NIets bestaat. Niets is de bitterheid van het leven, die al zijn kanten aan mij toont en al zijn kleuren openbaard. Rood voor warmte en liefde, blauw voor de verstilling van het aardse groen, geel voor vreugde en samenzijn en zwart voor het niets. Niets is wat jij achterliet in mij toen je me verliet, me de rug toe draaide en de deur uitliep. Niets is toen je me belazerde.
Ik voel de pijn, maar voel jij hem ook?
Ik staar naar buiten in mijn kille stoel, maar doe jij dat ook?
Ik zoek mijn weg tastend verder door de kou en duisterins van eenzaamheid, die jij hier achterliet en verruilde voor de warmte en het licht van liefde. En terwijl ik hier zit en doelloos staar naar buiten, schijnen alleen mijn gedachten nog maar te leven. 'Hij is zijn schuld,' spookt naar links. 'Wat als ik beter mijn best had gedaan,' vindt zijn weg naar rechts.
Nog geen uur geleden, was alles mooi.