Weerwolven van Wakkerdam

Oeh, eng :P

Tails

De zon was nog niet op toen Tails wakker werd. Een vaag, grijs licht kroop rond de gordijnen, net genoeg voor Tails om te beseffen dat ze op moest staan. Het raam stond open en de koude luchtstroom deed haar rillen toen ze de dekens wegduwde. Tails was gewend aan de ijzige berglucht, maar het vormde nu een scherp contrast met haar warme bed. Ze kleedde zich vlug aan en haastte zich naar de keuken.
Twee zadeltassen stonden al klaar, een stapeltje boeken en twee messen ernaast. Haar grijze mantel hing over de rugleuning van een stoel. Hij had een enorme kap, die Tails graag tot ver over haar ogen trok tegen regen en fel zonlicht, of gewoon zonder reden.

In tegenstelling tot de andere meisjes in haar dorp droeg ze nooit rokken of jurken. Ze vond ze vreselijk onhandig en had dan ook zo vroeg mogelijk een excuus gezocht om zich als een jongen te kunnen kleden. Net zoals altijd droeg Tails vandaag een wijde kniebroek en een lang, beige, grofgeweven hemd. Ideaal om paard te rijden.
Snel trok Tails de mantel om zich heen en begon de boeken in één van de tassen te proppen. Misschien was het zinloos om twee boeken mee te nemen voor één dag, maar je kon nooit weten. Bovendien kon ze niet kiezen tussen de twee. 'De Weg Naar Torgeth' was dan wel haar favoriet, ze had het al vaak gelezen en 'De Verhalen Van Forìn' waren best interessant. Allebei dus maar.

De messen stak ze in scheden aan haar oude leren riem. Zelf vond ze dat ze licht bewapend was, maar Lashes had gezegd dat meer staal niet nodig was. Glimmende zwaarden trokken ook de nodige aandacht, wat ze ook niet echt kon gebruiken.
Ze dacht aan de vele gevaren die de hoofdpersonen uit haar boeken moesten doorstaan en was blij dat ze in Cumins Toren woonde. Monsters en geesten loerden op alle wegen met reusachtige klauwen en tanden.. Vooral wolven gaven haar de rillingen. Het was dat ze niet bestonden, anders zou ze elke nacht gaan luisteren of ze ze kon horen. Toch, mocht ze ooit een paar felgele ogen in het duister zien..
Ach, waarschijnlijk zou ze nooit iets anders zien dan de bergen. Cumins Toren was een geïsoleerd dorpje in het Cobaltgebergte, het dichtstbijzijnde dorp, Goudogen, lag op een week reizen. En dan kon je je nog afvragen wie daar dan heen wilde. Toch vond ze het ergens wel jammer. Tails wilde avontuur en ze keek de kooplieden altijd jaloers na als ze weer vertrokken naar het noorden, richting de grote steden. Met een vader als Lashes kwam ze hier niet weg.
Geeuwend begon Tails de kasten af te zoeken naar eten. Met wat brood zou ze al tevreden zijn, maar er was niet veel meer over. Tails zuchtte. De winter duurde echt te lang. Ze waren nu door bijna alles heen en de lente liet nog altijd op zich wachten. Met de warmte bleven ook de kooplieden weg, die nu niet verder gingen dan Sy Cabrin. De bergen waren te gevaarlijk in de winter. Maar de mensen uit de twee dorpen bleven nu met hun wol zitten en konden geen graan kopen.
Tails ging op haar tenen staan en greep een stuk brood achter uit een kastje. Zij en Lashes hadden het altijd gered, dus nu ook, dacht ze met een grimas. Voorzichtig rolde ze het brood in een doek en stopte het in de andere tas. Voor de middag plande ze weer terug te zijn, dus veel hoefde ze niet mee te nemen. Drinken zou ze wel bij de rivier doen, beneden in het dal. Het had al een paar nachten niet meer gevroren.

Ze trok de deur zachtjes achter zich dicht. Lashes sliep waarschijnlijk nog, ze wilde hem niet meemaken als ze hem nu wakker maakte. Hij had het toch al niet zo op haar vroege tripjes naar de rivier, met alleen haar paard als gezelschap. Hij was gewoon overbezorgd, zoals Tails altijd tegen hem zei. Ze was zijn enige kind en hij was na de dood van Tails' moeder niet meer hertrouwd. Mensen uit het dorp hadden het er nog graag over, waar Tails nu eigenlijk vandaan kwam. Haar moeder was niet van hier geweest en ook Tails zag er niet uit als de meeste mensen. Lashes had net zoals alle dorpelingen krullen, donkerbruin, en blauwe ogen. Tails haar was dan wel donker, het bezat geen enkele krul en haar ogen waren grijs als de rotsen zelf. Tails wist ook wel dat ze niet honderd procent Cobalts bloed had, maar dan vroeg ze zich weer af hoe Lashes dan aan een meisje uit het noorden was gekomen.
Het duurde even voordat ze besefte dat ze al even stond te staren naar de besneeuwde toppen. De snijdende wind liet haar halflange zwarte haren opwaaien. De bergen leken blauw in het schijnsel van de opkomende zon en deden hun naam eer aan.
Tails besteedde er geen aandacht meer aan en sleepte de zadeltassen naar de stallen. Het gebouw lag parallel aan de boerderij en was gebouwd van hetzelfde lichte vurenhout. Ze stapte naar binnen en rook meteen de doordringende geur van paarden en leer. Tails' paard, een kleine donkerbruine hengst, schudde vrolijk met zijn hoofd en begroette haar hartelijk. Tails gaf een aai over zijn neus en opende zijn stal. "Dag, Lichtvoeten," zei ze. Ze keek of hij nog verzorging nodig had, maar zijn vacht was zijdezacht en glom in het zonlicht. Tails glimlachte. Vorig jaar, toen ze veertien werd, had ze hem gekregen van Lashes. Hij had hoofdschuddend toegegeven dat het toch geen zin meer had nog te hopen dat ze ooit een dame werd.
Meteen was Tails nog fanatieker gaan oefenen in haar vechttechnieken. Nu ze een paard had zou ze een zwaardmeester worden ook. Lashes had  lijdzaam toegekeken hoe zijn 'messentrekker', zoals hij het noemde, nog gevaarlijker werd dan ze al was. Inmiddels kon ze zich gemakkelijk meten met haar beste vriend, Flight. Hij was de oudste zoon van de smid, Seventeen. Lashes en Seventeen waren goede vrienden en dus gingen ook Tails en Flight al snel veel met elkaar om. Flight was een rustige jongen van zeventien, met zwarte krullen en ijsblauwe ogen. Hij liet zich door niemand opfokken, zelfs niet door Tails.

Lichtvoeten duwde tegen haar schouder en ze schrok op uit haar overpeinzingen over Flight. "Ja, ja," mompelde ze. De hengst werd ongeduldig en schraapte met een hoef door het stro. Tails slingerde het zware zadel over zijn rug en trok de riemen stevig aan. De lichte vosmerrie in de stal ernaast sloeg hen geïnteresseerd gade. Verloren was Lashes' paard, en ze droeg die naam eigenlijk alleen maar omdat Lashes haar ooit een keer kwijt was en zei: "Ik heb een paard, verloren." Tails grijnsde even en leidde Lichtvoeten toen naar buiten.

De zon was al weer wat hoger komen te staan. Schuine stralen schenen langs de bergruggen en kleurde ze fel oranje. Uit de smederij steeg rook op; Seventeen en Flight waren ook al wakker. Tails onderdrukte de neiging om erheen te gaan en klom op haar paard. Ze kon altijd nog even bij hem langsgaan, vanmiddag.
Lichtvoeten was blij zijn benen even te kunnen strekken en stapte energiek het bergpad op naar het dal. Het paadje slingerde zich door het langgerekte dorp, tussen de boerderijen door. Afgezien van de smederij was het overal doodstil, met alleen de wind die zacht ruiste in de bomen. De weg naar beneden was niet veel meer dan een smal zandpad, zigzaggend zodra hij het dorp verliet. Tot de boomgrens groeide er alleen kort, schep gras en struiken. De naaldbossen liepen door tot in het dal. De takken waren hier en daar nog besneeuwd op plekken waar nooit zonlicht kwam. Het pad veranderde hier in een holle weg, waardoor het dal niet meer te zien was. Cumins Toren was nu ook onzichtbaar door de hoge struiken achter hen.

Plotseling voelde Tails dat ze niet alleen waren. Het was alsof er twee ogen in haar rug priemden en ze draaide zich om in het zadel. Niemand, natuurlijk. Ze wist dat ze het zich niet verbeeld had. Lichtvoeten begon nerveus met zijn oren te draaien. Tails vingers gleden naar haar messen en volgden de grillige lijnen in de heften. Ze waren door Flight gemaakt, precies naar haar handen. Tails glimlachte. Haar eerste wapens, nog voordat ze groot genoeg was om een kleine boog te kunnen spannen. Natuurlijk had Flight hulp gehad van zijn vader, maar hij was zo trots geweest om ze aan Tails te mogen geven op haar achtste verjaardag. Vanaf toen had ze geweten dat ze niet als de andere meisjes wilde worden. Ze wilde niet zo hulpeloos zijn. Lashes had er veel moeite mee gehad, maar haar uiteindelijk geholpen om haar met de messen leren om te gaan. Flight had het ook leuk gevonden om nu met Tails te kunnen vechten en ze waren hele dagen bezig met hun technieken. Dat had de andere meisjes redelijk jaloers gemaakt, want Flight was toen al de knapste jongen in het dorp. Met zijn ijsblauwe ogen en vriendelijke grijns wond hij elk meisje zo op zijn vinger.
Tails grimaste. Ze wilde niet zo over Flight denken. Hij was haar beste vriend, en zij was niet zomaar een meisje dat liep te kwijlen bij het horen van zijn naam. Het dreigende gevoel, dat net naar de achtergrond was verdreven, keerde nu even snel weer terug. Haar paard snoof onrustig. Tails was niet bang, ze vertrouwde op haar wapens. Als ze snel was kon ze zelfs Seventeen aan. De spanning was een ander verhaal. Ze wist niet wat er komen ging en draaide steeds nerveus in het zadel om te zien of er iets te zien was. Haar handen trilden.
Ineens stond Lichtvoeten stil. Hij hinnikte angstig en stapte achteruit. Tails trok met haar rechterhand het mes uit de schede. "Shh...," zei ze zacht tegen het paard. Vanuit de schaduwen onder de bomen keken twee gele ogen recht in de hare. Ze schenen licht te geven. Tails wist wat het was, al kon ze niet geloven dat ze er echt waren. "Jij hoort niet te bestaan..," siste ze zacht. Het geelogige schepsel sloopt grommend uit de schaduwen. Lichtvoeten gooide in zijn angst zijn voorbenen te lucht in en Tails moest moeite doen te blijven zitten. "Ho," beval ze. "Sssht." Het dier voor hen was niet groter dan een schaap, met een doffe zilvergrijze vacht en blinkend witte tanden. Zijn klauwen glommen als dolken in het zonlicht. Tails haalde onvast adem. De gelijkenis was onmiskenbaar. Ze hief haar rechterhand hoog op.
De donkere hengst gilde in doodsangst en draaide op zijn achterbenen. Tails trapte hem verbeten naar voren. De wolf grauwde dreigend en legde zijn oren plat. Ze klemde haar tanden op elkaar en mikte. Het grijze monster sprong naar voren en ze liet het mes los.
Lichtvoeten danste naar achteren, zijn nek en flanken nat van het zweet. Tails sprong van het dier af, met knikkende knieën. Van het gevaarlijke dier van net was niet veel meer over. Donker bloed sijpelde over het pad. Tails wrikte het mes tussen de ribben van het beest los en veegde het af aan zijn vacht. Het dier was al dood. Tails kon jagen, dat deed ze vaker, maar dit voelde als moord. Ze zou dit niet opeten. Snel sleepte ze de wolf onder de bomen. Zin om naar het dal te gaan had ze niet meer.

Opbouwende kritiek is wenselijk :P

Ze kalmeerde haar paard en langzaam begon het dier naar haar te luisteren. "Sshh..." Lichtvoeten bracht zijn hoofd iets omlaag en Tails aaide hem over zijn neus. Ze was zich ervan bewust dat ze nu zelf ook naar wolf rook en steeg op zodra de hengst even stilstond. Ze kon nu toch niets doen om hem rustig te krijgen. Het dier trilde op zijn benen en had Tails aansporing niet nodig om terug omhoog te draven.

Tot haar opluchting kwamen ze niemand tegen. Ook in het dorp was nog niemand te zien. Niet zo heel raar, de zon was nog maar net half boven de horizon, maar Tails had het gevoel dat ze al uren weg was. Met een blik op de nu oranje gekleurde gletsjers, hoog in het gebergte, liet ze Lichtvoeten voor de smederij stoppen. Lashes was nu niet wat ze nodig had. Die zou haar hoogstwaarschijnlijk nooit meer naar het dal laten gaan. Haar paard snoof nog steeds onrustig, maar bleef staan waar hij stond. "Ik breng je straks terug," fluisterde ze.

Seventeen stond voorin de smederij gereedschap te sorteren en keek op toen de deur achter Tails dichtsloeg. De lange, breedgeschouderde smid keek haar verwonderd aan. "Je bent vroeg. Flight is achter, ga maar naar hem toe." Tails bedankte hem snel en liep door naar de achterkant van het gebouw. Flight zat op een krukje dolken te poetsen en stond op toen hij Tails zag. Toen hij zag dat ze huilde liet hij de doek en de wapens vallen. "Tailsje! Wat is er?" Ze verborg haar gezicht in zijn krullen en smeerde ze onder haar tranen. Flight sloeg zijn armen om haar heen en aaide haar onhandig over haar haren. Tails haalde trillerig adem. Alle controle die ze net nog had was als sneeuw voor de zon gesmolten. Ze maakte zich voorzichtig los uit Flights omhelzing en keek om. Seventeen stond in de deuropening. Tails slikte even en ging toen op een aambeeld zitten. "Wolf," zei ze. Niet een al te intelligente opmerking, maar het was moeilijk genoeg om stemgeluid te produceren. Flight knipperde onbegrijpend met zijn ogen. Toen zag hij blijkbaar het bloed aan de zoom van haar mantel. "Wat heb je gedaan?" vroeg hij. Tails vermande zich en vertelde langzaam het hele verhaal. Flight zei niets en sloeg aarzelend een arm om haar heen. Seventeen sloeg zijn armen over elkaar en keek ernstig. "Je weet toch dat wolven nooit alleen zijn, Tails?" Ze keek geschrokken op. "Nee," zei ze, "ik wist tot vandaag niet eens dat ze echt bestonden. Er zijn er dus nog meer?" Ze werd bleek bij de gedachte. Seventeen gaf daar geen antwoord op. "Breng haar maar even naar binnen, Flight. Ik zal met Lashes praten." Tails wilde zeggen dat ze dat niet wilde, dat Lashes haar dan nooit meer alleen zou laten paardrijden, maar Seventeens dreigende blik was genoeg om haar het zwijgen op te leggen.
Flight stond op. "Kom," zei hij zacht. Tails volgde hem, na een laatste blik op Seventeen, die ernstiger keek dan ze hem ooit had zien doen. Hij zweeg, maar Tails wist dat hij ook bang was, al zou hij dat nooit toegeven.

De boerderij van Seventeen was niet veel anders dan die van Lashes en haar, al was hij iets groter. Tails voelde zich er thuis, iedereen behandelde haar er alsof ze familie was. Het was een echt jongensgezin, Flight had nog drie broertjes, en dat was te merken ook. Overal lagen houten zwaarden van de tweeling en broeken die gerepareerd moesten worden omdat er weer eens een gat in was gevallen. Flights broertjes waren alledrie minstens vier jaar jonger en ze hadden ook niet zijn zwarte haar. Alleen Flight had dat van zijn moeder Opine geërfd.

Flights moeder zette net in de keuken water op het vuur voor thee. Flight trok de deur achter zich dicht en ze keek op. "Dag Flight, Tails, wat is er aan de hand?" Net als altijd had ze feilloos door dat er iets niet in orde was. Flight gromde iets over Seventeen die het wel uit zou leggen en liep richting zijn slaapkamer. Opine woelde in het voorbijgaan door zijn krullen en zei: "Je kan bij mij alles kwijt, jongen. Als je dat maar weet." Flight glimlachte geforceerd en streek zijn haar glad. Hij deed zijn slaapkamerdeur open en liet Tails voorgaan. Ze ergerde zich er soms aan dat hij altijd de deur voor haar open hield, maar nu zei ze er niets van.
Flight deelde zijn slaapkamer met Frozen, die qua leeftijd na hem kwam. Op dat moment lag hij op Flights bed een enorm boek te lezen, dat hij voor zich neer had gelegd. "Wegwezen, Frozen," snauwde Flight, die hem van zijn bed probeerde te duwen. Frozen keek toen pas op uit zijn boek. "Hi Flight. Heb je je vriendinnetje weer meegenomen?" Tails, die achter Flight stond, zag zijn nek dieproze kleuren. "Ze heet Tails. En nou opkrassen." Frozen grinnikte en liep langs hen heen naar de deur. Net voor hij hem dichtduwde maakte hij wat kusgeluidjes en keek grijnzend om de deurpost heen. Flight zei niets, maar stak dreigend drie vingers op. Één voor één liet hij ze zakken. "Jaha, ik ben al weg," snoof zijn broertje en hij gooide de deur met een klap dicht. Tails grijnsde voorzichtig. Flight leek zo ongenaakbaar en stoïcijns, maar de meisjes in het dorp moesten eens weten.

Het bleef een tijdje stil. Tails ging in kleermakerszit op Flights bed zitten en keek toe hoe hij heen en weer liep en zijn zwaarden en dolken zorgvuldig controleerde. Dat was niet nodig, maar het was iets dat hij altijd deed wanneer hij niets anders kon bedenken. Uiteindelijk pakte hij een zwaard en een doek en ging naast Tails zitten om hem op te poetsen. Ook iets volslagen zinloos, want de kling glom als de zon zelf. Tails keek rustig toe. Het had geen zin te proberen een gesprek op gang te zetten, daar reageerde hij dan toch niet op. Opine zei dat dat typisch mannelijk was, maar Tails vond dat alleen Flight zo moeilijk deed.
Uiteindelijk liet hij zijn handen zakken en keek haar aan. "Ja?" vroeg hij. "Ja," zei Tails. Flight glimlachte en gooide haar toen het zwaard toe. Tails ving het en liet het ronddraaien in haar handpalm. De balans was perfect. Zelf pakte Flight er een van de vensterbank, die identiek was aan de eerste. "Kom. De binnenplaats zal wel leeg zijn," zei Flight, die blij scheen iets bedacht te hebben om te doen.

Opine keek hen vreemd na toen ze naar buiten renden. Tails was blij dat ze haar gedachten wat af kon leiden nu. Ze verspilde geen tijd door te wachten tot Flight aan zou vallen. Het was een dans, de kleinste passen perfect uitgevoerd aan beide kanten. Het glimmende staal flitste en Tails danste razendsnel om Flight heen, zijn slagen afwerend en uithalend naar zijn onbeschermde schenen. Ze lachte en voerde het tempo nog iets op. Flights krullen waren nat van het zweet, maar hij grijnsde en liet zijn zwaard moeiteloos van hand wisselen over zijn schouders.
Flights jongste broertjes, de tweeling Heels en Mention, keken toe en juichten wanneer Tails of Flight iets moeilijks deed. Opine keek af en toe even hoofdschuddend door het keukenraam. Ze mocht Tails, maar ze had altijd gevonden dat meisjes niet hoorden te vechten als mannen. Tails wist dat ze stiekem hoopte dat Flight eens wat meer interesse ging tonen in 'echte meisjes', zoals zij ze noemde. Hij wilde daar echter nog steeds niets van weten.
Opgejut door de toeschouwers nam Tails een sprong en glipte door Flights verdediging. Ze prikte het zwaard triomfantelijk in zijn mantel. Flight grijnsde ook. Het zijne rustte op Tails' hart. Hij schudde zijn hoofd. "Quitte," was alles dat hij zei, terwijl hij zijn wapen in de schede aan zijn riem schoof. Tails wiste het zweet van haar voorhoofd en liet haar kling zakken. Op dat moment stapte Frozen ook naar buiten, met een net gepoetste dolk in zijn handen. Flight zag hem en liep naar de schaduw van de smederij. Tails wist wat hij ging doen. Frozen pesten was één van zijn favoriete bezigheden, naast zwaardvechten. Ze liep naar hem toe. Flight knipoogde even en zei toen, terwijl hij ondertussen zijn wenkbrauwen optrok en naar Frozen keek: "Ach Tailsje, wat ben je toch een leuk meisje. Wat denk je, zullen we even knuffelen?" Ze grinnikte terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg. "Gadver!" riep Frozen en hij rende vlug de smederij in. Tails giechelde. Het bleef leuk. Ze snoof aan Flight. Hij rook naar zweet en blies zacht in haar oor terwijl hij ook lachte om zijn broertje. Die keek voorzichtig om de deurpost, zijn gezicht vertrokken van walging. Flight trok een raar gezicht en tuitte overdreven zijn lippen richting Tails. Ze deed hetzelfde, tot er minder dan een vingerbreedte tussen hen zat. Frozen rende hard weg en de tweeling giechelde luid. "Ik denk dat we hem wel weer genoeg geplaagd hebben," zei Flight en hij ging op de grond tegen de muur aan zitten.

Seventeen en Lashes kwamen de binnenplaats op, door de smederij, met een achterdochtig kijkende Frozen achter hen aan. "Wat hoor ik?" vroeg Seventeen, "Waren jullie Frozen aan het pesten?" Tails toverde een glimlachje tevoorschijn. "Neehoor," zei ze. "We waren aan het vechten." Lashes keek Seventeen even aan. "Oh, dus dat noem jij vechten?" Flight knikte onschuldig. Aan de overkant van het plein kwamen Heels en mention niet meer bij van het lachen. "Nou, jullie zijn er in elk geval goed bezweet van," merkte Seventeen droogjes op. Flights nek kleurde vuurrood en Tails moest moeite doen om haar lachen in te houden. "Genoeg. Luisteren jullie eens even. Lashes heeft interessant nieuws over je wolf, Tails. Eigenlijk was het al langer bekend, maar we kunnen het nu koppelen." Tails' gezicht vertrok. De herinnering aan die ochtend deed haar maag veranderen in ijs. "Eh, ja," ging Lashes verder. "Een man in de herberg deed me ergens aan denken. Zijn accent was Goudogens, en toen dacht ik eraan dat daar tegenwoordig ook rare verhalen vandaan komen. Ik weet niet of dat wolven zijn, maar dat moet iemand dus eigenlijk even uitzoeken." Hij aarzelde even. "Bovendien is het nieuws over dat jij een wolf hebt gedood ook bij Ply terechtgekomen..." Tails keek geschokt op. Ply was de eigenaar van de herberg. Als hij het wist, dan zou de rest van het dorp het voor de avond ook nog horen.
"Nee!" riep ze. "Maar, ik bedoel, straks komt het ook terecht bij dat hysterische kind, Severe. Dan wordt het hele dorp gek." Lashes knikte. "Precies. En daarom moet jij ook gaan. Straks krijg je hier problemen omdat mensen gaan beweren dat je wolven aantrekt ofzo." Tails ogen lichtten op. 'Ik? Naar Goudogen? Alleen, ik bedoel, zonder jou?" Flight schuifelde een beetje ongemakkelijk heen en weer. "Ja, dat wordt misschien moeilijk, ik ben dan niet bij je," zei Lashes, die de toon van Tails' vraag niet helemaal begreep. "Maar het leek ons verstandig als Flight met je meeging." Tails had hem het liefst geknuffeld. Ze keek Flight even aan en grijnsde, lichtjes dansten ook in zijn ogen. Lashes zag het gelukkig niet. "Ik zal hier blijven en Seventeen in de smederij helpen. Zolang het winter is kan ik nog niet zaaien, dus zo erg is het niet."  Hij groette hen en liep samen met Seventeen het huis binnen. "Thee?" hoorden ze Opine zeggen en toen klonk er het geluid van schrapende stoelen. Tails had niet echt naar hem geluisterd. Zij, met Flight, twee weken alleen zonder vervelende ouders of bemoeizuchtige dorpsgenoten. Oh, wat zouden die stomme krengen jaloers zijn. Ze genoot nu al bij de gedachte aan hoe hun gezichten eruit zouden zien.

Met die gedachte stapten er twee meisjes de smederij uit. Ze waren beiden gekleed in een smetteloze groene jurk en ze hadden een bijpassende sjaal strak om hun hals geknoopt. Ze leken erg tevreden met hoe ze eruit zagen. Tails was echter niet jaloers op ze en fronste spottend haar wenkbrauwen. "Severe. Premise," zei ze stijfjes. "Ah, Tails. Net de persoon die we zochten," zei Severe liefjes. Ply's mond had blijkbaar niet stilgestaan. Ze besloot te doen alsof ze van niets wist. "Omdat?" vroeg ze bruusk. Flight schuifelde naast haar ongemakkelijk met zijn voeten. Premise gluurde zo nu en dan naar hem en hij kleurde in zijn nek. Severe zag het ook en wierp Premise een waarschuwende blik toe. "Nu, de bloedvlekken in je mantel zeggen genoeg denk ik," zei ze tevreden. "He bah, je bent helemaal bezweet," zei Premise en ze trok een vies gezicht. Tails' handen begonnen te jeuken. Ze zou niet veel bereiken als ze ze zou bewerken met het zwaard dat ze nog altijd in haar handen hield, maar het zou in ieder geval wel voldoening geven, dacht ze. "Ja? Is dat alles?" vroeg ze minzaam en ze stak heel subtiel haar hand in Flights achterzak. Het werkte altijd. Flight keek haar even vreemd aan, maar ze knipoogde heel licht en hij grijnsde. Severe kneep haar ogen tot spleetjes. Flight deed er nog een schepje bovenop en legde zijn hand om Tails' middel. Premise klemde haar tanden op elkaar. "Ja ventje, dat was alles," siste ze tegen Tails en ze sleepte Severe gauw mee.

"Dat was een belediging, zo je wilt," zei Tails. Ze liet Flight los. "Misschien laat ze me nu eindelijk met rust," zei hij schouderophalend. "Ik zou er niet op rekenen..," antwoordde ze. Waarschijnlijk zou Severe nu niet rusten voordat ze Flight van haar had afgepikt. Maar dat was van latere zorg.
"Laten we ons gaan voorbereiden," zei Flight. "Wanneer gaan we eigenlijk?" Tails haalde haar schouders op. "Ik weet niet wat Lashes vindt. We moeten maar even overleggen. Bovendien, ik heb ook best zin in thee."

"Morgenochtend," zei Lashes meteen nadat ze het gevraagd hadden. "Anders krijg je gedonder." Tails keek Flight van terzijde aan. Morgen, dat was al snel. "Ik zou me maar gaan voorbereiden," zei Seventeen. "Je moet de weg ook nog vragen." De weg? Ze keek hem verbaasd aan. "Waarom? Toch gewoon de rivier volgen en verder rechtdoor?" Lashes knikte. "Maar de Syén houdt ook ergens op, hè. Ply heeft vast wel kaarten, ik heb hem daar weleens over gehoord." Natuurlijk zou Lashes haar niet zonder goede voorbereiding laten gaan. Het was al heel wat dat ze nog het huis uit mocht. Tails zuchtte. "Jaja, ik ga al. Zie ik je straks nog, Flight?" Hij knikte en Tails gaf hem zijn zwaard terug. "Tot zo dan."

De zon scheen hoog boven de bergtoppen, maar het was nog altijd fris. De bergen schenen alle warmte tegen te houden. Tails trok de grote kap over haar ogen en liep met snelle, lange passen. Ze had geen zin in lastige vragen. Severe had het vast al door het hele dorp geschreeuwd. Over Severe gesproken, verderop stond een groepje meisjes zacht te smoezen, precies op Tails' route. Niet ook dat nog, dacht ze. Ze stopten gauw met praten toen ze langsliep. "Hee Tails!" hoorde ze achter zich. Het had geen zin om te doen alsof ze het niet gehoord had. "Ja?" snauwde ze terwijl ze haar kap afgooide. Één van Severe's vriendinnen knipperde onschuldig met haar onnatuurlijk lange wimpers. "Ach Tailsje, we weten allemaal dat je Flight graag zou hebben. Maar moet je daar nu echt wolven neersteken met je mooie glimmende messen? Het is toch allang duidelijk dat je hem niet kunt krijgen?" Tails zei niets en trok alleen ironisch een wenkbrauw op. "Goed gezegd," siste Severe en ze prikte dreigend met een scherpe nagel in Tails' borst. "Hij is van mij, hoor je dat, messentrekker? Hij hoeft je toch niet. Bijvoorbeeld gisteren toen hij bij mij was. Hij heeft wel tien keer gezegd hoe uitsloverig hij je vond, met je zwaarden en je lange mantel." Tails rolde geërgerd met haar ogen en wachtte geduldig tot Severe's monoloog stilviel. "Ja, was je klaar?" vroeg ze. "Een goedendag. Oh, en tussen haakjes, Flight en ik waren gisteren de hele dag bij de rivier." Ze knipoogde en vervolgde tevreden haar weg. Ze voelde Severe's ogen in haar rug prikken. Ze draaide zich nog even om. "Oh, meiden, jullie kunnen je tijd overigens beter gebruiken om Flight gedag te zeggen. Morgen vertrekken we." Ze kon het niet laten voldaan te grijnzen. Oh, wat ontzettend flauw. "Jij!" siste Premise, maar Tails was alweer doorgelopen. Wat een mooie dag toch. Quitte, dacht ze vrolijk.

De herberg lag in het midden van Cumin's Toren. Het uithangbord met daarop een sierlijke, smalle, blauwe toren, zwaaide piepend heen en weer in de ijzige wind. De Blauwe Toren trok in deze tijd van het jaar vooral de dorpsbewoners zelf. Bij het haardvuur zaten een paar mannen in mantels donkere wijn te drinken. Aan de lange tafels zaten wat jongens te kaarten om koperen munten. Ze schreeuwden zo nu en dan opgewonden als één van hen een hoop inzette. Ply, de donkerharige eigenaar, stond achter de bar gedempt te praten met een man die Tails niet kende. Hij gaf slechts kort antwoord op Ply's vragen en nipte aan zijn drankje.

Één van de kaartende jongens zag Tails en stootte de jongen naast hem aan. "Tails!" riep hij. Ze draaide zich om. De jongen had rossige krullen en een érg aanwezige neus. "Vigil," zei ze, bij wijze van begroeting. Hij was niet onaardig, maar je wist het nooit met jongens van zestien. Vigil grinnikte. "Waarom doe je niet mee? Kom erbij," zei hij en hij schoof iets op. "Survey zei net nog hoe jammer hij het vond dat je niet thuis was." De jongen naast hem werd vuurrood en leek het liefst onder de tafel te willen kruipen. "Ophouden, Vigil," zei hij zacht. "Aaah, volgens mij heeft hij een oogje op je!" riep Vigil vrolijk en de anderen aan de tafel vielen bijna om van het lachen. "Sorry jongens," zei Tails, al vond ze het helemaal niet zo erg, "Een andere keer misschien. Ik heb nu geen tijd." Vigil vond het altijd leuk Survey te pesten. Hij had duidelijk een zwak voor haar. Daar had ze al helemaal geen tijd voor en ze liep snel naar de bar. "Dag Tails," zei Ply, die zijn gesprek met de andere man onderbrak. Hij glimlachte. "Ik zie je hier niet vaak meer." Tails zei maar niet dat ze Severe liever niet tegen het lijf liep. "Tja, ach..," zei ze. "Ik ben op zoek naar kaarten van dit gebied. Cumin's Toren en Goudogen, dus. Lashes zei dat u ze misschien nog wel had." De andere man zette zijn glas neer en deed zijn kap af. Zijn lichtblauwe ogen waren Cobalts, maar toen hij begon te praten merkte Tails dat hij niet uit het dorp kwam. Goudogens, waarschijnlijk. "Clash. Aangenaam. Ben jij het meisje van die wolf?" Hij keek haar doordringend aan. Ply zei dat hij even ging zoek naar kaarten en verdween naar het achterhuis. Tails trok met haar mond en knikte toen. "Tails." Clash schikte zijn versleten groene mantel. "Ga je vluchten naar Goudogen? Dan kun je nog beter naar het Grauw, denk ik zo. Goudogen is niet veilig, meisje." Tails snoof. "Ik vlucht niet. Ik wil informatie." Clash keek haar vanonder zijn borstelige wenkbrauwen aan. "Doe het niet," zei hij. "In Goudogen is geen informatie, alleen de dood. Je moet naar het noorden, naar Sy Cabrin." Tails keek hem waarschuwend aan. "Vertel mij niet wat ik wel en niet moet doen, meneer Clash. Ik moet naar dat vervloekte dorp, gevaarlijk of niet." Clash haalde zijn schouders op en zei niets meer.

Ply kwam terug met een paar rollen papier in zijn armen. "Ik heb niks van dat dorp, vrees ik. De kaarten gaan maar tot de bron van de Syén." Tails sprong overeind. "Oh, geeft niet. Ik vind de weg wel. Bedankt Ply, dag meneer Clash." Ze liep vlug naar buiten, nageroepen door Vigil die iets zei over Survey en een afspraakje.



De zon scheen fel in contrast met de schemerige herberg. Haar mantel waaide op en herinnerde haar aan het bloed op haar kleren. Ze had geen zin om naar huis te gaan en wilde al teruglopen naar Flight's huis. Ze vond het niet zo erg dat ze geen kaart had. Goudogen was hoogstens een week reizen, en het avontuur riep haar. Om de één of andere reden vond ze dat kaarten het avontuur beperkten. In gedachten verzonken wilde ze om het hoekje van de herberg lopen. Flight botste bovenop haar en ze greep zijn kraag om niet te vallen. "Hi," zei Flight. "Heb je geen kaart?" Ze schudde haar hoofd en vertelde wat Clash had gezegd. Vigil en Survey liet ze maar achterwege.

Flight scheen niet verbaasd, maar frunnikte afwezig aan Tails' zwarte lokken. "Nu ja, dan moet het maar zonder," was alles dat hij zei. Ze bleven maar staan. Tails keek vanuit haar ooghoeken naar Flight's vingers die aan haar haar frutselden. Ze wilde vragen wat hij aan het doen was, maar zweeg toch maar. Dat zou wel erg onaardig klinken en eigenlijk vond ze het helemaal niet erg.

"Ik mag je, Tails," zei Flight na wat wel een halve dag leek. Tails fronste. Natuurlijk mocht Flight haar, ze waren immers vrienden. Ze vond het een vreemde zin en merkte dat Flight niet wist waar hij zijn handen moest laten. "Ik mag jou ook," zei ze, niet wetend waar dit gesprek heen ging. Misschien wilde ze het ook niet weten. "Ja, maar ik bedoel, ik, eh, ik vind je echt heel aardig," zei Flight, die niet meer uit zijn woorden kwam. Tails kreeg de neiging om te gaan lachen. Het was ontzettend raar om Flight dit te horen zeggen. Flight, die altijd zo stoïcijns was en nooit meer zei dan hoogst noodzakelijk. Hij deed zijn mond open en dicht en zei uiteindelijk: "Ik vind je lief." Hij scheen vreselijk slecht op zijn gemak en zei maar niets meer. Tails was stomverbaasd. Wat ze ook verwacht had dat hij zou zeggen, dit in elk geval niet. Toch, een aangename warmte verspreidde zich door haar hele lichaam, van haar tenen tot haar kruin. "Ik vind jou ook lief," zei ze zacht. Flight aarzelde even en sloeg toch onhandig zijn armen om haar heen. Tails knuffelde hem terug. "Hmm..," deed Flight en het klonk als gespin. Tails glimlachte. Ze maakte zich voorzichtig los uit zijn omhelzing. "Ik vond je altijd al leuk," zei ze. Flight grijnsde. "Ik jou sinds ik je die messen gaf." Tails keek hem in zijn ijsblauwe ogen. Die messen... Dat was acht jaar geleden. Acht jaar. Flight's nek werd opnieuw rood. "Laat Lashes het maar niet horen," merkte Tails droog op. "Dan laat 'ie me nooit meer gaan." Flight lachte. "Dan kun je maar beter naar huis gaan, voordat hij denkt dat Ply je heeft opgegeten." Tails knikte. "Ik, eh, dan zie ik je morgen wel met zonsopgang."

Flight wilde al weglopen, maar ze trok even aan de zoom van zijn hemd. Hij draaide zich terug om en keek haar vragend aan. Tails weifelde even. Toen ging ze op haar tenen staan en gaf hem een kusje op zijn wang. Ze draaide zich om en ging er gauw vandoor. Ter hoogte van de ingang van de Blauwe Toren keek ze even om. Flight stond er nog. Hij keek haar na en raakte afwezig zijn wang aan. Tails' ogen glinsterden en ze liep verder. Of dat wilde ze, want ze botste opnieuw tegen iemand aan. Severe. "Hoi!" riep ze vrolijk. Severe kneep haar ogen achterdochtig tot spleetjes, tot ze in de verte Flight herkende. Dat leidde haar gedachten blijkbaar af, want ze tilde de zoom van haar rok op en ging hem haastig achterna. Tails keek haar triomfantelijk na. Één nul voor Tailsje. Grinnikend om Severe liep ze bijna huppelend naar huis.

"Jij bent vrolijk," merkte Lashes op toen ze de keuken fluitend binnenkwam. Tails haalde haar schouders op en ging aan tafel zitten. Ze keek naar Lashes die aan het koken was en deed haar mantel uit. Het was lekker warm in huis. Het haardvuur brandde en haar overpeinzingen dwaalden af naar Flight. Wie had dat ooit gedacht.

Na het eten ging Tails naar haar kamer om dingen uit te zoeken die ze mee zou nemen. Ze had geen tijd meer om de bloedvlekken uit haar mantel te wassen, dus die moest maar zo mee. Aan een beetje bloed zou ze niet doodgaan. Veel kleren had ze niet nodig. Met een beetje geluk was ze over twee weken weer thuis, dus twee extra broeken en hemden moest genoeg zijn. Het was een moment waarop ze weer eens blij was dat ze geen zware jurken mee hoefde te nemen. Lashes kwam binnen met eten voor onderweg. "Het is niet zoveel," zei hij. "Een brood, kaas en wat gedroogd schapenvlees. Maar voor zo'n twee weken zou je erop kunnen leven. En je moet maar waterzakken meenemen, voor als je de bron van de rivier voorbij bent." Tails bedankte hem en legde ook waterzakken klaar. Dan, haar bewapening. Ze wilde eigenlijk geen van haar wapens achterlaten. Een boog, pijlkoker, haar twee messen, een lange dolk en haar sierlijke, gegraveerde zwaard. Dat kon best allemaal mee. De boog zou nog het zwaarst zijn. Hij was bijna zo groot als zijzelf, gemaakt van sterk, verend mahoniehout en rijkbewerkt met krullerige figuren. Lashes kwam weer binnen en wierp een blik op haar spullen. "Moeten al die dingen nou echt mee?" zei hij, en hij knikte naar de wapens. "Ja," zei Tails simpelweg. Ze voelde zich nou eenmaal veiliger met haar bewapening dan zonder. Flight was lang en hij had brede schouders, hij zou het zonder zwaard nog wel winnen van eventuele belagers, maar zij was klein en licht. Ze snapte ook niet hoe andere meisjes konden leven met het feit dat ze eigenlijk gewoon weerloos waren. Als ze niet voortdurend beschermd werden door hun vaders bleef er niet veel van ze over. Trots liet Tails haar vingers over het staal glijden. Zij was niet weerloos. Na nog eens gekeken te hebben of ze echt alles had, legde ze de wapens op haar mantel en kroop in bed.

Tails stond in een licht loofbos. Het moest in het dal zijn, want de bodem was vlak en het waren eiken en berken die er groeiden. Die vond je niet hoog in de bergen. De grond was bedekt met groene varens die wuifden in een zacht briesje. Tails droeg haar gewone aardkleurige kleding. Ze stond op blote voeten tussen de varens en voelde de verende bosgrond onder haar voetzolen. Het was warm en vochtig in het bos. Vogels floten dwars door elkaar heen en het lage struikgewas ritselde nu en dan door kleine zoogdieren die er onderdoor liepen. Tails kon de omgeving niet thuisbrengen. De bergen waren nooit zo groen en benauwd. Misschien een noordelijk woud. Ze wilde een stukje lopen, maar zodra ze een stap zette veranderde de sfeer. Het zonlicht verdween en de bomen werden donker en dreigend. Langzaam verdorden de varens, het gezang van de vogels verstomde. Een sterke rottingsgeur verspreidde zich door het woud. Tails werd bang, maar ze bleef staan. Wie weet wat er zou gebeuren als ze nog een stap deed. In de nu inktzwarte duisternis gloeiden twee lichtjes op. Tails graaide naar haar messen, maar vond niets. Ze had alleen haar kleren bij zich. De lichtjes kwamen dichterbij. Ze waren felgeel, met blinkend witte tanden eronder. Tails' adem, die eerst nog dampwolkjes had gevormd, stokte. Ze kon de gehele wolf niet zien, maar de ogen kwamen steeds dichterbij. Tails wilde wegrennen, maar ze bewoog niet. Zwarte nagels sprongen vanuit het duister op haar af—

"NEEEE!" Tails gilde zichzelf wakker. Haar rug was kletsnat van het koude zweet en haar hart klopte snel. Ze ging langzamer ademen en viel terug plat op haar rug. Meteen vloog de deur open. Lashes' haar piekte alle kanten op en hij leek vreselijk geschrokken. "Tails! Wat is er?" Ze schudde haar hoofd. "Nee, niks. Een droom." Ze keek even om zich heen. Behalve de kleine halo rond Lashes' kaars was er alleen de inktzwarte nacht. Het moest nog diep in de nacht zijn. "Ik schrok me kapot," zei Lashes droogjes. "Noem jij dat maar niks." Tails glimlachte. "Sorry. Welterusten." Lashes geeuwde en trok de deur achter zich dicht. Tails ging weer liggen en deed haar ogen dicht. De gele ogen dansten voor haar netvlies en het duurde lang voordat ze weer in slaap viel.

"Tailsje?" Zwarte krullen verschenen voor de spleetjes tussen haar oogleden. Ze gromde iets en duwde haar gezicht in haar kussen. "Lamemerus," siste ze gesmoord. Er prikte een vinger in haar zij en ze kromp ineen. Langzaam nam de kamer vaste vorm aan en een bekend gezicht hing vlak boven het hare. Ze schoot overeind en Flight sprong een halve meter de lucht in van schrik. Hij struikelde over zijn eigen voeten en verdween uit het zicht. Tails gluurde over de rand van haar bed en giechelde zachtjes. Lashes kwam binnen en fronste zijn voorhoofd. "Wat zijn jullie aan het doen? Ik dacht dat ik gezegd had dat je haar wakker mocht maken, niet dat je er ook maar bij moest gaan liggen." Flight werd rood en krabbelde op. Tails besloot ook maar om op te staan. Flight staarde even naar haar benen die onder haar lange hemd uitstaken en ging toen gauw naar de keuken. Tails haalde haar schouders op en begon zich langzaam aan te kleden. Ze keek nog één keer rond in haar kamer en sleepte toen de zadeltassen mee naar buiten. Flight en Lashes zaten zwijgend aan tafel toen ze de keuken binnenstapte. Flight kleurde opnieuw toen hij haar zag en trok de kap van zijn mantel over zijn krullen. Tails ging niet zitten. "Zullen we gaan?" vroeg ze. Ineens vond ze het moeilijk afscheid te nemen. Ze was nog nooit langer dan een dag zonder Lashes geweest. Hij omhelsde haar. "Ik zie je gauw weer. Jij kunt een paar wolven wel aan. Tot over twee weekjes, lieverd," zei hij. Tails knikte. "Tot over twee weken..," beaamde ze zacht.

Lichtvoeten stond buiten aan een balk vastgebonden, naast Flight's grijze merrie, Idle. Beide dieren waren al gezadeld. Het kostte Tails nog wat moeite om op haar donkere hengst te komen, door alle zware wapens aan haar riem en op haar rug, maar toen ze eenmaal zat voelde ze zich onoverwinnelijk. Flight keek een beetje onwennig vanaf Idle's rug. Hij reed niet vaak paard. Zijn merrie was dan ook vol energie en wilde niet stilstaan, wat niet erg betrouwbaar voelde. Hij grijnsde even naar Tails en stapte toen wat rondjes om weer even te wennen aan het paardrijden.

Behalve Lashes waren ook Seventeen, Frozen en Ply gekomen om hen uit te zwaaien. Gelukkig niet Severe, dacht Tails. Flight dreef Idle in een snelle stap en Tails volgde, na een laatste blik op het dorp. De twee ruiters verdwenen in de holle weg naar beneden. Vanzelfsprekend dachten zij op tijd weer uit Goudogen terug te zijn. Op tijd om hun eigen dorp te redden. Maar zelfs dat konden ze niet vermoeden.