Intro:
Niels de Vries werd in 1998 geboren. In de tijd dat De bedriegers superieur waren. In 2011 begon Niels met wielrennen. In 2014 werd hij al aangenomen voor het opleidingsteam van Rabobank. Hij werd gezien als een groot sprint belofte. In 2016 mocht hij over gaan naar de Rabobank ploeg. In zijn debuut jaar verraste hij vriend en vijand. Hij behaalde een tweede plek in Milaan-San Remo door met Phillipe Gilbert mee te gaan op een ontsnapping op de Poggio. In de sprint won Gilbert met een band dikte voorsprong. Hier bleek dat hij aanleg had voor klimmen. Maar de grootste verrassing moest nog komen. In de Amstel Gold Race werd hij op het laatste moment nog toegevoegd aan de selectie. Dat kwam omdat (Steven) Kruijswijk vlak voor de wedstrijd viel en zijn pols brak. Het was een harde wedstrijd maar op de laatste beklimming van de Cauberg zat Niels nog in de kopgroep van 5. De rest was er allemaal al afgereden. In de kopgroep zaten de Oude-Gediende Gilbert. Een Robert Gesink in de vorm van zijn leven. Bob Jungels. Een Luxemburgs supertalent uit de tijd van Niels. En de Legendarische Peter Sagan. Peter Sagan was de eerste renner die M-SR, RvV, P-R, LBL, het WK, en Lombardije won in 1 seizoen. Boven op de Cauberg was er nog maar 2km te gaan. Gesink was de eerste die aanviel. Hij kreeg een gat van 10 seconden maar Peter Sagan reed het zelf dicht. Toen ging Jungels. Weer haalde Sagan hem terug maar dan met meer moeite. Er was nog 700 meter te gaan. Niels koos het wiel van Sagan. Met nog maar 200 meter te gaan begon Sagan te sprinten. Jungels was de eerste die het niet meer konden volgen. Daarna vlogen Gilbert en Gesink er af. Met nog 100 meter te gaan zat Niels nog steeds rustig in het wiel van Sagan. Toen begon hij ook te sprinten. Met nog 70 meter te gaan had hij Sagan ingehaald. Met nog 40 meter te gaan had Niels al drie lengtes. Juichend stak Niels zijn handen in de lucht. Hij had zijn eerste klassieker op 18 jarige leeftijd gewonnen! Het seizoen werd nog beter. Na een rustige zomer won Niels als eerste de twee heuvelklassiekers in Canada in 1 seizoen. Hij werd geselecteerd voor het WK wielrennen in Qatar en won daar de bronzen plak. Fabian Cancellara won daar in zijn laatste race het WK. Daarna ging hij met wielren pensioen. Voor de ronde ban Lombardije werd Niels als outsider gezien. Niels bevestigde dat met een goede 2de plaats. In november won hij nog de Amstel Curacao Race en ging daarna op vakantie. Klaar voor zijn tweede seizoen.
2017, 2 Januari
Barcelona, Spanje,
Ploegenpresentatie Rabobank-Shell (Pro Cycling Team)Vandaag was de ploegen presentatie van Rabobank-Shell. Het team werd gepresenteerd aan de pers en de doelstellingen werden bekend gemaakt. Shell heeft een contract getekend voor 2 jaar als co-sponser. Giant bleef de kleding en fietsen sponser. Ook werden de voorlopige kopmannen van de grote races bekend gemaakt. Robert Gesink, Bauke Mollema, Steven Kruijswijk, en Wilco Kelderman werden kopmannen voor de (worldtour-)rondes. Sep Vanmarcke en Lars Boom voor de Vlaamse klassiekers. Theo Bos, Mark Renshaw en Robert Wagner werden de sprinters. Voor de heuvelklassiekers word er gerekend op Niels en Tom-Jelte Slagter. Verder mocht Niels in de kleinere rondes (zonder tijdrit) als kopman fungeren. De aandacht was vooral gericht op Gesink, Niels en Bob Jungels (een 25 jarig klimtalent). Gesink was dit jaar topfavoriet voor de Tour de France. Nadat hij vorig jaar derde werd in de Tour en de meeste andere favorieten voor de Vuelta of Giro kozen. Ook Niels werd door de pers (en de tegenstand) goed gevolgd. Hij werd gezien als een van de favorieten voor Milaan-San Remo in Maart, en de heuvelklassiekers-Drieluik in April.
Doelstellingen Seizoen 2017
- Winst in de Tour de France
- Winst in de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix
- Winst in een heuvelklassiekers
- Top 5 in de Giro d' Italia
- Etappe winst in de Vuelta à Espana
Na de presentatie was er een wedstrijd georganiseerd voor de Renners van Rabobank. Hij liep van de kust naar de hoogste berg van Barcelona waarna hij weer zou terug keren naar de stad. Het parcour was ongeveer 30km lang. De renners kleedde zich om en haalde hun fietsen op bij de spelersbus. De ploegleider gaf het startsingaal en ze gingen op weg. De eerste 20 km waren redelijk vlak. Slagter probeerde weg te springen maar Niels reageerde alert en haalde hem terug. Na 21 km begon het al te stijgen. De sprinters begonnen langzaam het tempo niet meer te kunnen volgen. 1 km verder waren ze er al af en begonnen ook de andere te kraken. Maar Niels die het tempo bepaalde had negers last van. Toen demarreerde hij. Alleen Kelderman kon hem volgen. Boven op de berg hadden ze een voorsprong van 1 minuut met nog 4 km te gaan. De eerste 2 km waren dalend waarna het via de zeeweg weer naar de start/finish ging. Niels wist dat hij de betere sprinten op 150 meter begon hij te sprinten. En na 50 meter had hij een voorsprong van 20 meter. Hij won de race voor zijn ploeggenoten.
17 Januari
Adelaide, Australië
Start Tour Down Under.
Niels zat in de spelersbus. Hij was in Australië voor de start van de eerste grote wedstrijd van het seizoen. De 5 etappes durende Tour Down Under. Hij zat in de bus omdat Niels de hitte niet aankon. Het was 35 graden! Hij is voor deze koers als kopman aangesteld. Hij deed zijn koersbril maar op, pakte zijn schoenen en deed ze aan. Daarna pakte hij zijn helm en liep de spelersbus uit. De eerste etappe was een proloog van 7,6 kilometer. Hij ging maar zijn fiets die op de rollerbank stond en ging warm fietsen. Hij moest als laatste starten omdat hij rugnummer 1 heeft. Eindelijk was hij aan de beurt. De snelste tijd die toen was vereedden was 9:06.98. Niels maakte zijn fiets los van de rollerbank en stapte op zijn fiets. Hij zette zijn helm vast, maar merkte dat zijn koersbril niet lekker zat. Hij deed zijn bril af en vroeg een helm waar de koersbril aan vast zat. Hij werd snel gehaald en Niels wisselde van helm. Hij klikte zijn schoenen vast aan de pendalen en reed naar de stad. Niels ging klaar staan voor de stad. Nog 30 seconden. Niels controleerde of zijn schoenen vastzaten. 5..., 4..., 3..., 2..., 1... En Niels ging van start. Hij had snel het juiste tempo gevonden en ging snel door de bochten. Na de laatste bocht was hij nog maar 250 meter van de finish. Hij gooide nog een sprintje er tegen aan. Uitgeput kwam hij over de finish. Hij keek naar het scorebord. Niels had de snelste tijd neergezet! 8:56.45! De volgende dag mocht hij startte in de oranje leiderstrui.
Vandaag was het etappe 2 van de Tour Down Under. Een heuvelachtige etappe van Adelaide naar Willunga Hill. Het pacour van vandaag is golvend. In de finale moet twee keer de Willunga Hill bedwongen worden. Een heuvel van 6,5 km á 7,8% met uitschieters naar de 15%. Na de laatste beklimming is het nog 2 km vlak naar de finish. De finale ligt Niels wel. Het is niet al te lang met zijn 120km. Alleen wel veel hoogtemeters. Namelijk 3000m. Ter vergelijking: Dat is wen bergrit in de Tour de France met 3 grote bergen. Alleen in deze etappe is het verdeeld over allemaal kleinere heuvels. Niels liep even de bus in. Hij pakte wat energy repen en stopte hem in zijn achterzak. Hij smeerde nog wat zonnebrand op zijn armen en pakte zijn helm. Niels had zijn koersbril al op als zonnebril. Hij stapte de bus uit. Gelukkig was de bus omgeven met dwangbevelen anders waren er tientallen journalisten, fans, en ander gespuis op hem afgerend. Niels was al aardig populair. Ook al was hij nog maar 24, hij heeft een aardig palmares bij elkaar gefietst. Hij had volgens zijn twee trainers een aardige potentie. Als hij 3 kilootjes zal verliezen dan kan Niels een aardige klassement renner worden. Nu is Niels een soort van Gilbert. Goed in de heuvels, een aardige tijdrit, een krachtige sprint. Alleen bergop kon hij nog niet met de beste mee. Niels pakte zijn fiets en liep naar het start podium. Hij tekende het start formulier, beantwoordde een paar vragen voor Eurosport en Nederlands-talige pers, en ging toen richting zijn ploeggenoten bij de start staan. Hij had een aardig team om hem te ondersteunen:
Jetse Bol: Een sprinters type die niet vies is van kasseien. Een heuvel kan hij ook wel aardig op.
Maarten Tjallingii: Een 39 jarige veteraan die op zijn 37ste nog stunt met winst in Parijs-Roubaix door een ontsnapping. Tevens zijn laatste seizoen rijdt.
Ramon Sinkeldam: Een van de beste lead-out's ter wereld.
Rick Zabel: Een van de beste sprinters ter wereld.
En Warren Schleck. Een neo-pro, die de zoon Is van de legendarische Frank Schleck, die in 2014 LBL, Vuelta en het WK won.
Het startsignaal was gegeven. De renners gingen onderweg. Niels en zijn ploegmakkers zaten op de tweede rij van het peloton. Op de eerste rij fietste de aanvallers. Als het peloton kilometer paal 0 was gepasseerd, dan zouden hun proberen om in de vlucht van de dag te komen. Niels en zijn team fietste op rij twee om snel het peloton te controleren als er een gevaarlijk iemand voor het klassement ontsnapte. Ondertussen toen ze onderweg waren naar kilometer paal 0 maakte Niels een praatje met Simon Gerrans. Een 32 jarige wielrenner van Jayco-GreenEdge. Hij heeft een aardig palmares bij elkaar gefietst. Onder andere 2 keer Milaan-San Remo, 7 keer winst in een etappe in een grote ronde. En wat in Down Under het meest werd gewaardeerd: 4 maal eindwinst in de nationale grote ronde: Tour Down Under. Een record! Ze praatte wat over welk seizoen ze zouden rijden. Gerrans was van plan om na Australië, naar Italië af te reizen voor de Tirreno-Adriantico. Daarna zou hij Milaan-San Remo en Ronde van het Baskenland rijden. En dan het hoofddoel van Gerrans: De Ardennen klassiekers. Het begint met de relatief nieuwe wedstrijd de Grote Ardennen Prijs. Een wedstrijd van Luik naar Hoey en dan finish in Bastonge. Dan komen de 3 klassieke wedstrijden. Amstel Gold race, Waalse Pijl en dan Luik-Bastenaken-Luik. Niels zou ongeveer het zelfde programma rijden. Alleen in Februari reis Niels nog af naar Mallorca voor de Ronde van Mallorca. Dan naar Parijs-Nice en Milaan-San Remo. Om dan via de Ronde van Catalonië zich voor bereiden op de Ardennen klassiekers.
De neutralisatie was voorbij! Gelijk kwamen de eerste aanvallen. Na een half uurtje koers was er een ontsnapping, die 2 minuten voorsprong op het peloton had. De ploeg van Niels lied ze gaan.
Het was halverwege koers. De bevoorrading was geweest en Niels zat op een rijstkoeken te kauwen. Het was nog zo'n 60 kilometer te gaan. De finale kon elk moment beginnen wie had er als eerste lef om aan te vallen. De ploeg van Niels reed op kop. De ontsnapping had een voorsprong van 3 minuten op het peloton. Er zaten geen gevaarlijke renners bij voor de finale en het klassement dus Niels had er vertrouwen in dat het peloton ze zouden inhalen. Warren kwam naast hem fietsen. "Here You have two bidons. The director sportif, wants You at the front. Movistar Will making pace." Zei Warren in zijn gebrekkige Engels. "Thanks for the information. Can you ask if Tjallingii can come to me, so he can be a domenestique? I Will be at the front of the peloton. " Antwoordde Niels terwijl hij de bidons aannam. Hij stopte allebei in zijn achterzak. Hij drinke de laatste slok uit zijn oude bidon en gooide hem weg. Een nieuwe bidon werd in de bidonhouder gezet. Niels reed na voren. Tjallingii kwam bij hem rijden. "Je vroeg of je bij me wou komen?" Vroeg Tjallingii. "Ja, kan je me een beetje uit de wind houden?" Antwoordde Niels. "Ja hoor. Alleen heb je nog iets te eten voor mij? Ik heb bij de bevoorrading mijn energiereep laten vallen." Antwoordde Tjallingii. Niels gaf hem 2 energy gels. Die lustte Niels toch niet. Rabobank-Shell schroefde het tempo nog verder op en steeds meer renners moesten lossen. De kopgroep werd bijgehaald. Het sterk uitgedunde pelerines telde nog maar 30 rijders. Daarvan waren 3 Rabobank-Shell renners. Tjallingii, die nu op kop reed. Bol die meesterknecht was van Niels. En Niels zelf. Ze begonnen aan de eerste keer Willunga Hill. Tjallingii sprinte de eerste 50m de berg op. In zijn wiel gevolgd door Bol, wie weer werd gevolgd door Niels. Tjallingii viel stil en Bol zetten door. Bol was bijna leeggereden en Intxausti van Team Banco Santandar demarreerde. Gerrans volgde en Niels sprong in zijn wiel. Ook Tom Dumoulin van Phillips-Shimano volgde. Ze pakte met z'n vieren 10 meter op het peloton. 20 meter. Het gat groeide. De klim was voorbij. Dumoulin trok vol door en Gerrans, Intxausti en Niels volgde. Het peloton kwam 20 seconden later over de top.
Het was nog 12km rijden, toen Gerrans demarreerde. Niels aarzelde of hij zou counteren maar het was al te laat. Gerrans had al 20 meter voorsprong. Dumoulin had zichzelf overschat en was gelost. Intxausti reed op kop. 7km te gaan. Gerrans had 6 seconden voorsprong en nu begin Niels ook mee te rijden. Dumoulin had een achterstand van 20 seconden op Niels en Intxausti. De eerste grote groep volgde op 1 minuut en 20 seconden. Ze kwamen met z'n tweeën langzaam dichterbij. De spanning en nerveusiteit steeg. Niels kon de aanloop van de klim al zien. 3km te gaan. Ze begonnen aan de klim. Intxausti versnelde en Niels volgde met moeite. Ze kwamen steeds dichterbijer op Gerrans. En op een gegeven moment zaten ze in het wiel van Gerrans. Intxausti viel stil. Hij keek naar Gerrans en wist Niet wat hij moest doen. Dat momentje van twijfel gebruikte Niels en demarreerde. Hij kreeg 5 meter. Gerrans reageerde maar veel power en energie zat er niet meer in. Niels had 10 meter, 15 meter. Langzaam maar zeker groeide de voorsprong. En hij was boven nu moest hij nog 100 meter een sprint trekken naar de finish. En Niels won! Intxausti volgde op 3 seconden. Gerrans op 6 seconden. Niels was de gelukkigste man op aarde.