Ik schrijf soms verhalen en ik ben eigenlijk wel benieuwd wat jullie van mijn verhalen vinden. Ik wil namelijk schrijfster worden. Dit verhaal heb ik een tijd geleden gemaakt en nu heb ik het veranderd en verbeterd. Ik post het hiet zodat ik er nog meedoorga. Anders stop ik over een tijd weer. Het is nog niet af. Als jullie kritiek en tips hebben graag!
Wanneer water en vuur elkaar kruisen,
Een spreuk afvuren op één en hetzelfde moment,
De spreuk tegen elkaar gericht,
Wanneer dit geschiedt,
Zal de wereld splijten van verdriet.
Hoofdstuk 1
'Tessa?'
'Ja wat is er mam?'
'Mogen je vader en ik even binnenkomen?'
'Tuurlijk, kom maar' Tessa's ouder stapten haar kamer binnen, ze gingen zitten op de rand van haar bed.
'Tessa' zei haar vader, 'We moeten je wat vertellen. We gaan verhuizen.'
'Waarheen?!' vroeg Tessa geschrokken. 'Naar een land hier ver vandaan.' vertelde Tessa's moeder, 'Want we zijn tovenaars.'
'En' ging Tessa's vader verder 'Omdat jij nu bijna dertien bent zal je na de zomervakantie naar de Lynrofacademie gaan. Daar zal je leren toveren. We vertrekken over drie dagen naar Torsa, dat is de plaats waar we gaan wonen.'
'Wat?! Over drie dagen al? Ik kan niet eens gewoon afscheid nemen van mijn vriendinnen! En wat moet ik dan tegen mijn vriendinnen zeggen als ze om een adres vragen? Ik ben een tovenaar ik ga naar een of ander onbekend land dat niet op de wereldkaart staat! Dat geloven ze echt! En wat gebeurt er met Dedalo? Die ga ik echt niet verkopen!' barstte Tessa uit. Haar ouders probeerden haar te sussen.
Toen Tessa weer een beetje gekalmeerd was zei haar vader 'Je vriendinnen kun je gewoon ons nieuwe adres geven. En wat Dedalo betreft, die gaat mee.' Tessa keek haar ouders verdrietig en ongelovig aan,
'Maar waarom hebben jullie het niet eerder verteld? Het komt zo onverwacht en gaat al zo snel gebeuren.' Tessa begon te huilen. Haar moeder trok haar op schoot en aaide haar over haar lange, bruine, krullen.
'Meisje toch, we snappen dat je overstuur bent, maar wij wisten het ook niet eerder. Zo gaat dat daar nu eenmaal, als een huis leeg is en je koopt het moet je het binnen vijf dagen bewonen anders mag iemand anders het kopen. Dat is een wet van de regering daar.' vertelde haar moeder terwijl ze over haar hoofd bleef aaien. 'Wil je even alleen zijn?' vroeg ze toen. Tessa knikte ze wou even rustig kunnen nadenken.
'Dan gaan wij beginnen met spullen pakken' zei haar vader. Haar ouders stonden op knuffelden haar even en gingen toen weg. Tessa ging op haar bed liggen, ze dacht aan al haar vriendinnen, wat zou ze die missen. Gelukkig ging Dedalo wel mee. Anders was ze nooit gegaan! Nooit! Dedalo was Tessa's paard, ze had hem nu al drie jaar en hield ziels veel van hem. Hij stond in een stalletje naast hun huis. Tessa stond op en liep haar kamer uit, de trap af, de achterdeur uit, regelrecht naar Dedalo's stal. Ze werd met gehinnik begroet.
'Oh Dedalo' Tessa sloeg haar armen om de hals van het paard, 'Je moest eens weten wat er allemaal gaat veranderen. Gelukkig heb ik jou nog.' Tessa begon weer te huilen, ze wou helemaal niet weg bij haar vriendinnen en ze wou helemaal geen tovenaar zijn, ze wou gewoon Tessa blijven, Tessa die niet kon toveren. Ze verstopte haar gezicht in Dedalo's manen. Het leek net of hij het allemaal begreep.
*vervolg vorige stuk, dit is geen nieuw hoofdstuk*
'Ik snap best dat Tessa het helemaal niet leuk vindt, maar het kan niet anders.' zei Tessa's moeder.
'Ja, we zijn al maanden op zoek naar een huisje.' zei Tessa's vader. 'Ik vind het zo vervelend voor haar'
'Ik ook maar het kan echt niet anders. Ik denk dat als ze eenmaal gewend is ze het hartstikke fijn zal vinden in de toverwereld.'
'En wij ook, wat was dat heerlijk. Ik weet nog toen ik op de Lynrofacademie zat. Ik genoot gewoon van de lessen.'
'Ja, behalve geschiedenis, weet je nog dat je in de les in slaap was gevallen en dat je zo'n berg strafwerk kreeg dat je geen tijd meer had om te slapen?'
'Herinner me er niet meer aan!'
'Heb ik al gedaan!' zei Tessa's moeder lachend en ze gaf Ruud, haar man een zoen. Ze waren kleren aan het inpakken op hun slaapkamer.
'Anders ga ik alvast het beddengoed in pakken.' zei Tessa's moeder 'Houd trouwens wel wat kleren over zodat we nog een keer wat schoons aan kunnen.'
'Jullie praten er over of het allemaal een lolletje is om er heen te gaan! Ik vind het vreselijk! Ik wil helemaal niet weg, ik wil gewoon Tessa blijven die niet kan toveren!' daar stond Tessa, woedend en verdrietig. Haar ouders keken op.
'Maar meisje toch, echt je krijgt het daar hartstikke fijn.' zei haar vader.
'Ja maar het is zo snel, mijn vriendinnen en mijn school en... en alles, ik... ik zal het zo missen.' Tessa begon weer te huilen, haar moeder trok haar weer tegen zich aan en streek weer over Tessa's haren.
'Je zult zien als je daar eenmaal bent vind je het echt leuk en de Lynrofacademie is een fantastische school. Je krijgt vast wel weer nieuwe vriendinnen en we gaan iedere vakantie terug naar hier, dan kan je je vriendinnen nog zien.' Tessa keek haar ouders ongelovig aan. 'Is daar ook een stal voor Dedalo bij huis? Ik wil hem niet in pension.'
'Er is een stal voor Dedalo bij huis en een grote wei.' vertelde haar vader. Tessa knikte, ze was nog steeds verdrietig maar het was niet meer zo erg.
'Mag ik dan nu naar Marelle en Sylvia toe om het te vertellen?' Marelle en Sylvia waren Tessa's beste vriendinnen, ze waren een tweeling en zaten bij Tessa in de klas.
'Tuurlijk, ga maar.' zei haar vader.
'En niet te laat thuis hè, rond een uur of vier dan kan je ons nog helpen.' zei haar moeder, maar Tessa was al weg, ze was Dedalo aan het zadelen in de stal.
Even later stapte Tessa samen met Dedalo langs de weg, op weg naar Marelle en Sylvia. Ze huilde nog een beetje, het verdriet was nog niet weg, maar de grootste schok wel. Het was best een eindje naar waar Marelle en Sylvia woonden, Tessa woonde namelijk een stuk van het dorp weg, zodat ze een wei en stal voor Dedalo bij huis konden hebben.
'Ik snap gewoon niks van die regering daar, Dedalo. Jij wel?' praatte Tessa tegen de mooie, grijze hengst. 'Kom, even een stukje in draf, ik zie het dorp al liggen.' Dedalo ging gewillig over in draf en ze reden het dorp binnen. Marelle en Sylvia woonden in een groot huis midden in het dorp. Tessa liet Dedalo weer stappen, het was verboden om te draven of te galopperen in het dorp. Ze reden de hoek om, gingen toen rechts en daarna links reden nog een stukje rechtdoor en stonden voor het huis van de tweeling. De deur ging meteen open, 'Hey Tes! Zet Dedalo maar in de tuin, z'n zadel kan je wel binnen leggen.' zei Marelle. Tessa knikte en nam Dedalo mee naar de tuin, nam zijn zadel af en kwam door de achterdeur naar binnen.
'Hoi' zei Tessa, haar stem klonk verdrietig, dat was normaal nooit zo. Meestal klonk haar stem vrolijk en opgewekt. Sylvia had meteen door dat er iets was.
'Hé meid, wat is er?'
'Ja, je klinkt niet zo vrolijk als anders, is er iets gebeurt?' vroeg nu ook Marelle. Tessa begon te vertellen.
'Ik ga verhuizen. Naar een land hier ver vandaan, volgens mij staat het niet eens op de wereldkaart. Pap en mam zijn helemaal gek geworden! Als het nu nog gewoon naar een andere plaats in Nederland was, maar nee! Ze moeten zo nodig weer een eind weg gaan wonen!' Tessa begon voor de zoveelste keer deze dag te huilen. Sylvia sloeg een arm om haar heen.
'Wanneer vertrekken jullie dan?' vroeg ze.
'Over drie dagen al!'
'Maar dan wist je het toch al wel eerder?' vroeg Marelle.
'Nee, een of andere wet van de regering daar, als je een huis hebt gekocht moet je er binnen vijf dagen gaan wonen! *** regering!'
'We zien je toch nog wel in de vakanties?' wilde Sylvia weten. Tessa knikte.
'Ja, gelukkig wel en Dedalo gaat ook mee. Anders was ik echt niet gegaan! Nooit van mijn leven!'
'Kom op, je krijgt daar vast wel weer nieuwe vrienden.' troost Sylvia.
'Maar je vergeet ons toch niet hè?' vroeg Marelle bezorgt.
'Tuurlijk niet! Jullie zijn en blijven mijn beste vriendinnen! Daar komt niemand tussen.' riep Tessa uit. Marelle en Sylvia troostten haar nog even, daarna praatten ze nog even verder. Toen was het tijd om naar huis te gaan voor Tessa en ze zadelde Dedalo weer en vertrok naar huis.
Eenmaal thuis zag ze dat de bedden al uit elkaar waren gehaald, alle kleren in gepakt en de kasten stonden ook niet meer overeind. Alle slaapkamers waren leeg, op een matras na. Al Tessa's spullen zaten al in dozen, haar ouders waren net bezig om de woonkamer af te breken.
'Ha schat, gaat het weer een beetje? Je moeder en ik hebben hard door gewerkt, help je ons nog even?' vroeg Tessa's vader.
'Ja, is goed, wat kan ik doen?' vroeg Tessa.
'Nou, als je alle boeken uit de kasten in een doos wil doen en de frutsels van mama. Dan kan ik zo de kasten uit elkaar halen.'
'Oké, zal ik doen.' Tessa begon alle boeken uit de kasten te halen en in te pakken. Dat was een hele klus, haar ouders en zijzelf waren dol op lezen, vooral haar ouders hadden veel boeken.
'Zeg mam, hebben ze daar wel een computer en internet?'
'Ja, dat wel, maar geen auto's, treinen, bussen en andere vervuilende vervoersmiddelen.'
'Dus ook geen boot?'
'Ja wel, een roeiboot of een boot zonder motor.' zei Tessa's vader.
'Maar toch wel een tv?'
'Ja, die is er wel, alle elektrische apparaten zijn er gewoon. Maar ze werken niet op elektriciteit maar op waterkracht.' vertelde Tessa's moeder.
'Oké.' Tessa ging verder met inpakken.
'Ruud, ik ga even eten koken.' zei Tessa's moeder tegen haar echtgenoot. Ruud knikte
'Ja is goed, met een lege maag is niet fijn inpakken.' Hanna, Tessa's moeder, liep de keuken in en begon groente schoon te maken. Tessa had een kast vol boeken leeg, Ruud ging nu de kast afbreken. Hij was net klaar toen Hanna uit de keuken 'Eten!' riep.
Na het eten liep Tessa, nadat ze had geholpen met afwassen, naar de stal. Dedalo hinnikte vrolijk toen hij haar hoorde aankomen.
'Hai Dedalo, ja ons leven staat op z'n kop hè? Volgens mij merk jij er niet echt veel van, is het niet? Kom, ik zal je even je avondvoer geven, ga eens aan de kant.' praatte Tessa tegen Dedalo. Dedalo stapte opzij en liet Tessa er langs. Tessa gooide wat voer in de voerbak en liet toen haar hoofd tegen Dedalo's nek rusten. Dedalo duwde zachtjes met zijn hoofd tegen Tessa's hoofd, hij wilde lief doen. Tessa lachte en gaf hem een zoen op zijn zachte neus, 'Slaap lekker schat, ik zie je morgen weer.' en met die woorden liep ze naar huis om te douchen en naar bed te gaan.
Hoofdstuk 2
Al hun spullen waren opgehaald, door een overdekte kar met iets ervoor dat op draken leek. Ook Dedalo was met de kar meegegaan onder groot protest van Tessa die hem bij zich wou houden. Nu zouden Tessa en haar ouders worden opgehaald, er kwam weer zo'n overdekte kar aan, weer met die soort draken ervoor. 'Hallo, dit is de familie van Schaf?' vroeg de man, die van de kar afstapte, in gebrekkig Nederlands. Ruud knikte, 'Ja, dat zijn wij.'
'Stapt u dan maar in.' zei de man, 'Ik heet Norberd, als er iets is roept u maar Norberd en ik kom meteen.' Tessa en haar ouders knikten, ze stapten in en opeens vlogen ze.
'Wat gebeurt er?!' riep Tessa geschrokken en verrukt.
'We vliegen, anders is het veel te ver naar Tavara, het land waar we gaan wonen.' legde haar moeder uit.
'Wat zijn dat voor beesten, voor dit kar-dinges?' vroeg Tessa nieuwsgierig.
'Dit zijn water-draken. Ze spuwen geen vuur maar water, ze worden vaak als vervoermiddel gebruikt.' vertelde Ruud.
'Vertel eens wat meer over Tavara, asjeblieft pap?'
'Tavara is een land voor tovenaars, dat weet je. Er zijn twee verschillende soorten tovenaars, water-tovenaars, dat zijn wij, en vuur-tovenaars. Water-tovenaars en vuur-tovenaars zijn een soort van vijanden van elkaar. Hoe het komt moet je me niet vragen, ik lette nooit op bij geschiedenis.'
'En toveren we met toverstokken?'
'Nee, we toveren met de handen. Bij ons komt er altijd een water-spreuk uit en bij vuur-tovenaars komt er altijd een vuur-spreuk uit.'
'Wat is het verschil tussen water en vuur-spreuken?'
'Bij vuur-tovenaars komen er meestal verschillende soorten vlammen uit en bij ons komt er meestal water uit. Onze ergste spreuk is een dodelijke spreuk, wanneer je die uitspreekt komt er een draaikolk vanuit de aarde omhoog op de plek waar de gene staat die jij wilde aanvallen. Die gene zal naar beneden worden gezogen en ondertussen aan stukken worden gereten door een haai.'
'Maar dat is toch verschrikkelijk!'
'Ja meisje, het is verschrikkelijk. Maar vuur valt water, dus ook ons, nogal vaak aan.'
'Waarom dan?'
'Lang geleden,' begon Hanna te vertellen, 'toen de tovenaars nog een volk waren is er iets gebeurt. De tovenaars konden water en vuur-spreuken, wij kunnen nu alleen nog of water-spreuken of vuur-spreuken. Er kwam een groep tovenaars die alleen nog vuur-spreuken gebruikten en een groep tovenaars die alleen nog water-spreuken gebruikten, zo kwamen er water en vuur-tovenaars. Dat was rond het jaar vijftig. Vijftig jaar later wilden de vuur-tovenaars niet meer dichtbij de water-tovenaars wonen, ze kregen ruzie. Uiteindelijk werd de zuidkant van Tavara van de vuur-tovenaars en de noordkant van de water-tovenaars. Maar de vuur-tovenaars willen meer land, daarom vallen ze de water-tovenaars aan. Vroeger waren beide kanten goed, nu wordt vuur steeds slechter...'
'Maar is het dan wel slim om naar Tavara te gaan? Als het daar zo'n ruzie is tussen twee groepen? Dat kan toch hartstikke gevaarlijk zijn?'
'Nee, het is een ruzie zonder vechten, de watertovenaars wonen in het noorden en de vuurtovenaars in het zuiden en ze komen bijna nooit bij elkaar.'
Het bleef een tijd stil, de draken vlogen snel en ook het landschap veranderde. Tessa was in gedachten verzonken zodat ze niet zag dat ze over een stad met mooie witte huizen vlogen. Ze had ook niet door dat de draken langzamer begonnen te vliegen. Pas toen ze stegen keek ze op.
'Waarom stijgen we?' vroeg Tessa. Haar vader keek ongerust naar beneden, ook Norberd keek ongerust.
'We vliegen over het zuiden, hieronder wonen de vuurtovenaars, ze willen nog wel eens spreuken naar boven sturen om ons te pesten.' Zei Hanna die ook ongerust keek. Tessa keek ook naar beneden, opeens weken ze uit. Tessa viel bijna van de kar.
'Wat was dat?' vroeg ze.
'Dat was een spreuk die naar ons werd gestuurd, gelukkig konden we hem ontwijken. Hou je maar goed vast, straks val je nog.' Zei Ruud. Tessa keek geschrokken, ze had gedacht dat er nooit een spreuk gestuurd zou worden door de vuurtovenaars. Maar dat deden ze dus wel. Ze pakte snel de rugleuning van Norberd vast voor het geval dat...
'Er is een luchtpolitie op de been denk ik. Die moeten er voor zorgen dat er geen watertovenaars over hun grondgebied reizen. Waarom? Dat heb ik zelf ook nooit begrepen, het is gewoon een pesterijtje.'vertelde Norberd. Ondertussen liet hij de draken dalen. Weer moest Tessa zich stevig vast houden, want Norberd deed altijd alles onaangekondigd.
'Zijn we er bijna?'vroeg Tessa hoopvol, ze vond het totaal geen leuke reis. Al die gevaren...
'Ja, bijna, over een kwartier zullen we voor je nieuwe huis landen.' Zei Norberd. Hij keek nors, een van de draken was gewond geraakt bij uitwijking en hield nu de vleugel hangen. 'Die moet straks even naar de drakenarts.' Zei hij. Ze daalden verder en Tessa zag nu al huisjes liggen van Torsa. Hanna wees, 'Kijk daar ligt Torsa.'
'Ja, dat dacht ik al, wat een leuke stad met al die fonteinen enzo!'
'Dat hebben bijna alle steden waarin watertovenaars wonen wel, om te laten zien dat het een water stad is, maar je hebt gelijk het ziet er leuk uit ja!'